Η χαμένη τιμή της πολιτικής, η Αριστερά, ο επισφαλής κόσμος της εργασίας, η Υγεία, η Παιδεία, η νεολαία, τα κινήματα αντίστασης και η αναζήτηση μιας άλλης κοινής πορείας με τη μεγάλη κοινωνική πλειοψηφία που έπαψε να ελπίζει, ήταν ο κορμός των δεκάδων τοποθετήσεων από το σύνολο των ομιλητών, παλιών και νέων, μικρών και μεγάλων, επώνυμων και μη. Καταγράφουμε ένα ελάχιστο δείγμα από τις εξαιρετικά ενδιαφέρουσες παρεμβάσεις, μακριά από τις τοξικότητες και το βαρύ κλίμα του πρόσφατου παρελθόντος.
Η Εφη Αχτσιόγλου ξεκίνησε την εξαιρετικά μεστή πολιτική ομιλία της αναφερόμενη στη συμμετοχή της σε ένα πάνελ που οργάνωσε η «Καθημερινή» για τα 50 χρόνια από τη Μεταπολίτευση. Εκτός από την ίδια μίλησαν η Α. Διαμαντοπούλου, ο Τ. Γιαννίτσης, η Α. Λυμπεράκη, ο Δ. Ματσαγκάνης και ο Π. Μανδραβέλης. Σχολίασε ότι το μήνυμα που από όλους τους άλλους διαρκώς επαναλαμβανόταν ήταν πως για τη χρεοκοπία έφταιγαν πρωτίστως οι υψηλές συντάξεις, ότι το τεράστιο πρόβλημα της οικονομίας είναι η ασφυκτικά ρυθμισμένη και προστατευτική ελληνική αγορά εργασίας όπως και οι προστατευμένοι δημόσιοι υπάλληλοι και τέλος, ότι οι μικρές επιχειρήσεις φταίνε περίπου για όλα.
«Πώς συνδέονται όλα αυτά με τη Νέα Αριστερά; Συνδέονται με μια λέξη. Η λέξη είναι η ευθύνη. Η κυριαρχία της Δεξιάς αυτή τη στιγμή έχει πολύ βαθιές ρίζες και επικαθορίζει το παρελθόν μας, το παρόν μας και το μέλλον μας. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε ξαναγράφεται κυριολεκτικά από την αρχή η ιστορία των δύο τελευταίων δεκαετιών». Εξήγησε πώς επιβεβαιώνεται αυτό που έλεγε από την αρχή η Νέα Αριστερά, ότι ο Μητσοτάκης επένδυσε σε μια κοινωνία χαμηλών ή και μηδενικών προσδοκιών. «Δηλαδή δεν είναι ότι έπεισε τον κόσμο ότι αυτό που ζει είναι αυτό που θέλει να ζει, αλλά τον έπεισε ότι δεν μπορεί να υπάρξει κάτι καλύτερο. Το τι θα αντιλαμβάνονται ως δικαίωμα στο μέλλον, ορίζεται σήμερα από τη Δεξιά».
Τόνισε πως «το διακύβευμα για το νέο κόμμα είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από τη δικαίωση και τη διάσωση της αξιοπρέπειάς μας. Και εμείς αυτόν τον ρόλο πρέπει να παίξουμε με θέσεις καθαρές, με πλήρως αντιπαραθετική στρατηγική στη Δεξιά. Συναινέσεις δεν υπάρχουν, συναινέσεις εδώ δεν χωράνε. Για να διευρυνθεί το μερίδιο των εργαζόμενων τάξεων στον πλούτο, θα πρέπει να μειωθεί το μερίδιο των κερδών στον πλούτο.
»Ετσι γίνονται τα πράγματα. Και θα πρέπει να επιμένουμε στις θετικές δυνατότητες. Με την επίγνωση ότι δεν είμαστε εμείς οι φωτεινοί καθοδηγητές ενός ανώριμου πλήθους. Εμείς θέλουμε να είμαστε το όχημα που αυτές οι κοινωνικές μερίδες για τις οποίες υπάρχουμε πολιτικά, θα μας χρησιμοποιήσουν, θα μας εκμεταλλευτούν αν θέλετε, θα μας διαμορφώσουν για να γίνουν εκείνοι πρωταγωνιστές του μέλλοντός τους».
Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος έκανε στην ομιλία του και τη δική του αυτοκριτική: «Μετά το 2019 κι ενώ ένιωθα, έβλεπα τις φοβερές επιθέσεις σε συντρόφους μέσα από το κόμμα μας από κάτω μέχρι πάνω, δεν έκανα αρκετά. Δεν έκανα αρκετά για να προστατέψω αυτούς τους συντρόφους και τις συντρόφισσες. Αυτό γιατί το έκανα; Γιατί είχα ενστερνιστεί τον κυβερνητισμό και τον αρχηγισμό; Δεν ήταν αυτό. Και έγραψα, και με άλλους είπαμε εναντίον του κυβερνητισμού και του αρχηγισμού αλλά δεν κάναμε αρκετά, κι όχι μόνο δεν υπονόμευσα το κόμμα μου αλλά αυτολογοκρίθηκα. Υπήρχαν πιο σοφοί από μένα που μου έλεγαν ότι δεν θα μας βγει σε καλό να μη βάζουμε βασικά ζητήματα για το πώς λειτουργεί ένα κόμμα».
Η χαμένη ουσιαστική σύνδεση με τα κινήματα ήταν το δεύτερο σημείο της αυτοκριτικής του, εξηγώντας τι πραγματικά σημαίνουν οι δύο όψεις της αλληλεγγύης: «Εξωτερική αλληλεγγύη είναι ότι ακούω τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, τον φεμινισμό, τα κινήματα κατά των εξορύξεων… και τους υποστηρίζω και θέλω να με υποστηρίξουν. Η εσωτερική αλληλεγγύη είναι κάτι διαφορετικό. Είναι ότι ενστερνίζεσαι αυτά τα αιτήματα, τα κάνεις κομμάτι της δικής σου ζωής, οι δικοί τους πόθοι, οι δικές τους στεναχώριες, τα δικά τους αιτήματα γίνονται δικό σου κομμάτι».
Μίλησε και για τις ευρωεκλογές τονίζοντας ότι «θα κατεβούμε ως μια ευρωπαϊκή δύναμη. Αλλά όχι μια ευρωπαϊκή δύναμη που ξεχνάει ότι είναι η Ευρώπη. Η Ευρώπη που δεν κάνει τίποτα για τη Γάζα, που δεν κάνει τίποτα για τους εργαζομένους στις πλατφόρμες και το σαμποτάρει, που επιστρέφει το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης. Μια άλλη Ευρώπη θέλουμε και θα έχουμε ένα πρόγραμμα με 3-4 αιχμές. Ετσι πάμε, όχι για τις σωστές μας απόψεις για όλα τα θέματα».
Με έμφαση υποστήριξε πως «πρέπει να φτιάξουμε ένα ψηφοδέλτιο που να είμαστε large και σε νέους ανθρώπους και στα κινήματα. Οτι είμαστε ανοιχτοί, δεν είμαστε μόνο η συνέχεια αλλά είμαστε πραγματικά το καινούργιο. Πάνω απ’ όλα πρέπει να μιλήσουμε για τον κόσμο με τον κόσμο. Να δώσουμε χώρο σ’ αυτόν τον κόσμο, να τους ακούσουμε».
Εκλεισε -όπως είπε- την ομιλία του παλαιοκομμουνιστικά: «Πρέπει να ξαναθυμηθούμε ότι βασικός ρόλος ενός αριστερού κόμματος είναι να φτιάχνει στελέχη, στελέχη για το κόμμα, στελέχη για τα κινήματα, στελέχη για τη διανόηση… Με αυτόν τον κόσμο θα πάμε ενωμένοι!».
«Ισως χρειαστεί να περάσουμε μια έρημο»
Νάσος Ηλιόπουλος
«Δουλειά μας είναι να ξανασυγκροτήσουμε τον λαό της Αριστεράς. Δεν πρέπει να φοβόμαστε ότι μπορεί να είναι μαχητική μειοψηφία. Βρισκόμαστε σε περίοδο ήττας. Προφανώς υπάρχουν τεράστιες δυνατότητες, αλλά ίσως χρειαστεί να περάσουμε μια έρημο. Στην Ελλάδα δεν θα υπάρξουν Νέοι Εργατικοί -όπως στην Αγγλία της Θάτσερ-, στην Ελλάδα θα υπάρξει Αριστερά. Μιλάμε για την επανασύσταση της Αριστεράς».
