Η δημοσκοπική εκτόξευση της Εναλλακτικής για τη Γερμανία συνεχίζεται και μας προειδοποιεί ότι στις ευρωεκλογές της άνοιξης είναι πολύ πιθανό να διαμορφωθεί ένα πολιτικό τοπίο όπου ο εκλογικός θρίαμβος της Ακροδεξιάς στις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2025 θα προβάλλει ως μία μη αντιστρέψιμη δυναμική. Η πρόκληση πλέον όπως προκύπτει από το σύνολο των δημοσκοπήσεων των τελευταίων μηνών αλλά και από τα αποτελέσματα των τοπικών εκλογικών αναμετρήσεων είναι αν στο διάστημα ανάμεσα στις ευρωεκλογές της άνοιξης του 2024 και στις εθνικές εκλογές τον Σεπτέμβριο του 2025 θα συνεχιστεί η δημοσκοπική εκλογική πλημμυρίδα της Εναλλακτικής ώστε να διεκδικήσει την πρώτη θέση…
Η Εναλλακτική ιδρύθηκε πριν από έντεκα χρόνια, την άνοιξη του 2013, από μια ομάδα ανησυχούντων ευρωσκεπτικιστών, κυρίως πανεπιστημιακών. Τα ονόματά τους ήταν ήδη γνωστά στο ευρύ κοινό καθώς κάθε φορά που γινόταν ένα βήμα προς την ενίσχυση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωση οι ανησυχούντες καθηγητές προσέφευγαν στο Συνταγματικό Δικαστήριο.
Ετσι, η παρουσία της Εναλλακτικής όχι μόνο δεν προκάλεσε ανησυχίες, αλλά αντιμετωπίστηκε ως γραφικότητα καθώς θύμιζε τη διάσημη φράση του Μπίσμαρκ, ότι όταν συναντηθούν τρεις καθηγητές η πατρίδα κινδυνεύει να καταστραφεί (Drei Professoren und das Vaterland Verloren).
Η Εναλλακτική φυτοζωούσε εκλογικά μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2015, όταν η Μέρκελ υιοθέτησε την πολιτική των ανοιχτών συνόρων στο προσφυγικό-μεταναστευτικό κύμα, αποδεχόμενη πάνω από ένα εκατομμύριο.
Η μετάλλαξη της Εναλλακτικής από ευρωσκεπτικιστικό σε ακροδεξιό ρατσιστικό κόμμα έγινε ταχύτατα, σε μια αντιστροφή της συνήθους μετατόπισης της νεοναζιστικής Ακροδεξιάς στο στίγμα της λαϊκίστικης Ακροδεξιάς.
Οταν η Εναλλακτική ιδρύθηκε το 2013 είχαν περάσει τέσσερα χρόνια από την στα όρια του ρατσισμού απαξίωση των χωρών του Νότου για τη δημοσιονομική τους ανευθυνότητα.
Δεν ήταν μόνο το κίτρινο «Focus» με το απαξιωτικό για την Ελλάδα εξώφυλλο, αλλά και το σοβαρό «Der Spiegel», το κύριο άρθρο του οποίου έθετε το ερώτημα αν η Ελλάδα είναι μια χρεοκοπημένη χώρα όπως το Αφγανιστάν και το Πακιστάν.
Η υιοθέτηση από την κυβερνώσα ελίτ αλλά και τα εντός της πολιτικής ορθότητας ΜΜΕ απαξιωτικής φρασεολογίας για την προσαρμογή του Νότου στη δημοσιονομική πειθαρχία της ευρωζώνης υπήρξε η πρώτη μεταπολεμική καταπάτηση της πολιτικής ορθότητας. Από τον ανεύθυνο Ιταλό που ζει πολυτελή ζωή με τα χρήματα των Γερμανών φορολογουμένων μέχρι τον αλλόθρησκο και σκουρόχρωμο Αφρικανό ο δρόμος δεν είναι τόσο μεγάλος. Η έκρηξη δημοσιευμάτων κατά του ανεύθυνου και μονίμως ελλειμματικού Νότου της ευρωζώνης προετοίμασε το έδαφος για τη συνολική δαιμονοποίηση και απαξίωση των προσφύγων-μεταναστών.
Με δεδομένη την απόφαση της Γερμανίας να αποφύγει και την αμοιβαιοποίηση του κινδύνου μέσω έκδοσης ευρωομολόγου, αλλά και τη μεταφορά πόρων από τον Βορρά στον Νότο για την άμβλυνση των περιφερειακών και κοινωνικών ανισοτήτων, η ίδρυση της Εναλλακτικής όχι μόνο δεν ήταν πρόβλημα για το Βερολίνο αλλά άλλοθι νομιμοποίησης του βήματος σημειωτόν στην ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
Ειρωνεία της Ιστορίας είναι ο Κόφτης Χρέους, που ενσωματώθηκε στο Σύνταγμα της Γερμανίας για να μην μπορεί το Βερολίνο να κάνει κάτι αν οι εταίροι του στην ευρωζώνη πιέζουν για χαλάρωση, σήμερα συρρικνώνει τη δυνατότητα της κυβέρνησης να είναι ευέλικτη στην αντιμετώπιση του απεργιακού κύματος και των μαζικών διαμαρτυριών για τη συμπίεση της κοινωνίας.
