– Μποντζόρνο σινιόρε.
– Ντόμπρε ούτρο νταβάριτς.
– Συγγνώμη, αλλά πώς γίνεται να σας μιλάω; Εσείς είστε στη Μόσχα και είστε 49 ετών κι εγώ είμαι 18 ετών στην Ιταλία. Πώς γίνεται να σας βλέπω μπροστά μου;
– Τους ανθρώπους τούς φέρνουν κοντά κοινοί πόνοι και κοινές ανησυχίες. Και έχουμε και από τα δύο. Εσύ ζεις τον φασισμό και τον ναζισμό, θα δολοφονηθείς οικτρά για το καταγγελτικό σου έργο «Σαλό, 120 μέρες στα Σόδομα» στα 53 σου, κι εγώ βιώνω έναν στυγνό σταλινισμό, που θα κερδίσει μεν τους ναζιστές και που δεν είναι βέβαια το ίδιο, αλλά φέρει κάποια κοινά χαρακτηριστικά με τον ναζισμό. Εγώ θα πεθάνω σε λίγο. Στα 49 μου. Λογοκριμένος. Και οι δύο επιθυμούμε την ελευθερία για τον άνθρωπο, γιατί ακόμη πιστεύουμε σ’ αυτόν.
– Ο Μαρξ ορίζει την εξουσία ως τη δύναμη που πραγμοποιεί τον άνθρωπο – τον κάνει πράγμα. Η εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο είναι μια σαδιστική σχέση. Δεν έχει διαφορά αν αυτός που ασκεί την εξουσία είναι ιδιοκτήτης εργοστασίου ή τύραννος άλλου τύπου. Κακοποιητές είναι και οι δύο. Ετσι δεν είναι;
– Ο Μαρξ είχε δίκιο. Είμαι Ρώσος, το ξέρω. Δυστυχώς πρέπει να νιώσει και ο ίδιος ο άνθρωπος ότι πραγμοποιείται. Γιατί είναι και θα είναι ακόμα πιο δύσκολο να το καταλάβει. Εχει το σύστημα, σύστημα. Ξέρει. Και κάνει καλά τη δουλειά του. Γι’ αυτό κι εμείς κάνουμε Τέχνη: γι’ αυτό έγραψα εγώ «Την καρδιά του σκύλου» κι εσύ θα κάνεις το «Σαλό». Για να ξυπνήσουμε τον κόσμο, να κρατήσουμε την καρδιά τους δυνατή.
– Στο βιβλίο σου, ο σκύλος είναι μόνος, δαρμένος και πεινασμένος. Και εμπιστεύεται έναν γιατρό, ένας εξέχοντα επιστήμονα, που τού δίνει να φάει, τον «καλοπιάνει». Τελικά τον μεταμορφώνει σε ένα πλάσμα ανάμεσα σε άνθρωπο και σκύλο, μεταμοσχεύοντας την υπόφυση και τους όρχεις ενός νεαρού κακοποιού. Το νέο πλάσμα όμως δεν «αναμορφώνεται», απλά μεταμορφώνεται. Και γίνεται ο ίδιος σαδιστής και απείθαρχος. Με αποτέλεσμα, να τον σκοτώσουν οι ίδιοι που τον εκμεταλλεύτηκαν για ένα κομμάτι κρέας.
– Στην ταινία σου, τέσσερις κύριοι -ένας δικαστής, ένας δούκας, ένας επίσκοπος και ένας τραπεζίτης- σοδομούν επάνω σε νεαρά αγόρια και κορίτσια με όλους τους τρόπους… για να τους «αναμορφώσουν». Υποστηρίζοντας πως αφού η Φύση δημιούργησε την ανισότητα ανάμεσα στα πλάσματά της, οι άνθρωποι οφείλουν να τη σεβαστούν και να την ενισχύσουν. Και για την επίτευξη αυτού του στόχου επιτρέπονται όλα τα μέσα! Αυτό λένε οι τέσσερις εξουσίες στην ταινία σου! Θα το πουν και πραγματικοί ηγέτες στο μέλλον. Ακόμη και στην αγαπημένη και των δύο Ελλάδα, δεκαετίες μετά, όταν όλα τούτα θα ’χουν τελειώσει, ο κόσμος θα ψηφίζει ξανά και ξανά έναν άνθρωπο που θα πει ακριβώς αυτό που λένε και οι φασίστες: «Μια κοινωνία χωρίς ανισότητες είναι αντίθετη στην ανθρώπινη φύση». Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι δεν θ’ αντέχουν να βλέπουν το δικό σου έργο.
– Στο βιβλίο σου πάλι, ο αυθέντης-γιατρός-κακοποιητής θα πει: «Είμαι υπέρμαχος των δεδομένων και εχθρός της αβάσιμης εικασίας». Εννοώντας πως τα «δεδομένα» του είναι η δική του δύναμη επάνω σε έναν αδέσποτο, πεινασμένο και τραυματισμένο από τους ανθρώπους σκύλο και έναν νέο που πέθανε. Και πως η «αβάσιμη εικασία» είναι η ελευθερία που ίσως θελήσει να αποκτήσει αυτό το νέο πλάσμα/τερατούργημα που δημιούργησε, νομίζοντας πως είναι θεός. Η ελευθερία και το δικαίωμα αυτοδιάθεσης είναι για την εξουσία «αβάσιμες εικασίες». Και πείθουν ολάκερους λαούς γι’ αυτό.
– Θα μου αρέσει πολύ το «Σαλό» σου, κύριε Πιέρ Πάολο Παζολίνι. Κι ας μη ζήσω να το δω.
– Είναι υπέροχο το βιβλίο σου «Η καρδιά του σκύλου», κύριε Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ. Κι ας λογοκριθεί κι ας εκδοθεί έξι δεκαετίες μετά τη γραφή του, αφού θα έχω κι εγώ πεθάνει.
– Η Ιστορία πάει μπροστά με ερπυστριοφόρα. Μπορεί να μην καταλάβουν εμάς, αλλά αυτό θα το δουν.
– Οι εξουσιαστές ή οι εξουσιαζόμενοι;
– Οι πρώτοι το ξέρουν ήδη.