«Απολιτική και τερέν»
Σία Αναγνωστοπούλου
«Στην Αριστερά που έχουμε θητεύσει, μάθαμε ότι δεν είσαι αριστερός όταν ελαστικοποιείς τη συνείδησή σου στα άκρα, όταν φοβάσαι και αυτολογοκρίνεσαι, όταν πιστεύεις σε αρχηγούς και μεσσίες, όταν ανέχεσαι να καταστρατηγούνται οι κανόνες και εκπέμπεις θολό μήνυμα. Οι μαγκιές «άκου να σου πω Αδωνη» και «άκου να σου πω Μητσοτάκη» και «εγώ θα νικήσω τον Μητσοτάκη» κάνουν την πολιτική απολιτική και τερέν».
«Οχημα των αναγκών της κοινωνίας η Αριστερά»
Μάρω Δούκα
Ανάρτηση: «Από τα πρώτα μου χρόνια στο γράψιμο, είχα οδηγηθεί στο συμπέρασμα ότι ο συγγραφέας οφείλει να είναι το όχημα του θέματος που έχει φανταστεί και των χαρακτήρων που έχει σχεδιάσει για το βιβλίο που προσπαθεί να γράψει.
»Κι ήρθε ο καιρός να ακούσω με πολλή συγκίνηση την προικισμένη Εφη Αχτσιόγλου να λέει ότι η Αριστερά οφείλει να είναι το όχημα των αναγκών και των προσδοκιών της κοινωνίας. Να λοιπόν γιατί από τα 22 μου επιμένω να είμαι πάντα αριστερή, χωρίς να επιτρέπω στις απογοητεύσεις να με μετακινήσουν. Και χθες αριστερή και αύριο αριστερή, ευχαριστώντας τη Νέα Αριστερά που μας καλεί να στοιχηθούμε για λογαριασμό όλων πίσω από την αξιοπρέπεια».
«Εσείς ευτυχώς τολμήσατε»
Κώστας Ζουράρις
Μήνυμα στη συνδιάσκεψη: «Τώρα, εδώ, στο σήμερα της κοινής μας αποτυχίας, ακόμη κι αν ίσως η ήττα υπήρξε μεγαλύτερη από την ανεπάρκειά μας, Εσείς ευτυχώς τολμήσατε! Με τη Νέα Αριστερά ορθώνετε τον αγωνιστικό παλμό του λαού απέναντι στον δεξιό συρφετό που λεηλατεί τη χώρα. Και, βεβαίως, μαχητικά αριστερά εσείς, γελοιοποιείτε τον δεξιό κουτσαβακισμό που κρώζει σαχλοβριθής και νεκρανεστημένος καθ’ εκάστην, αυτός ο Υάκινθος, ο Κασσελάκης. Σύντροφοι και συντρόφισσες! Εχετε του Αετόπουλου, την ΕΑΜίτικη αντάρτικη συμμετοχή μου σε όλο τον αγώνα τον καλό σας! Οσοι αριστεροί προσέλθετε στη Νέα Αριστερά μας για την παλινόρθωση της μιας και μόνης, της ενιαίας Αριστεράς».
Η ομιλία της Εφης Αχτσιόγλου
Θα ήθελα να ξεκινήσω την παρέμβασή μου μοιραζόμενη μαζί σας μια προσωπική εμπειρία. Χθες συμμετείχα σε ένα πάνελ που οργάνωνε η εφημερίδα «Καθημερινή» για τα 50 χρόνια από τη Μεταπολίτευση. Το πάνελ αποτελούνταν από την κα Διαμαντοπούλου, τον κο Γιαννίτση, την κα Λυμπεράκη, τον κο Ματσαγγάνη και τον κο Μανδραβέλη. Λιγότερη σημασία έχει το τι είπα εγώ σε αυτό το πάνελ και περισσότερη σημασία έχει τι είπαν οι υπόλοιποι ομιλητές. Και έχει σημασία για να κατανοήσουμε εις βάθος τη θέση και στρατηγική του πολιτικού αντιπάλου.
