Η επίθεση στο Δημόσιο, επίθεση στη ζωή και την εργασία

Ενας χρόνος συμπληρώνεται σήμερα από το έγκλημα των Τεμπών που απέδειξε με τρόπο τραγικό -όπως και η πανδημία- τι σημαίνουν η εγκατάλειψη του δημόσιου τομέα και η απόσυρση του κράτους από τις υποχρεώσεις του.

Τα κοινά αγαθά, όπως οι δημόσιες συγκοινωνίες, μπήκαν στο στόχαστρο των πολιτικών λιτότητας, που υπηρέτησαν ωστόσο το διαχρονικό όραμα της δεξιάς παράταξης – εξ ου και τα «βάστα, Σόιμπλε» και οι κομπασμοί για την πατρότητα των μνημονίων, τα οποία «αν δεν υπήρχαν θα έπρεπε να τα εφεύρουμε».

Οπως έχει αποδείξει η επιστημονική έρευνα, ένας προπαγανδιστικός μηχανισμός πολύ μεγάλης κλίμακας επιστρατεύτηκε ώστε το δόγμα της λιτότητας να αναγορευτεί σε εθνικό σκοπό και μονόδρομο και όταν ο λαός έμπρακτα το αμφισβήτησε αργότερα διά της ψήφου, τιμωρήθηκε σκληρά με ακόμα ένα μνημόνιο – αριστερής κοπής.

Για να μην αντιμετωπίσουν τις πολιτικές ευθύνες της πτώχευσης της χώρας οι ηθικοί αυτουργοί της, η αρχιτεκτονική του μνημονιακού λόγου στην αιχμή της έβαλε τους δημόσιους υπαλλήλους, αυτούς δηλαδή που στα μάτια των πολλών θα προσωποποιούσαν το «διεφθαρμένο», «διογκωμένο», «αναποτελεσματικό» κράτος, αυτό που θα έπρεπε να «νοικοκυρευτεί».

Ο κυρίαρχος πολιτικός λόγος, με λαϊκισμούς και λεκτικούς τραμπουκισμούς, διέσπειρε τη μνησικακία. Κατασυκοφαντώντας τους δημόσιους υπαλλήλους έχτισε το άλλοθι για την επίθεση στον δημόσιο τομέα ακριβώς την ώρα που η κοινωνία χρειαζόταν τα κοινά αγαθά περισσότερο από ποτέ. Το γιουρούσι στους δημόσιους οργανισμούς, η κατάργηση όλων των κατακτήσεων των δημόσιων λειτουργών κατέρριψαν και τις όποιες άμυνες υπήρχαν για τους εργαζόμενους του ιδιωτικού τομέα.

Η φτωχοποίηση των δημόσιων υπαλλήλων, οι οποίοι έχουν υποστεί περικοπές που ξεπέρασαν ακόμη και το 40% σε κάποιες περιπτώσεις, έφερε φτώχεια σε ολόκληρη την κοινωνία, στερώντας χρήμα από την αγορά, αλλά και από τις οικογένειές τους, που -όπως όλες- είχαν άνεργα ή ευάλωτα μέλη.

Ετσι, η σημερινή απεργία, στην οποία συμμετέχουν αμέτρητα Εργατοϋπαλληλικά Κέντρα, Ομοσπονδίες και Σωματεία, αλλά και οι φοιτητές που διεκδικούν δημόσια δωρεάν ανώτατη εκπαίδευση για όλους, αποκτά χαρακτηριστικά γενικής απεργίας. Οι διεκδικήσεις των εργαζομένων για μια ζωή με αξιοπρέπεια εκκινούν από τις αυξήσεις μισθών, υπερασπίζονται ωστόσο κάθε έναν από εμάς που σπουδάζει στο δημόσιο σχολείο ή καταφεύγει στο δημόσιο νοσοκομείο, κάθε πολίτη που είναι εξίσου θύμα της πολιτικής που υποστελεχώνει, υποχρηματοδοτεί, απαξιώνει εντέλει τον δημόσιο τομέα.