Η Ιστορία που πληγώνει

Εβλεπα στη «Συντακτών» της Δευτέρας τα «ανάγωγα» του Τάσου Παππά και μελαγχολούσα όπως, είμαι βέβαιος, και ο Τάσος: «Στην πιο ισχυρή (μέχρι τώρα) χώρα του πλανήτη, υποψήφιοι είναι ένας κατηγορούμενος κι ένας ανήμπορος». Τω όντι! Που λέει κι ο μικρός εγγονός μου, ο μπαλαδόρος! Και να ’ταν μόνο ένας κατηγορούμενος… βαρέων βαρών (μέχρι απόπειρα πραξικοπήματος!) κι ένας ανήμπορος… βαρέων βαρών ομοίως (εσχάτως μπέρδεψε τον Μακρόν με τον Μιτεράν!)… Κάθισα και λογάριασα, εκτός των άλλων, και τις ηλικίες τους.

Εχω μια μανία με τους αριθμούς, για τα παιχνίδια που καμιά φορά σού σκαρώνουν, να γελάς και να κλαις. Ισως αυτή η μανία μου με τους αριθμούς να ξεκινάει από τα μαθηματικά, τα οποία, σχεδόν σε όλες τις τάξεις (του γυμνασίου, αποφοίτησα μια χρονιά πριν εμφανιστούν τα λύκεια), μου έδιναν ραντεβού τον Ιούνιο κι εγώ, επιλήσμων, πήγαινα στο ραντεβού τον Σεπτέμβριο, όπως τα χειμερινά σινεμά…

Τέλος πάντων, εκτός από την «παθολογία» των δύο υποψηφίων, κάπου σε τρομάζει και η ηλικία τους: 78 ο… μικρός, 82 ο μεγάλος! Δεν έχω προηγούμενα με… συνομηλίκους μου, αλλά, εδώ που τα λέμε, δεν θα τους εμπιστευόμουν και τη διαχείριση της πολυκατοικίας! Ιδίως τώρα, που ανέβηκαν και τα καύσιμα! Ασε που και οι δυο μαζί αθροίζουν ηλικίες 160 χρόνων! Εδώ, στον κρίσιμο αριθμό «160», ξύπνησε το πάθος μου των αριθμών, στη σκέψη: ποιος να ήταν άραγε πρόεδρος των ΗΠΑ πριν από 160 χρόνια!

Πατάω το κουμπί (γκουγκλάρω, σε απλά ελληνικά…) και πέφτω πάνω σε κάποιον… Αβραάμ Λίνκολν. Στη δεύτερη δε εκλογή του (1864). Απρίλιο του 1865, στις 9, τερμάτισε με νίκη τον Εμφύλιο και πέντε μέρες μετά, στις 14, δολοφονήθηκε σε θέατρο. Το κόμμα του, Ρεπουμπλικανικό, νεότευκτο τότε (1854) και ριζοσπαστικό ήταν κατά της δουλείας· σαν να λέμε σήμερα… υπέρ των μεταναστών! Η Ιστορία που πληγώνει…