Αυτό που επαναλαμβανόταν διαρκώς ως μήνυμα στη συζήτηση από όλους ήταν ότι, πρώτον, για τη χρεοκοπία της χώρας φταίνε οι πολύ υψηλές συντάξεις, για το γεγονός ότι υπήρχαν πλούσιοι συνταξιούχοι και αυτή ήταν η μόνη αιτία για τη χρεοκοπία, η μόνη. Δεύτερον, ότι το τεράστιο πρόβλημα της οικονομίας μας είναι ότι η ελληνική αγορά εργασίας είναι ασφυκτικά ρυθμισμένη, υπερβολικά προστατευτική. Και τρίτον, ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι φταίνε επειδή είναι πάρα πολύ προστατευμένοι και δεν μπορούμε να δώσουμε επιδόματα για τους ανέργους, οι συνταξιούχοι φταίνε γιατί είναι υπερβολικά προστατευμένοι και δεν μπορούμε να στηρίξουμε τα παιδιά και οι μικρές επιχειρήσεις φταίνε περίπου για όλα.
Αυτό ήταν το μήνυμα που εκπεμπόταν διαρκώς, καθ’ όλη τη διάρκεια της συζήτησης από τους ομιλητές. Πώς συνδέονται αυτά με τη Νέα Αριστερά; Συνδέονται με μια λέξη. Η λέξη είναι η ευθύνη. Η κυριαρχία της Δεξιάς αυτή τη στιγμή έχει πολύ βαθιές ρίζες και επικαθορίζει το παρελθόν μας, το παρόν μας και το μέλλον μας. Το παρελθόν μας διότι όπως περίπου καταλάβατε, αυτή τη στιγμή που μιλάμε ξαναγράφεται η ιστορία των δύο τελευταίων δεκαετιών. Κυριολεκτικά ξαναγράφεται από την αρχή. Το παρόν μας το επικαθορίζει διότι αυτή τη στιγμή η κυριαρχία της Δεξιάς δεν έχει να κάνει, όπως εύκολα λένε κάποιοι από τον προοδευτικό χώρο με πέντε – έξι οικογένειες γύρω από τον Μητσοτάκη που «τα τρώνε». Συμβαίνει και αυτό, αλλά δεν είναι αυτό πρωτίστως.
Αυτό που έχει καταφέρει αυτή τη στιγμή η Νέα Δημοκρατία, είναι να αποτελεί τον πολιτικό εκφραστή ενός μπλοκ κοινωνικών μερίδων, οι οποίες διευρύνουν διαρκώς τον πλούτο τους στο νέο οικονομικό κύκλο που άνοιξε στη χώρα μετά την έξοδο από τα μνημόνια γιατί υπάρχει μια σχετική ανάκαμψη. Διότι αυτό που πρωτίστως συντελείται είναι μια πρωτοφανής αναδιανομή πλούτου από τα λαϊκά και μεσαία στρώματα προς τα ανώτερα κλιμάκια της πυραμίδας. Πρωτοφανής. Αυτή τη στρατηγική της αντίστροφης αναδιανομής επιτελεί η Νέα Δημοκρατία συστηματικά, επίμονα, με κάθε της πολιτική επιλογή. Την πολιτική που κάνει στη φορολογία, την πολιτική που κάνει στα δημόσια αγαθά, στην παιδεία, στην υγεία, στην ενέργεια. Την πολιτική που κάνει στην εργασία. Την πολιτική που κάνει στο κράτος: Που παρεμβαίνει, που δεν παρεμβαίνει, πώς παρεμβαίνει, για ποιους παρεμβαίνει, υπέρ ποιων παρεμβαίνει.
