Μετά τις αντιδράσεις πήγε να «σώσει» τη χυδαιότητα που εκστόμισε ο περιφερειάρχης Βορείου Αιγαίου, Κώστας Μουτζούρης, όταν σε βίντεο από τη γιορτή της επανεκλογής του σε παραλιακή ταβέρνα της Λέσβου φαίνεται να αποκαλεί τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ Στέφανο Κασσελάκη «κουνίστρα» και «οπισθογεμή», προκαλώντας τα ανόητα χάχανα των συνδαιτυμόνων του.
Πήγε να τη «σώσει» και την έκανε χειρότερη, σχολιάζοντας ότι «σχετικά με βίντεο από παλαιότερη προσωπική μου στιγμή με φίλους, που παρεμβαίνουν σε μια χιουμοριστική συζήτηση η οποία κατεγράφη παρανόμως (πράξη για την οποία επιφυλάσσομαι) και διέρρευσε σκοπίμως για ιδιοτελείς και εκβιαστικούς λόγους, έχω να επισημάνω τα παρακάτω: Σε ό,τι με αφορά, ουδέποτε ο σεξουαλικός προσδιορισμός ενός ανθρώπου αποτέλεσε ή αποτελεί στοιχείο που να επηρεάζει την κρίση μου […]».
Σε «προσωπική στιγμή με φίλους» ένας ανώτατος άρχοντας της Αυτοδιοίκησης νομιμοποιεί τον εαυτό του δηλαδή να κάνει τέτοιο… «χιούμορ» ικανό να τον εκθέσει τόσο απόλυτα ώστε το στιγμιότυπο να χρησιμοποιηθεί για… «εκβιαστικούς» λόγους; Είχα τουλάχιστον την ψευδαίσθηση ότι αυτού του είδους τα χοντροκομμένα και κακοποιητικά αστεία είχαν κάνει τον κύκλο τους σε παρέες «φίλων» ή εκτός αυτών κάπου εκεί με τη δύση του άστρου του Σταύρου Παράβα ή του Χρόνη Εξαρχάκου, ταλαντούχων κωμικών και των δύο που τους έλαχε να υπηρετήσουν ένα είδος επιθεωρησιακών τύπων που υπερέβαλλαν σε θηλυπρέπεια. Ακόμα θυμάμαι τον μακαρίτη τον πατέρα μου, που ο αδελφός του (ο θείος μου) ήταν και δηλωμένος ανοιχτά και περήφανος και ταλαιπωρημένος κοινωνικά γκέι, να εξανίσταται με αυτά τα «ενσταντανέ» στις ελληνικές ταινίες του Σαββάτου που παρακολουθούσαμε κάποτε οικογενειακά, 40 χρόνια πριν.
Τα χάχανα αποκλείονταν όχι γιατί το επέβαλε ο μπαμπάς, αλλά γιατί ήδη από μικρή ηλικία δεν μας γαργαλούσαν τη διάθεση τηλεοπτικές εξτραβαγκάντσες που αδικούσαν τόσο την πραγματικότητα που ζούσαμε: δεν ήταν λίγες οι φορές που ο Στέλιος είχε γυρίσει σπίτι δαρμένος για την επιλογή του να μην κρύβεται σε άγριες εποχές. Μετά από τόσες δεκαετίες κι από ένα δύσκολο νομοσχέδιο, ακόμα νομιμοποιείται ένα δημόσιο πρόσωπο εξουσίας να κάνει τέτοιες «πλάκες» μεταξύ φίλων και να θεωρεί ότι όταν τις επικαλείται παραμένει πειστικό και αξιοσέβαστο;
