«Το οφθαλμόν αντί οφθαλμού, θα μας κάνει όλους τυφλούς» Μάρτιν Λούθερ Κινγκ
Ακρως επικίνδυνες οι τελευταίες εξελίξεις στη Μ. Ανατολή, με πρωταγωνιστές αφενός την ακροδεξιά κυβέρνηση Νετανιάχου στο Ισραήλ και αφετέρου το θεοκρατικό καθεστώς του Ιράν, που κάποιοι στην Αριστερά θεωρούν αντιιμπεριαλιστικό, γιατί άραγε; Μήπως διότι υπόσχεται να καταστρέψει το Ισραήλ, που πρώτη αναγνώρισε η Σοβιετική Ενωση; ‘Η μήπως επειδή το εν λόγω καθεστώς είναι στενός σύμμαχος του Πούτιν, που επίσης θέλει να καταργήσει το κράτος της Ουκρανίας;
Αγνοούν κάποιοι που χαρακτηρίζουν το Ισραήλ κράτος – δολοφόνο, δυστυχώς και το ΚΚΕ, ότι πίσω από το κράτος αυτό υπάρχει ένας ολόκληρος λαός, με την εργατική τάξη, μεγάλες μορφές του πολιτισμού και τις φιλειρηνικές του δυνάμεις, στις οποίες συγκαταλέγονται πολλοί νέοι που αρνούνται να υπηρετήσουν στα παλαιστινιακά κατεχόμενα. Χαρακτηριζαν δε «φιλοϊσραηλινοί» ατυχή την ανακοίνωση του Γραφείου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., μετά το πρόσφατο μπαράζ βομβών του Ιράν.
Είναι αλήθεια ότι με τον κόσμο στη δίνη του ψυχρού πολέμου και την οξεία αντιπαράθεση ΗΠΑ – ΕΣΣΔ, πολλά κράτη υποχρεώθηκαν να επιλέξουν στρατόπεδο, με το Ισραήλ να βρίσκεται υπό την ομπρέλα των ΗΠΑ. Το δε μέγιστο αμάρτημά του ήταν ο κατακτητικός πόλεμος του 1967, διά του οποίου επέβαλε κατοχή από τα υψίπεδα του Γκολάν της Συρίας μέχρι τη Γάζα τότε της Αιγύπτου και από τη Δυτική Οχθη του Ιορδάνη μέχρι και την Ιερουσαλήμ, για την οποία η απόφαση του ΟΗΕ, το 1947, πρόβλεπε ειδικό καθεστώς. Πολλά κράτη, όμως, και τα πιο φιλελεύθερα, έχουν υπάρξει δυνάμεις κατοχής, αλλά κανένα δεν χαρακτηρίζεται από την Αριστερά κράτος – δολοφόνος.
Αντιιμπεριαλισμός και δημοκρατία
Αλήθεια, τι είδους αντιιμπεριαλισμός υφίσταται χωρίς δημοκρατικές αρχές στο εσωτερικό των κρατών και στις διεθνείς σχέσεις; Οπουδήποτε επικράτησαν αντιιμπεραλιστικά κινήματα, υιοθέτησαν δημοκρατικές μεθόδους διακυβέρνησης, συχνά κόντρα σε αυταρχικές παραδόσεις, αναγνωρίζοντας μεταξύ άλλων και την ισότητα των φύλων. Στο Ιράν, όμως, η πρόσφατη γυναικεία επανάσταση πνίγηκε στο αίμα.
Ευτυχώς, οι Ισλαμιστές της Τουρκίας δεν τόλμησαν να τα βάλουν με την κοσμική κληρονομιά του Κεμάλ και έτσι επιβιώνουν βασικά στοιχεία του μεταρρυθμιστικού του έργου, όπως ο χωρισμός Κράτους- Εκκλησίας, μεταρρύθμιση που στην Ελλάδα εκκρεμεί.
Καταριούνται οι δήθεν αντιιμπεριαλιστές την παγκοσμιοποίηση για τα δεινά του σημερινού κόσμου, συναντώμενοι και στο σημείο αυτό δεξιοί και αριστεροί εθνικιστές, ενώ πρόκειται για φαινόμενο που συντελείται με αντικειμενικές διαδικασίες διεθνοποίησης σε όλους τους τομείς. «Δεν είναι καπρίτσιο κανενός», όπως έλεγε ο Φιντέλ Κάστρο. Αγνοούν τέλος, ότι ο σύγχρονος ιμπεριαλισμός δεν αποβλέπει στην κατάκτηση εδαφών, αλλά αγορών.
*Υπεύθυνος του Γραφείου Ειρήνης του ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ.
