Ποιήματα για τα απόβραδα και τα δειλινά μιας κανονικότητας σε ένα νησί του Αιγαίου. Βινιέτες μιας καθημερινότητας που μας δείχνει το άστοργο πρόσωπό της. Στίχοι σιωπηλοί, μινιμαλιστικοί, αφαιρετικοί, σαν σώματα σε σκηνή που λάμπουν σαν οπτασίες. Αυτές είναι οι πρώτες σκέψεις ενώ διαβάζω τη συλλογή του Λέσβιου ποιητή και δημοσιογράφου Αριστείδη Καλάργαλη «Μονόφυλλα».
Η οποία χωρίζεται σε τρεις ενότητες: «Αγιος χρόνος», «Ερως Αύγουστος» και «Μονόφυλλα». Η πρώτη ενότητα περιέχει είκοσι οκτώ τρίστιχα ή τετράστιχα ποιήματα, η δεύτερη επτά και η τρίτη δεκατέσσερα. Σύνολο είκοσι εννιά σύντομες συνθέσεις, πυκνές σε νόημα, στοχαστικές σε περιεχόμενο, με κάποια ελαφρότητα και φιλοσοφική διάθεση απέναντι στα συμφραζόμενα και τα τεκταινόμενα της νήσου Λέσβου και όχι μόνο.
Ο ποιητής φυγάς. Ο ποιητής ταξιδευτής. Ο ποιητής μάστορας. Ο ποιητής παρατηρητής. Ο ποιητής γενναιόδωρος που μεγαλώνει μέσα στη συντριβή. Ο ποιητής διαβάτης που πλανεύεται από τις τραγωδίες της ζωής. Ο ποιητής που πάει να υπερβεί τα ειωθότα, αλλά είναι αναγκασμένος, ίσως και καταδικασμένος, να τα ζει και να τα ξαναζεί επαναλαμβανόμενα σε μια ατελείωτη αλληλουχία συμβάντων και επακόλουθων που αντιμετωπίζει θέλοντας και μη. Αλλά αυτή είναι η φύση (και η μοίρα) του ποιητή: Να παρατηρεί και να γράφει. Να ζει και να πορεύεται. Να βλέπει και να ράβει δύσκολα κουστούμια προσαρμογής και συμβιβασμού. Γιατί, αν δεν προσαρμόζεται, χάνεται, μετατοπίζεται, φθείρεται, κιτρινίζει στο πέρασμα του χρόνου.
Στα ποιήματα των «Μονόφυλλων» οι εικόνες του νησιού αναμεταδίδονται ακατάπαυστα. Είτε είναι μετανάστες «σαν καρέκλες θερινού καφενείου / που κλείνει διά παντός», είτε είναι φώτα πλοίων που «σημαίνουν τις ώρες / κι η νύχτα / κρύβεται στο πέλαγος», είτε όταν «στο σκοτεινό δωμάτιο του Ιουλίου / μεστώνουν τα κορίτσια», είτε όταν «το λιμάνι πλέει / γύρω απ’ το πλοίο / της σταματημένης ιστορίας». Είναι ένα νησί φιλόξενο «μες στην ησυχία του μεσημεριού» απέναντι απ’ την αυλή της Ιωνίας, με τον ορίζοντα «να στοιχίζεται στον άβακα του χρόνου». Ενα νησί λυτρωτικό, μεταβλητό, που οργώνει τη θάλασσα. Ενα νησί με παραλίες παραδομένες στα αγριόχορτα και τις όχθες του στις ροδοδάφνες. Ενα νησί που είναι το ίδιο μια πυξίδα που σου δείχνει την ολότητα. Ενα νησί που συγκρατεί στη μνήμη όλη την ιστορία του.
Ο ποιητής έχει λυρική διάθεση και δεν το κρύβει. Το θέμα του είναι ο Χρόνος, ο Ερωτας και η Ποίηση, θέμα δυνητικά σε εξέλιξη, αφού οι τρεις αυτές έννοιες είναι τόσο συναινετικά συνδεδεμένες μεταξύ τους, που θα ήταν άσκοπο να μην αλληλοδιαδέχονται η μία την άλλη στο αδιάκοπο πηγαινέλα της ροής της ζωής. Η μία τροφοδοτεί την άλλη και οι τρεις μαζί φτιάχνουν ένα μωσαϊκό και συμμετέχουν σε έναν διάλογο με την ευαισθησία, τον στοχασμό, τη θετική αύρα, τη χαρά, τη λύπη και τη συγκίνηση που φέρνει η περιπέτεια των λέξεων. Και τα «Μονόφυλλα» του Καλάργαλη μπορεί να είναι και δίφυλλα και πλατύφυλλα και συχνά πολύφυλλα ανακλαστικά που σε συνδέουν με έναν κόσμο ο οποίος συντελείται εκ των έσω. Και κλείνω το σημείωμα αυτό για αυτήν τη λυρική συλλογή που μας μεταφέρει στο σύμπαν της Λέσβου με μια γενική παρατήρηση: Οι ποιητές μπορεί να είναι μειοψηφία, αλλά η Ποίηση, σε βάθος ιστορικού χρόνου, είναι πάντοτε πλειοψηφία.
-320x213.jpg)
