Είπα να μείνω και σήμερα στις (αποτρόπαιες) γυναικοκτονίες. Καθώς, τακτοποιώντας το αρχείο μου, έπεσα σε δύο σχετικά δημοσιεύματα της «Συντακτών», ένα 1/3/24 («Παρασκήνιο») και ένα 8/3/24 (ρεπορτάζ). Τα φύλαξα (πού να φανταζόμουν το λόγο που θα τα ανακαλούσα!), διότι με εντυπωσίασε η είδηση, του πρώτου, για την αλματώδη αύξηση των γυναικοκτονιών στην Τουρκία τα τρία τελευταία χρόνια, κυρίως η πληροφορία ότι: «Από το 2021 (σημ. χρονιά που σηματοδοτεί το ξεκίνημα της αλματώδους αύξησης!) η Τουρκία αποχώρησε από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης για την πρόληψη και την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών»!
Οσο και αν ηχεί… οξύμωρο η Τουρκία αποχωρεί από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης! Η συγκεκριμένη Σύμβαση, με τίτλο: «Καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας», είναι Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης, του οποίου τις επί τούτου εργασίες φιλοξένησε η Τουρκία στην Κωνσταντινούπολη (Μάιος 2011). Προσυπογράφηκε και από τις 32 χώρες-μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης (και την Ελλάδα βεβαίως). Επίσης, από όσες τρίτες χώρες μετείχαν στις εργασίες και στη σύνταξη (ανάμεσά τους και η Τουρκία). Μέσα στα πολλά και χρήσιμα που περιλάμβανε αυτή η, ουσιαστικά, πρώτη σύμβαση προστασίας γυναικών (από άντρες!) και καταπολέμησης της ενδοοικογενειακής βίας, προς διασφάλιση αποτελεσματικής εφαρμογής των διατάξεών της καθιέρωνε (καθιερώνει!) ειδικό μηχανισμό παρακολούθησης.
Οσα στοιχεία επί του προκειμένου ακολουθούν την πορεία της Τουρκίας στο θέμα μετά την αποχώρησή της από τη Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης (απόφαση του Ερντογάν· ενός καθαρού ισλαμιστή, μην κρυβόμαστε!) και δημοσιοποίησε ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας (η Τουρκία δεν ανακοινώνει, διότι πιθανόν δεν διαθέτει, στατιστικά στοιχεία για τις γυναικοκτονίες) προκαλούν, το λιγότερο, ανατριχίλα· αν και κάπου, ίσως αιτιολογούν την εκλογική πτώση του κυβερνώντος κόμματος Ερντογάν στις πρόσφατες δημοτικές εκλογές.
Θα μείνω όμως στο σοβαρότατο αυτό θέμα και αύριο, και ως προς την Τουρκία. Αλλά και ως προς τη χώρα μας…
