Πολλές φορές η σιωπή κάνει το μεγαλύτερο θόρυβο. Αναφέρομαι στην εξατομικευμένη καθημερινότητα, γιατί εκεί ίσως τις περισσότερες φορές οι σιωπές να είναι προτιμότερες και κάποιες φορές ίσως και πιο ενδιαφέρουσες νοητικά (σαν προσωπικά στοιχήματα αυτοελέγχου)… Όμως, στο κοινωνικό πεδίο οι σιωπές είναι καταστροφικές. Δεν είναι τέτοιες, μονάχα στις περιπτώσεις που γίνεται περισυλλογή. Αλλά, για να κάνει μία κοινωνία περισυλλογή, μάλλον κάτι όχι και τόσο καλό έχει συμβεί σε αυτήν. Που δεν αφήνει περιθώρια στα πολλά, στα συνηθισμένα, λόγια. Ας είναι. Πρέπει να συμβιβαστούμε πως μάλλον οι περισσότεροι κινητοποιούμαστε περισσότερο μετά από μία ζημιά, παρά όταν κάποιοι προειδοποιούσαν έγκαιρα…
Τις τελευταίες ημέρες βλέπουμε, έστω και σε σχετική μικρογραφία κατά την προσωπική μου άποψη, εικόνες που παραπέμπουν το νου σε παλαιότερες δεκαετίες όσον αφορά στην κοινωνική εντροπία του ελλαδικού χώρου. Αναφέρομαι σε διάφορα ενεστωτικά ανοιχτά κοινωνικά μέτωπα, όπως αυτό ενάντια στην ίδρυση μη κρατικών πανεπιστημίων που προωθεί η νυν κυβερνητική τάξη πραγμάτων, αλλά και εκείνο των αγροτικών κινητοποιήσεων που φαίνεται να «φουντώνει». Θα μου πει κάποιος, «δηλαδή εσύ ρε μεγάλε που τα γράφεις αυτά, γνωρίζεις τα αιτήματα των αγροτών»; Όχι, αλλά μπορώ να τα μάθω αν θέλω και σίγουρα τα γνωρίζουν πολύ καλά αυτοί που κινητοποιούνται… Επομένως, εγώ περισσεύω… Στα κοινωνικά μέτωπα το πάνω χέρι, αρχικά τουλάχιστον, το έχουν οι αντικειμενικές συνθήκες και ύστερα οι υποκειμενικές…
Γενικώς, το ίδιο ισχύει σε όλα και για όλους. Γιατί για να μιλήσω ανοιχτά, αυτοί που έχουν και θέλουν, ας κάνουν αυτό που τους κατεβάζει η κούτρα τους. Ας πληρώνουν δίδακτρα, ας πληρώνουν ακριβές ιατρικές υπηρεσίες. Εμένα με ενδιαφέρει πώς θα ενισχυθεί το ίδιο το δημόσιο πανεπιστήμιο, η δημόσια υγεία, κοκ, η προστασία των συμφερόντων των αδύναμων, των μη προνομιούχων ανθρώπων που είναι απομακρυσμένοι από τα κέντρα λήψης των αποφάσεων. Φυσικά, μην παρεξηγηθώ, δεν εννοώ να παρατήσει κανείς τον αγώνα που δίνει στο τώρα για να μην περάσει ο νόμος της κυβέρνησης. Ίσα ίσα. Όμως, με αφορμή αυτή την κινητοποίηση θεωρώ πως είναι σημαντικό και το πώς θα συμβάλλει -όποιος το επιλέγει- στο να αποκτήσει από αύριο κιόλας το δημόσιο πανεπιστήμιο τη θέση που του αρμόζει στην ελληνική κοινωνία. Αν γίνουν «ιδιωτικά πανεπιστήμια», πρέπει το δημόσιο να αποδείξει στην πράξη πως είναι καλύτερο. Και γιατί αφορά στους πολλούς, άρα υπερέχει και ηθικά και ως προς το είδος του κοινωνικού χαρακτήρα των επιδιώξεών του. Αλλά, και γιατί μπορεί να προωθήσει καλύτερα κατά την προσωπική μου άποψη αν το θελήσουν οι ηγήτορές του τη γνώση και την κατάρτιση…
Στο σήμερα είναι που ο κάθε συνειδητοποιημένος για αυτό που κάνει άνθρωπος οφείλει να ενισχύσει τις επιλογές του. Όσοι υπηρετούν τη δημόσια εκπαίδευση, ή τη δημόσια υγεία θα πρόσθετα επίσης εγώ -δεν μπορώ με τίποτα να τον αγνοήσω αυτόν τον τομέα… οφείλουν από εδώ και πέρα να αναλάβουν με προθυμία και ενσυναίσθηση το μέγιστο δυνατό βάρος: να υπηρετήσουν τους πολλούς. Και θα λάβουν μία ανταμοιβή τόσο σπάνια πλέον, όσο και απαραίτητη: τη βελτίωση των όρων ενός κοινωνικού σώματος, αρκετά μπερδεμένου. Ο αγώνας για τη δημόσια εκπαίδευση, και το επαναλαμβάνω και για τη δημόσια υγεία, είναι αγώνας για τους ανθρώπους. Και δεν υπάρχει κάτι σπουδαιότερο από αυτό, στη δική μου αξιακή ζυγαριά…
Είναι όμορφο όταν οι δρόμοι των πόλεων γεμίζουν από ανθρώπους που προσπαθούν (ίσως και ασυνείδητα) να εμπλουτίσουν τις εμπειρίες τους από τη ζωή και τη διεκδικητικότητα και συνειδητά να αποτρέψουν κάτι που θεωρούν πως τους βλάπτει. Δεν με νοιάζουν οι ξεχωριστές τους πολιτικές και ιδεολογικές ταυτότητες: θέλω απλά να τους βλέπω, θέλω απλά να τους ακούω. Θέλω να συσκέπτομαι με τον εαυτό μου και να καταμετρώ πιθανότητες. Θέλω τη μαγιά. Αν υπάρχει αυτή, τα άλλα έπονται… Είναι σαγηνευτικό «να σε βλέπουν μπροστά τους» αυτοί που δεν αντέχουν καν την ύπαρξή σου, τις ιδέες σου, τον κόσμο που εκπροσωπείς. Στον ακήρυχτο καθημερινό κοινωνικό ανταγωνισμό που διεξάγεται όλοι -θέλουμε, δεν θέλουμε- είμαστε προσκαλεσμένοι, όλοι αγοράζουμε και λαμβάνουμε τα δώρα μας, φοράμε τα ρούχα που μας ταιριάζουν και αναζητούμε την πραγμάτωση των θέλω μας (και εκείνων που είναι σε συνάρτηση με τις υλικές μας αναγκαιότητες). Σε μία πορεία γεμάτη αγκάθια που, όμως, είναι απαραίτητα… Γιατί όπως έλεγε και ο ποιητής «όλα τα μονοπάτια οδηγούν στον ίδιο στόχο: να εκφράσουμε στους άλλους αυτό που είμαστε».
