Σημειώσεις από το πουθενά

1. Εντέλει: Πόσο δύσκολο να κρατήσεις το ενδιαφέρον του θεατή μ’ ένα ηθικό πρόσωπο και μια μινιμαλιστική, χαμηλόφωνη, τελετουργικά επαναληπτική αφήγηση (χωρίς τις τρέχουσες αντισυμβατικές συμβατικούρες του συρμού). Συγκίνηση και απόλαυση. Περί «Perfect Days» ο λόγος. Βέντερς και ξερό ψωμί.

2. Χθες από το Παλαιό Ψυχικό σε τρόλεϊ έως τον Ευαγγελισμό, έμπαινε κι έβγαινε κόσμος και ντουνιάς. Μετρημένοι στα δάχτυλα του μονόχειρα επικύρωναν εισιτήριο ή κάρτα. Συνήθως ηλικιωμένοι. Στάθηκα σε μια γυναίκα με μπανταρισμένο μάτι. Τα κουμπιά στην άθλια ζακέτα της ήταν στερεωμένα με λάστιχα. Δεν μπορούσε να σταθεί στα πόδια της. Εβαλα την τσάντα μου για να της κρατήσω την απέναντι θέση, όσο προσπαθούσε να σταθεί στο μηχάνημα. Ενα εξυπνοπούλι, ήταν δεν ήταν δεκαπέντε, επιχείρησε να στρογγυλοκαθίσει και μετά να γκαρίζει στο κινητό του. Οταν κάθισε η γυναίκα, κοιταχτήκαμε στα μάτια. Ηταν σαν μια αθέατη χειραψία. Ξέρω: δωρεάν συγκοινωνίες και τα συναφή. Από τη μικροκλίμακα κατανοείς το μεγάλο κάδρο.

3. Παιδιόθεν ήμουν από την όχθη αυτών που, ενώ η ζωή τους κρέμεται από μια κλωστή, υποδύονται ότι είναι δεμένοι με συρματόσχοινο και από κάτω έχουν δίχτυ ασφαλείας.

4. Υπάρχουν εκεί έξω άνθρωποι που σ’ αγαπούν, σε σκέφτονται, σε φροντίζουν. Αθόρυβα, διακριτικά, υπομονετικά – σαν αγαθά φαντάσματα. Εσωτερική όραση, ακοή και αφή να έχεις και εμφανίζονται μπροστά σου ξαφνικά και αιφνιδιάζοντάς σε ευχάριστα.

5. Οσο είσαι όρθιος και χοροπηδηχτός όλα βαίνουν καλώς στον περίγυρο, μόλις σκοντάψεις και πέσεις, μετράς κεφάλια. Τότε βγαίνουν τα απουσιολόγια.

6. 1994 («Αυτοβιογραφία ενός βιβλίου») – 2024 («Το περίεργο μαξιλάρι»). Τριάντα χρόνια έκανα για να περάσω από το «ενήλικο» στο «παιδικό». Η γραφή είναι μία και αδιαίρετη. Η ζωή έχει τομές.