Επιτελεί μια πρωτοφανή στρατηγική αναδιανομής πλούτου από τα λαϊκά και μεσαία στρώματα προς τα ανώτερα κλιμάκια της πυραμίδας και αυτά τα ανώτερα κλιμάκια της πυραμίδας, που προφανώς δεν είναι η πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας, αλλά σίγουρα δεν είναι και πέντε οικογένειες, έχουν χτίσει τον κοινωνικό εκείνον συνασπισμό που σήμερα είναι κυρίαρχος και εκφράζεται κυρίαρχα πολιτικά από τη Νέα Δημοκρατία. Το αντίπαλο μπλοκ, το αντίπαλο δέος, το αντίπαλο μέρος των κοινωνικών δυνάμεων, που είναι προφανώς κοινωνική πλειοψηφία, εκφράζεται κατακερματισμένο και εξού είναι πολιτικά αποδυναμωμένο.
Η ηγεμονία -κυριαρχία για κάποιους- της Δεξιάς επικαθορίζει και το μέλλον. Γιατί; Στη Νέα Αριστερά από την αρχή λέγαμε ότι ο Μητσοτάκης επένδυσε σε μια κοινωνία χαμηλών ή και μηδενικών προσδοκιών. Δηλαδή δεν είναι ότι έπεισε τον κόσμο ότι αυτό που ζει είναι αυτό που θέλει να ζει, αλλά τον έπεισε ότι δεν μπορεί να υπάρξει κάτι καλύτερο. Ότι οποιαδήποτε άλλη επιλογή του θα ήταν μια επιλογή περιπέτειας που θα τον έβαζε σε χειρότερη μοίρα. Και άρα τον έπεισε πράγματι ότι αυτό που έχει είναι το καλύτερο που μπορεί να έχει. Δεν μπορεί να έχει μεγαλύτερες προσδοκίες. Προσέξτε τι κάνει αυτό. Δημιουργεί ένα νέο ανθρωπότυπο.
Ο ανθρωπότυπος που δεν έχει προσδοκίες, που τα όρια των αναγκών του επαναπροσδιορίζονται προς τα κάτω. Σκεφτείτε τι όριζαν οι εργαζόμενες τάξεις ως ανάγκη το 2000 και τι μπορεί σήμερα να θεωρεί ένας εργαζόμενος ανάγκη. Τι σήμερα μπορεί να έχει ως προσδοκία, τι σήμερα μπορεί να έχει ως απαίτηση και άρα ως δικαίωμα, τι θα καταλαβαίνουν τα παιδιά μας ότι έχουν δικαίωμα σε δέκα χρόνια. Έχω δικαίωμα να σπουδάσω χωρίς να πληρώνω; Έχω δικαίωμα όταν αρρωστήσω, να πάω στο νοσοκομείο; Έχω δικαίωμα να έχω ένα σπίτι; Έχω δικαίωμα να μπορώ να ζήσω ανεξάρτητα με τον σύντροφο μου ή την σύντροφό μου; Το τι θα αντιλαμβάνονται ως δικαίωμα στο μέλλον, ορίζεται σήμερα από τη Δεξιά. Άρα τελικά αυτό που διακυβεύεται σήμερα είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από τη δικαίωσή μας και πολύ μεγαλύτερο από τη διάσωση της αξιοπρέπειάς μας, παρότι συμβαίνουν κι αυτά. Και ίσως κι εμείς που κάναμε το πρώτο βήμα, δεν είχαμε καταλάβει το βάρος της ευθύνης που καλούμαστε να αναλάβουμε.
Η μάχη αυτή είναι τελικά μια μάχη ιστορική γιατί είναι μια μάχη για την ιστορία που γράφτηκε και δεν πρέπει να ξαναγραφτεί και για την ιστορία που θα γραφτεί από δω και στο μέλλον. Και η μάχη αυτή δεν θα δοθεί με τη λογική ενός φωτεινού ηγέτη που τάχα θα έρθει να συνενώσει μια προοδευτική παράταξη που δήθεν υπάρχει εκεί έξω και περιμένει το φως της, δεν θα συμβεί με τη λογική συγκολλήσεων κορυφής. Η μάχη αυτή θα δοθεί αν συγκροτηθεί το αντίπαλο μπλοκ κοινωνικό δυνάμεων που αυτή τη στιγμή είναι οι πολλοί, αλλά δεν εκφράζονται πολιτικά κυρίαρχα, αν συγκροτηθεί και μπορέσει να διεκδικήσει. Και εμείς αυτό τον ρόλο πρέπει να παίξουμε, τον ρόλο της συγκρότησης αυτού του έτερου, του αντίπαλου δέους, του έτερου κοινωνικού μπλοκ δυνάμεων, του συνασπισμού κοινωνικών δυνάμεων. Και για να το κάνουμε αυτό πρέπει να έχουμε θέσεις καθαρές, με πλήρως αντιπαραθετική στρατηγική στη Δεξιά.
