Σενάριο φανταστικό…

Μια φορά κι έναν καιρό… κοπέλα διερχόμενη από κεντρικό σημείο πόλης αντιλήφθηκε, σε τοίχο κτιρίου, αυτοκόλλητες εικόνες που, κατά την κρίση της, προσέβαλλαν μνήμη θανόντος. Στην προσπάθειά της να αποκολλήσει τα αυτοκόλλητα, δέχτηκε αιφνιδιαστική επίθεση παρ’ αγνώστου, όστις την έσυρε απότομα και τη γρονθοκόπησε στο σαγόνι, υπερηφανευόμενος συγχρόνως: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;». Αυτά υποστήριξε στη μήνυση που υπέβαλε η κοπέλα, αφού πλέον αναγνώρισε τον δράστη της επίθεσης.

Η μήνυση εκδικάστηκε μετά τριετία, απόντος του μηνυθέντος. Το δικαστήριο αποδέχθηκε κατά γράμμα τους ισχυρισμούς της υπεράσπισης, ότι τίποτα από τα διαλαμβανόμενα στη μήνυση δεν συνέβη. Απεναντίας, απειλητική ήταν η κοπέλα έναντι του, κατ’ αυτήν, δράστη, ο οποίος και αθωώθηκε. Καθοριστική απεδείχθη η εισήγηση της εισαγγελέα, ήτις, με το αδιάσειστο επιχείρημα «άνδρας να δέρνει γυναίκα σε κεντρικό σημείο πόλης, χωρίς να μαζευτεί πλήθος προς υπεράσπισή της, είναι έως αδιανόητο», επέδρασε στο σκεπτικό της απόφασης…

Δουλειά δεν είχα το πρωί του Σαββάτου κι είπα να δουλέψω ένα φανταστικό σενάριο… Καθώς διάβαζα στη «Συντακτών» της Παρασκευής, 8 Μαρτίου, ημέρα γνωστή και διεθνώς ως Ημέρα της Γυναίκας, ρεπορτάζ υπό τον τίτλο:

«Αθώα περιστερά για γροθιά σε δημοσιογράφο (Αφροδίτη Φράγκου, της “Εργατικής Αλληλεγγύης”), ένας από τους φονιάδες (Αθανάσιος Χορταριάς, ο μεσίτης, με πρωτόδικη απόφαση) του Ζακ» (Κωστόπουλου).

Φαίνεται ότι η εν λόγω εισαγγελέας ούτε έχει δει ούτε έχει ακούσει ποτέ άνδρας να δέρνει γυναίκα στην Ομόνοια, μέρα μεσημέρι, και το «πλήθος» να κάνει στραβά μάτια! Δεν θέλω ούτε να χλευάσω ούτε να λοιδορήσω ούτε να λυπηθώ. Τίποτα! Θα επιμείνω στο μονότονο (ούτε θυμάμαι πόσες φορές το έχω γράψει σε «Ελευθεροτυπία» και «Συντακτών»…): Μάρτιο 1993, κληρώθηκα ορκωτός δικαστής σε δύο εφετεία κακουργημάτων. Τους έχω δει να δικάζουν! Τους έχω δει να απαξιώνουν τα οφθαλμοφανή και να επιμετρούν από ποινές την ανώτερη, χάριν… συντομίας. Τόσο απλά! Αν το σενάριο βρει σκηνοθέτη… χαιρετίσματα!