Δεν ξέρω τι ζόρι τραβάνε ορισμένα «αρσενικά» που με κάθε τρόπο προσπαθούν να αποδείξουν ότι η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους δεν τα περιέλαβε στους σχεδιασμούς της. Κι αυτό επειδή ειλικρινά πρέπει να τραβάς πολύ μεγάλο ζόρι, με την πάρτη σου κυρίως, για να φτάσεις στο σημείο να ξεσπάς με τον οποιονδήποτε τρόπο στη σύντροφό σου.
Η σύντροφός σου δεν είναι κτήμα σου, ξεκινάμε από τα βασικά. Είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος με τα δικά του θέλω κι επιθυμίες που κάποια στιγμή μπορεί να μη σε συμπεριλαμβάνουν. Είναι απόλυτο και αναφαίρετο δικαίωμά της. Το ίδιο μπορεί να ισχύσει και από την ανάποδη βέβαια, γιατί πολύ απλά έτσι -ή μάλλον κι έτσι- μπορεί να είναι οι ανθρώπινες σχέσεις. Να μην τραβάει άλλο το κάρο και να πρέπει να το αφήσεις ή να είσαι έτοιμος να δεχτείς να σε αφήσει.
Θυμάμαι ένα βίντεο που είχε παιχτεί στην ιταλική τηλεόραση, στο οποίο ζητούσαν από μικρά αγόρια να χτυπήσουν ένα κορίτσι της ηλικίας τους. Είχε ενδιαφέρον αυτό το τηλεοπτικό πείραμα, καθώς, όπως αποδείχτηκε κανένα από τα αγόρια δεν είχε σκοπό να κάνει κάτι τέτοιο, αναγνωρίζοντας το λάθος στην εντολή που τους δόθηκε. Ηταν πράγματι εντυπωσιακό να βλέπεις πώς άλλαζαν τα πρόσωπά τους στο άκουσμα της εντολής. Η απορία συναντούσε τη δυσφορία. Ενας μόνο το πήρε κάπως χαλαρά και γελώντας είπε ότι «δεν χτυπάμε ποτέ τα κορίτσια».
Κανονικά ένα τέτοιο βίντεο δεν θα έπρεπε να υπάρχει. Κανονικά η Κυριακή σήμερα θα έπρεπε να ζει. Οπως και κάθε κοπέλα ή γυναίκα που δολοφονήθηκε από το «αρσενικό» που προφανώς δεν δεχόταν το «όχι». Αυτή την κανονικότητα που θα έπρεπε να έχουμε, οφείλουμε να τη διεκδικήσουμε και να την κάνουμε πράξη.
