Πρώτα η υγεία!

Αντιγραφή από προσωπικό ημερολόγιο: «… Περπάτησα μέχρι τέρμα Πανεπιστημιούπολης. Ανετα. Δεν με χρονομέτρησα. Με άφησα και όπου πάει. Απόλυτη συγκέντρωση· ούτε σε γιόγκα, την οποία αγνοώ. Εκείνη την ώρα είχα δώσει εντολή στον εαυτό μου να προσέχει, να μη βιάζεται και να αποφεύγει αντιπερισπασμούς· και αυτό έκανα. Βάδιζα σαν κουρδισμένος, σαν ζόμπι στο σινεμά, γιατί άλλα ζόμπι δεν είχα την τιμή να γνωρίσω, παρότι θα το ήθελα.

»Εκανα λοιπόν δύο παρατηρήσεις στην πρώτη έξοδο μετά από επέμβαση καταρράκτη. Η πρώτη ήταν ότι τη συσκότιση που ένιωθα, βαδίζοντας σαν αυτόματο, την απέδωσα στην προσπάθεια που κατέβαλλαν τα μάτια μου να ανακτήσουν τη μεταξύ τους ισορροπία οράσεως, η οποία, μετά την επέμβαση, διασαλεύτηκε. Επομένως, άλλο βαθμό όρασης είχε το ένα, άλλο το άλλο, άρα χανόταν από το βλέμμα η στερεοσκοπική όραση και έτσι αναγκαζόμουν να κάνω αναγνωρίσεις εδάφους/τοπίου που έως τότε τα γνώριζα με κλειστά μάτια.

»Αλλο είναι τα “κλειστά μάτια” κι άλλο το ένα να βλέπει λεπτομέρειες, άγνωστες έως τότε, π.χ. τους στήμονες ενός αγριολούλουδου ή μια χαραμάδα στο πεζοδρόμιο, και το άλλο να φλουτάρει στη γενική εικόνα: λουλούδι, πεζοδρόμιο… Εκεί ήταν και η δεύτερη παρατήρηση: Είδα χαρακτηριστικά προσώπων, που έως τότε τα καλημέριζα από το γενικό περίγραμμα και το στιλ βαδίσματος. Αποκορύφωμα: είδα από τη βεράντα στο Παγκράτι ότι ο Παρθενώνας έχει… κολόνες!

»Τέλος πάντων, δεν θα κάνω και δοκίμιο περί καταρράκτου. Απλώς τις πρώτες εντυπώσεις καταγράφω που θέλω να τις συνδυάσω με το ανεξερεύνητο μεγαλείο του σώματος, των σωμάτων γενικά και του οργανισμού ενός εκάστου εξ ημών, ακόμα και στην ελάχιστη λεπτομέρεια· τι υπηρεσίες μπορεί να προσφέρει και η ελάχιστη λεπτομέρεια, που αν δεν αγνοούμε το ρόλο της, σπάνια της δίνουμε πολλή σημασία. Και πόσο πολύτιμη είναι η –συνήθης!– ευχή, συγχρόνως και επιθυμία: “Πρώτα η υγεία!”, αν την εννοούμε πραγματικά…».