Φτου να μην αβασκαθούμε…

Υπάρχουν κάποια πράγματα αφ’ εαυτού τους γελοία, που δεν μπορείς, όσο και αν το θέλεις, να τα πάρεις σοβαρά. Τι του λες τώρα του ανιψιού των υποκλοπών που μηνύει εφημερίδες, δημοσιογραφικές ενώσεις και μεμονωμένους δημοσιογράφους επί «συκοφαντική δυσφημήσει». Οπου ζητάει, όχι αποκατάσταση «τρωθείσης τιμής διά συκοφαντήσεως», αλλά υλική αποζημίωση, χρήματα και μάλιστα ουχί ποσόν ευκαταφρόνητο. Που αν δικαιωθεί και του επιδικαστούν, δεν μαζεύονται ούτε με έρανο του Ερυθρού Σταυρού.

Πόσο να το σοβαρέψεις το ζήτημα; Τι να πεις για «βιομηχανίες αγωγών» που υπονομεύουν την ελευθερία του Τύπου, που είναι η απαρχή, το θεμέλιο της μεγάλης ελευθερίας, των δικαιωμάτων του ανθρώπου και της δημοκρατίας; Ποιος νοιάζεται; Στην 107η θέση της ελευθεροτυπίας μάς έχουν κατατάξει διεθνείς οργανισμοί παγκοσμίως, τελευταίους στην Ευρώπη και στα Βαλκάνια. Ποιο αυτί ίδρωσε;

Προτού πνιγούμε στο γελοίο, να πούμε στον ανιψιό –και σε όλους τους ανιψιούς και τους μπαρμπάδες τους –, ότι επειδή όσα λεφτά είχαμε μας τα φάγανε οι εφορίες και οι εισαγόμενες ακρίβειες, να μας δώσουν σε λίστα, πώς και τι να δημοσιεύουμε, να είμαστε κι εμείς εντάξει, να κάνουν και αυτοί τη δουλειά τους όπως γουστάρουν, να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο, να περνάνε και αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα. Κι ας πάει το παραμύθι… Κι άσε τις αποκαλύψεις για την Ιερά Σύνοδο, να μας πει και τι πρεσβεύει για τους γάμους των ομόφυλων, να περνάμε και την ώρα μας ωραία και… φτου να μην αβασκαθούμε…

Διότι κι ο Αλέξανδρος Σούτσος που συνέταξε το σατιρικόν πονημάτιον περί νομιμόφρονος δημοσιογραφίας: «Είν’ ελεύθερος ο Τύπος, φθάνει μόνον να μην βλάψης/ της Αρχής τους Υπαλλήλους,/ τους Κριτάς, τους Υπουργούς μας και των Υπουργών τους φίλους·/ είν’ ελεύθερος ο Τύπος, φθάνει μόνον να μην γράψης…», το ’φαγε κι αυτός το κεφάλι του, καίτοι δεν είχε συμπεριλάβει ανιψιούς…