Συναινέσεις δεν υπάρχουν, συναινέσεις εδώ δεν χωράνε. Για να διευρυνθεί το μερίδιο των εργαζόμενων τάξεων στον πλούτο, θα πρέπει να μειωθεί το μερίδιο των κερδών στον πλούτο. Έτσι γίνονται τα πράγματα. Και θα πρέπει να επιμένουμε στις θετικές δυνατότητες. Όχι μια Αριστερά που δίνει μάχες μόνο για να μην περάσει κάτι ή μόνο όταν έρχεται η ώρα κάτι να χαθεί. Αυτή τη μάχη δεν μπορεί να τη δώσει ούτε το ΠΑΣΟΚ, ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ. Και δεν μπορούν να τη δώσουν και δεν θέλουν να τη δώσουν, γιατί δεν έχουν συνολικά αντιπαραθετική στρατηγική.
Γιατί βρίσκονται σε λογική συναίνεσης, σε μια θολή αντίληψη ότι αν συναινούν θα πάρουν μαζί τους κάποιο θολό κέντρο που θέλει υποτίθεται, τέτοιες συναινετικές λογικές. Γι’ αυτό δεν μπορούν να δώσουν αυτή τη μάχη και γιατί δεν παράγουν πολιτική. Η ευθύνη λοιπόν πέφτει σε εμάς. Και πρέπει αυτή τη μάχη να τη δώσουμε με πλήρη συναίσθηση της στρατηγικής συνθετότητας του αντιπάλου. Τι κάνει η Δεξιά σήμερα; Ποια είναι; Πώς προχωράει; Όχι με ευκολίες. Δεύτερον, επιμένοντας στις θετικές δυνατότητες. Και τρίτον, με την επίγνωση ότι δεν είμαστε εμείς οι φωτεινοί καθοδηγητές ενός ανώριμου πλήθους. Εμείς θέλουμε να είμαστε το όχημα που αυτές οι κοινωνικές μερίδες για τις οποίες υπάρχουμε πολιτικά, θα μας χρησιμοποιήσουν, θα μας εκμεταλλευτούν αν θέλετε, θα μας διαμορφώσουν για να γίνουν εκείνοι πρωταγωνιστές του μέλλοντός τους.
Η ομιλία και η αυτοκριτική του Ευκλείδη Τσακαλώτου
Δεν άλλαξα από χθες παραμένω ο Ευκλείδης Τσακαλώτος και σας λέω την ομιλία μου. Είναι πολύ ενθαρρυντικό ότι όλοι έχουμε πάρει θάρρος και νοιώθουμε αυτή την άνεση να μπορουμε να συζητάμε, να έχουμε αυτοπεποίθηση. Νομίζω όμως ότι αυτό είναι μόνο η αρχή. Πάνω σ αυτό πρέπει να χτίσουμε κι όπως είπε ο προηγούμενος ομιλητής πρέπει να γίνει και μια αυτοκριτική.Κι όταν λέμε αυτοκριτική δεν εννοούμε την κριτική για τους άλλους αλλά σημαίνει και κριτική για μας. Θα μυ επιτρέψετε ένα προσωπικό τόνο δικιάς μου αυτοκριτικής για δύο πράγματα που νομίζω ότι είναι χρήσιμα για το πώς θα πάμε μπροστά.
