Οι ιστορικοί του μέλλοντος που θα καταπιαστούν με την Ιστορία της Μέσης Ανατολής από την ανατροπή του Σάχη στις αρχές του 1979 μέχρι και την εν εξελίξει ανάφλεξη στη Γάζα θα συγγράψουν ένα κεφάλαιο που θα μπορεί να ονομασθεί «Οι Περσικοί Πόλεμοι», με άλλα λόγια μια σειρά συγκρούσεων που είχαν ως κοινό σημείο αναφοράς τη θέση και τον ρόλο του Ιράν στους ευρύτερους μεσανατολικούς συσχετισμούς.
Ο πρώτος σύγχρονος Περσικός Πόλεμος ήταν η σύγκρουση Ιράν – Ιράκ στην οκταετία 1980-88, με το καθεστώς του Σαντάμ να είναι ο εκλεκτός σύμμαχος της Δύσης στην προσπάθεια ανάσχεσης του θρησκευτικού ριζοσπαστισμού του καθεστώτος Χομεϊνί.
Στο κεφάλαιο των σύγχρονων Περσικών Πολέμων θα καταταχθεί και ο εμφύλιος στη Συρία, που ξεκίνησε στο πλαίσιο της «αραβικής άνοιξης» στις αρχές του 2011, ενώ στην πραγματικότητα ήταν μια προσπάθεια της Δύσης και των συντηρητικών αραβικών σουνιτικών καθεστώτων να στερήσουν από την Τεχεράνη τον μοναδικό σύμμαχό της στη Μέση Ανατολή, το μπααθικό καθεστώς της Δαμασκού.
Στην κατηγορία των σύγχρονων Περσικών Πολέμων, αν δεν υπάρξει εκτόνωση, θα συμπεριληφθεί και η ενδεχόμενη διάχυση της σύγκρουσης στη Δυτική Οχθη, στον νότιο Λίβανο και στην Ερυθρά Θάλασσα.
Ποιος είναι ο πολιτικός στόχος των επιθέσεων των φιλοϊρανών ανταρτών Χούθι της Υεμένης σε δυτικά πλοία στην Ερυθρά Θάλασσα; Προφανώς η άσκηση πίεσης στις ΗΠΑ, ώστε με τη σειρά τους να πιέσουν το Ισραήλ να μην εξαπολύσει επίθεση στον νότιο Λίβανο, με στόχο να διαλύσει το ντε φάκτο κράτος της Χεζμπολάχ.
Το γεγονός ότι οι ΗΠΑ πληροφορήθηκαν την απόφαση του Νετανιάχου να δολοφονηθεί στη Βηρυτό ο υπ’ αριθμόν 2 της Χαμάς, Αρούρι, όταν η επιχείρηση βρισκόταν σε εξέλιξη θέτει το ερώτημα αν η Ουάσινγκτον μπορεί να πειθαναγκάσει το Ισραήλ να εγκαταλείψει τη στρατηγική έξωσης του Ιράν από τη Μέση Ανατολή.
Το μήνυμα προς το Ισραήλ και τις ΗΠΑ είναι σαφές και δεν επιδέχεται παρερμηνείες: Αν ο Νετανιάχου επιτεθεί στη Χεζμπολάχ, η Τεχεράνη θα δώσει πράσινο φως στους Χούθι να διακόψουν τη ναυσιπλοΐα στην Ερυθρά Θάλασσα, κλείνοντας έτσι τη διώρυγα του Σουέζ και τα στενά του Ντιράν στην έξοδο του Κόλπου της Ακαμπα.
Πρόκειται για έναν ελιγμό υψηλού κινδύνου του Ιράν που διακινδυνεύει την ύπαρξη του κρατικού μορφώματος της Χεζμπολάχ αλλά και τη σταθερότητα στα ορμητήρια των Χούθι στη βόρεια Υεμένη.
Το Ιράν έχει πέντε στρατούς στη Μέση Ανατολή:
● τις ένοπλες δυνάμεις του Ιράν,
● τους Φρουρούς της Επανάστασης,
● τη Χεζμπολάχ,
● τη σιιτική Πολιτοφυλακή του Ιράκ,
● τους αντάρτες Χούθι στην Υεμένη.
Επιπλέον, στηρίζει τη Χαμάς μαζί με το Κατάρ και την Τουρκία.
Με τα παραπάνω δεδομένα, δεν μπορεί να υπάρξουν επιμέρους ή και συνολικές ρυθμίσεις στη Μέση Ανατολή χωρίς τη συμμετοχή του Ιράν.
Γι’ αυτό τον λόγο το Ισραήλ θεωρεί το Ιράν, με ή και χωρίς πυρηνικά όπλα, θανάσιμη στρατηγική απειλή για τα ζωτικά του συμφέροντα.
Τόσο η δολοφονία του Αρούρι στη Βηρυτό όσο και η εκατόμβη θυμάτων στο μνημόσυνο του Σουλεϊμανί προβάλλουν σαν πρόκληση προς το Ιράν να αναλάβει την ευθύνη της διάχυσης της σύγκρουσης σε μια στιγμή που, μετά την εξομάλυνση των σχέσεων με τη Σαουδική Αραβία, προβάλλει ως συνιστώσα της περιφερειακής σταθερότητας.
-320x213.jpg)
