Επιχειρήματα και αντεπιχειρήματα πάνω στο τραύμα

Καλό μοντέλο, εύκολο. Λίγος κόπος και καλούτσικο κέρδος.
Μπ. Μπρεχτ, «Η όπερα της πεντάρας»

Η κανονικότητα που έχει διαμορφωθεί στο πολιτικό σκηνικό τα τελευταία χρόνια δείχνει πως η αλληλουχία στόχων και δράσεων της κυβέρνησης έχει σκοπούς αλλότριους από αυτούς που υποτίθεται πως λέει ότι έχει. Δείχνει επίσης την απόσταση ρητορικής και πολιτικής πράξης. Η χώρα βρίσκεται στα χέρια των κληρονομικών ιδιοκτητών της. Ολοι οι άλλοι είναι απλώς γκουβερνάντες οικονομικών και αντεθνικών συμφερόντων. Το παραπάνω επικυρώνεται από την κοινοβουλευτική αριθμητική με βάση με την οποία ορισμένοι είναι περισσότερο ίσοι από τους άλλους και, άρα, δεν λογοδοτούν. Το αξίωμα «του κάστρου που δεν πέφτει» είναι εδώ για να θυμίζει ότι η υπόθεση του άμεσου μέλλοντος είναι σαν μια προφητεία που απλώς θαυμάζει το εξευτελιστικό παρελθόν της. Ομως, στην προκειμένη περίπτωση των Τεμπών, ο πρωθυπουργός και ο τότε υπουργός Μεταφορών Κώστας Καραμανλής του Αχιλλέως -και οι δύο τυπικοί κληρονόμοι της εξουσίας στην Ελλάδα- είδαν τα δύο τρένα να κινούνται αντίθετα στην ίδια γραμμή. Ενώ εξέφρασαν τη συντριβή τους, έσπευσαν να κρυφτούν στη διαχρονικότητα των ελληνικών παθογενειών και στην υπόθεση του ανθρώπινου λάθους.

Η τριήμερη συζήτηση στην Ολομέλεια του Κοινοβουλίου πάνω στην πρόταση δυσπιστίας προς την κυβέρνηση εξελίχθηκε χωρίς καμία έκπληξη. Οι κυβερνητικοί βουλευτές προτίθενται να την καταψηφίσουν. Ενδιαφέρον, βέβαια, είχαν τα διάφορα επιχειρήματά τους. Ενώ δεν δόθηκε καμία απάντηση στα ερωτήματα που ετέθησαν, κατ’ επανάληψη παίχτηκε το επιχείρημα της λειτουργίας εξωθεσμικών παραγόντων -που πλέον δεν πείθει- όπως και το επιχείρημα των αλλεπάλληλων θεωριών συνωμοσίας. Το ίδιο ισχύει και με το επιχείρημα της αποσταθεροποίησης της χώρας και των βέβαιων συνθηκών ακυβερνησίας. Και αν υποθέσουμε ότι μετά το έγκλημα των Τεμπών όλοι ξέρουν πως η χώρα δεν διαθέτει αξιόπιστο σιδηροδρομικό δίκτυο, το επιχείρημα ότι η αντιπολίτευση έχει μείνει στον 19ο αιώνα ήταν απλά εκτός θέματος.

Κινητοποιήθηκε το επιχείρημα του αντιπολιτευτικού οίστρου. Το ίδιο και η προσπάθεια της αντιπολίτευσης να εργαλειοποιήσει την τραγωδία των Τεμπών, όπως και το εκδικητικό come back των ιερών αγελάδων του συνδικαλισμού· η προσπάθεια ικανοποίησης μικροκομματικών αναγκών· η προσχηματικότητα και η αγωνία για το ποιος θα κόψει πρώτος το νήμα της δεύτερης θέσης στις ευρωεκλογές της 9ης Ιουνίου· ομοίως, και ο αγώνας δρόμου του Νίκου Ανδρουλάκη για «συριζοποίηση» του ΠΑΣΟΚ.

Ο Κωστής Χατζηδάκης, ως υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, ενώ θυμήθηκε τα εγκώμια του «Economist» για τη χώρα, ξέχασε την Κομισιόν που λέει ότι ενώ στην Ε.Ε. οι κοινωνικές ανισότητες τα προηγούμενα χρόνια πήραν την κατιούσα, ενισχύθηκαν στην Ελλάδα (και στη Γαλλία). Ξέχασε τη Eurostat, με την Ελλάδα στις τελευταίες θέσεις σε αγοραστική δύναμη, ακολουθούμενη από τη Βουλγαρία. Ξέχασε να πει ότι το μέσο ωριαίο εργατικό κόστος στην Ελλάδα το 2023 «κατέκτησε» την 23η θέση στην κατάταξη της Ε.Ε., πολύ κάτω από τον μέσο ευρωπαϊκό όρο.

Αν δεν ήταν σοβαρά για την ηθική, την ποιότητα της δημοκρατίας και την πολιτική, αν δεν μιλούσαμε για ένα εθνικό τραύμα, θα μιλούσαμε για πόζες γελωτοποιών. Ο υπουργός Δικαιοσύνης κ. Φλωρίδης υποστήριξε ότι η αντιπολίτευση επιδιώκει με τη στάση της να ροκανίσει την εμπιστοσύνη του λαού στους θεσμούς. Και… «ποιο μπάζωμα; Λίγο χαλίκι έπεσε». Το κορυφαίο επιχείρημα ήταν η σύμπλευση του ΠΑΣΟΚ με τα ολιγαρχικά συγκροτήματα που θέλουν να χτυπήσουν την κυβέρνηση Μητσοτάκη, την οποία και φοβούνται (Βορίδης). Σαν να λέμε, τα ναρκοκάραβα τα κυβερνούν Ρομά εφοπλιστές και ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι θύμα των άνομων συμφερόντων τους.

Τώρα, τι χάνουμε; Πρώτα, τα ζητήματα του κράτους δικαίου. Το ότι η συζήτηση δεν αφορούσε τα κόμματα αλλά τα θύματα. Το ότι δεν πήγε την Ελλάδα κάποιο κόμμα στα ευρωπαϊκά φόρουμ αλλά οι οικογένειες των θυμάτων. Χάνουμε πολλά από την πραγματικότητα που κρατάει χαμηλά τη χώρα και ταλαιπωρεί τους πολίτες. Χάνουμε πολύτιμο πολιτικό κεφάλαιο για τις όποιες προσπάθειες ανάταξης. Χάνουμε τους στόχους για καλύτερο σύστημα Παιδείας· για καλύτερο σύστημα Υγείας· για σύγχρονους και ασφαλείς σιδηροδρόμους. Αλλά χάνουμε και την κουβέντα για την Ευρώπη.

Παρά την απόρριψη της πρότασης μομφής κατά της κυβέρνησης, η κυβέρνηση έχει ηττηθεί. Οι πολίτες ξέρουν ότι θα περιμένουν τη συνέχιση της ίδιας πολιτικής. Αιφνιδιασμοί, καρότο και μαστίγιο, όργιο μηχανισμών παρακράτους, ύφος και ήθος πολιτικής ακηδίας και πρακτικές μαφίας. Σκάνδαλα ανεξιχνίαστα, ατιμωρησία, αδιαφορία, αλαζονεία και χειροκρότημα πάνω στο τραύμα. Επίκληση του Συντάγματος ως προς το Αρθρο 86 (Δίωξη κατά μελών της κυβέρνησης, Ειδικό Δικαστήριο), αλλά παραβίαση του Συντάγματος ως προς το Αρθρο 16 (για τα Πανεπιστήμια). Ντρέπεται και η ντροπή.