Το πρώτο είναι ότι μετά από το 2019 κι ενω ένοιωθα, έβλεπα τις φοβερές επιθέσεις σε συντρόφους μέσα από το κόμμα μας από κάτω μέχρι πάνω, στον Πάνο Σκουρλέτη, στο Νίκο Βούτση, στο Νίκο Φίλη… δεν έκανα αρκετά. Δεν έκανα αρκετά για να προστατέψω αυτούς τους συντρόφους και τις συντρόφισσες. Αυτό γιατί το έκανα; Γιατί είχα ενστερνιστεί τον κυβερνητισμό και τον αρχηγισμό; Οχι! Δεν ήτανε αυτό. Και έγραψα, και με άλλους είπαμε εναντίον του κυβερνητισμού και του αρχηγισμού αλλά δεν κάναμε αρκετά, κι όχι μόνο δεν υπονόμευσα το κόμμα μου αλλά αυτολογοκρίθηκα. Υπήρχαν πιο σοφοί από μένα όπως ο φίλος μου ο Κώστας που μου έλεγε ότι αυτό δεν θα μας βγει σε καλό αυτό, δεν θα μας βγει σε καλό να μην βάζουμε βασικά ζητήματα για το πώς λειτουργεί ένα κόμμα. Το λέω αυτό γιατί στο τέλος της συνδιάσκεψης μας πρέπει να τα ξέρουμε αυτά που γίνανε.
Θα έχουμε μπροστά μας ένα συναινετικό όργανο και πρέπει συναινετικά να πάμε σε αυτό. Θα έχουμε μπροστά μας ένα κείμενο δύο κείμενα και θα πρέπει να τα ζητήσουμε και αν χρειαστεί να γίνουν και ψηφοφορίες, δεν είναι το τέλος του κόσμου. Αλλά να το κάνουμε ακούγοντας τον άλλον, να το κάνουμε ξέροντας ότι ο άλλος ή ή άλλη μπορεί να διαφωνεί καλοπροαίρετα γιατί διαφωνεί όχι γιατί έχει κάποιο άλλο σκοπό. Αυτό τελείωσε με το ΣΥΡΙΖΑ Προοδευτική Συμμαχία. Το δεύτερο στοιχείο της αυτοκριτικής. Θεωρητικά στις αμπελοφιλοσοφίες που γράφω όπως έλεγε ο πατέρας μου ο συγχωρεμένος, έχω γράψει πάρα πολλά κείμενα για τα κινήματα. Κι εδώ άκουσα πάρα πολλά για τα κινήματα. Και ρωτάω: Την προηγούμενη περίοδο κάναμε αρκετά για τα κινήματα; Είχαμε την κριτική ότι η διεύρυνση δεν γίνεται με το να παίρνεις κάποιον από το ΠΑΣΟΚ και τον Αντώναρο από τη ΝΔ κι αυτό να το θεωρείς διεύρυνση., ότι η διεύρυνση είναι άλλο πράγμα. Είναι να κάνεις δουλειά μυρμηγκιού και στα κινήματα.
Το κάναμε αυτό όμως; Δώσαμε εμείς που είχαμε αυτή την κριτική στάση για το πώς γινόταν η διεύρυνση; Δώσαμε χώρο στα κινήματα; Τους ακουσαμε; τους καναμε δικτύωση, προσπαθουσαμε να τους δικτυώσουμε με το εξωτερικό να είναι κάτι παραπάνω από αυτό; Με αυτονομία λέω σεβόμαστε την αυτονομία τους αλλά με μια έννοια που θέλω να αποκτήσει το κόμμα μας, που το φέρανε πρώτοι στην επιφάνεια ο Νέγκρι κι ο Χαρτ κάνοντας μια διάκριση αναμεσα στην εξωτερική αλληλεγγύη και στην εσωτερική αλληλεγγύη. Εξωτερική αλληλεγγύη είναι ότι ακούω τη ΛΟΑΤΚΙ κοινότητα, το φεμινισμό, τα κινήματα κατά των εξορύξεων .. και τους υποστηρίζω και θέλω να με υποστηρίξουν. Η εσωτερική αλληλεγγύη είναι κάτι διαφορετικό. Είναι ότι ενστερνίζεσαι αυτά τα αιτήματα, τα κάνεις κομμάτι της δικής σου ζωής, οι δικοί τους πόθοι, οι δικές τους στεναχώριες, τα δικά τους αιτήματα γίνονται δικό σου κομμάτι.
Εμείς θα χτίσουμε ένα κόμμα όπου τα κινήματα θα τα έχουμε ως εσωτερική αλληλεγγύη, θα είναι στον κορμό μας, δεν θα κάτι εξωτερικό. Ει ναι αρκετό αυτό; Οτι το να βάλουμε τα κινήματα είναι ένα μακροπρόθεσμο εσωτερικό σχέδιο; Είναι! Αλλά ξέρουμε ότι χρειάζεται και το μακροπρόθεσμο σχέδιο και δεν είναι σε αντίθεση με αυτο που θέλουμε να κάνουμε. Γιατί αν ξεχάσουμε να κάνουμε αυτά που είναι σημαντικά, που ξέρουμε ως αριστεροί και αριστερές ότι είναι σημαντικά αλλά η καθημερινότητα μας παίρνει σβάρνα και δεν μπορουμε να τα κάνουμε δεν είναι ότι χάνουμε μόνο την ψυχή μας είναι ότι χάνουμε το στόχο για το σοσιαλισμό και μια διαφορετική κοινωνία που θέλουμε να χτίσουμε. Τούτων δοθέντων, για να δείτε και πως έχουν καλυτερέψει και τα ελληνικά μου, τί θα κάνουμε και στις ευρωεκλογές.
Στις ευρωεκλογές θα κατεβούμε ως μια ευρωπαϊκή δύναμη. Αλλά όχι μια ευρωπαϊκή δύναμη που ξεχνάει ότι είναι η Ευρώπη. Η Ευρώπη που δεν κάνει τίποτα για τη Γάζα, η Ευρώπη που δεν κάνει τίποτα για τους εργαζόμενους στις πλατφόρμες και το σαμποτάρει, η Ευρώπη που επιστρέφει το σύμφωνο σταθερότητας και ανάπτυξης. Μια άλλη Ευρώπη θέλουμε και αυτό θα μπει και θα έχουμε ένα προγραμμα με 3-4 αιχμές. Έτσι πάμε όχι για τις σωστές μας απόψεις για όλα τα θέματα. Ακούσατε την πρωτη μέρα το Γιώργο Σταθάκη που είπε πολύ ωραία πράγματα για τις ανισότητες, ποιο είναι το εμπόδιο στις ανισότητες και πώς μπορούμε να τις ανατρέψουμε. Ακούσατε τί είπε για την πράσινη ανάπτυξη που δεν λύνεται με το σύστημα που θέλει η Ευρώπη με τις αγορές.
Αυτές πρέπει να είναι οι αιχμές μας. Δεύτερο πρέπει να φτιάξουμε ένα ψηφοδέλτιο που να είμαστε large και σε νέους ανθρώπους και στα κινήματα, να βρούνε πάρα πολλοί το πρόσωπό τους. Οτι είμαστε ανοιχτοί, δεν είμαστε μόνο η συνέχεια αλλά είμαστε πραγματικά το καινούριο. Πάνω από όλα πρέπει να μιλήσουμε για τον κόσμο με τον κόσμο. Το έχουμε ξεχάσει. Να δώσουμε χώρο σ αυτό τον κόσμο, να τους ακούσουμε. Βλέπετε εκεί αριστερά ένα νέο κόσμο, δεν τους κολακεύω, ήταν εδώ τα νέα παιδιά, και έκαναν πολύ καλές ομιλίες και αυτούς πρέπει να τους στηρίξουμε. Όχι γιατί είναι νέοι αλλά γιατί φέρνουν και καινούργια πράγματα που δεν μπορουμε να τα σκεφτούμε εμεις. Πρέπει να φτιάξουμε και θα μου επιτρέψετε εδώ να τελειώσω παλαιοκομμουνιστικά. Πρέπει να ξαναθυμηθούμε ότι βασικό ρόλο ενός αριστερού κομματος είναι να φτιάχνει στελέχη, στελέχη για το κόμμα, στελέχη για τα κινήματα, στελέχη για τη διανόηση… Με αυτόν τον κόσμο θα πάμε δεν ξεχνάμε το βραχυπρόθεσμο ούτε το μακροπρόθεσμο. Πάμε ενωμένοι!
