«Αγάπησα, αγαπήθηκα μέσω της μπάλας»

«Πολεμιστής», «Πιράνχας», «Βασιλιάς Αρθουρ», τα τρία προσωνύμια του Αρτούρο Βιδάλ, οικεία-αποδεκτά και από τον ίδιο. Δηλαδή; «Ακούει και στις τρεις προσφωνήσεις με την ευκολία που ακούει το απλό «Αρτούρο», όπως δηλαδή ονομάζεται και τον φωνάζουν, με το μικρό όνομά του, οι φίλοι του», μάθαμε, στην επικοινωνία με το Σαντιάγκο, πως είπε ο σχολιαστής της τηλεόρασης στην αρχή της κάλυψης του «θριάμβου της αγάπης». Ετσι χαρακτήρισε το παραλήρημα της υποδοχής-επαναπατρισμού του από 35.000 θεατές στο γήπεδο της Κόλο-Κόλο. Εκεί, στην έδρα της πρώτης ομάδας του (2005-2007) έγινε η φαντασμαγορική επανένταξή του στις τάξεις της. «Από εδώ ξεκίνησα το 2005, με όνειρο να αγαπήσω και να αγαπηθώ μέσω του ποδοσφαίρου. Και τα κατάφερα. Να ‘μαστε πάλι μαζί» ήταν ο αρχικός χαιρετισμός του προς το πλήθος των οπαδών.

Προσγειώθηκε στο γήπεδο με ελικόπτερο, πάτησε για λίγο στο γήπεδο επειδή αμέσως μετά ανέβηκε, με μικρόφωνο στο χέρι, σε άλογο σαν αληθινός «βασιλιάς», όπως τον προσδιορίζει ένα από τα ονόματά του. Από εκεί συνομιλούσε με χιλιάδες ενθουσιώδεις θαυμαστές του.

Φαντάζουν υπερβολικές οι ίδιες διατυπώσεις, ίσως, όμως, αλλάξει η ίδια αίσθηση αν θυμηθούμε πως από τότε μέχρι σήμερα ως παίκτης πέρασε μια ζωή ολόκληρη (2007-2024), κατά σειρά, στο Λεβερκούζεν (Μπάγερ: 2007-11), στο Τορίνο (Γιουβέντους: 2011-15), στο Μόναχο (Μπάγερν: 2015-18), στη Βαρκελώνη (Μπαρτσελόνα: 2018-20), στο Μιλάνο (Ιντερ: 2020-24).

«Διαφορετικές χώρες, διαφορετικοί κόσμοι, άλλος ο τρόπος σκέψης σε σύγκριση με τον δικό μας, της Χιλής. Αλλά το σώμα μου ήταν στην Ευρώπη, η καρδιά μου, όμως, δεν έφυγε ποτέ από εδώ», είπε, συγκινημένος, προς τους χιλιάδες οπαδούς και το «χειροκρότημα, οι επευφημίες λίγο έλειψε να γκρεμίσουν το γήπεδο», μας μήνυσαν από την ελληνική πρεσβεία στην πρωτεύουσα της Χιλής. Σημείωση: Ακόμη κι αν δεν είχαμε δυνατότητα επικοινωνίας με τη διπλωματική αντιπροσωπεία μας, Ελληνες θα βρίσκαμε ώστε να συνομιλήσουμε για το… ρεπορτάζ της άφιξης Βιδάλ: «Την εποχή της ελληνικής οικονομικής κρίσης, Ελληνες είχαν έρθει εδώ για να βρουν δουλειά, κάποιοι έχουν παραμείνει, ένας μάλιστα έχει παντρευτεί Χιλιανή», μας είπε ο Χιλιανός δημοσιογράφος Χάιμε Πέντρα. Από τη μελαγχολία της ελληνικής κρίσης ας επανέλθουμε στο κύμα ενθουσιασμού.

Ο Αρτούρο Βιδάλ, σε μια στιγμή, με το μικρόφωνο στο χέρι σταμάτησε να χαμογελά, η φωνή του σοβάρεψε, οι χιλιάδες των θεατών σώπασαν για να τον ακούσουν: «Γύρισα στην πατρίδα, ώριμος, γεμάτος εμπειρίες και ιδέες έπειτα από τόσα χρόνια στην Ευρώπη, για να κάνω πράξη την αγάπη που μου πρόσφερε η μπάλα. Το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο παιχνίδι, ο κόσμος του μπορεί να γίνει επικοινωνία και αιτία να λυθούν προβλήματα του απλού κόσμου. Εχει αποδειχθεί αυτό στην ιστορία του ποδοσφαίρου, ελπίζω, πιο ώριμος λοιπόν από ποτέ, να συμβάλω ώστε αυτό να γίνεται πράξη όλο και πιο συχνά», είπε πριν τη σιγή του πλήθους διαδεχθεί, θαρρείς από μια ιδιότυπη χορωδία 35.000 οπαδών-συμπολιτών, ένα ουρανόμηκες «μπράβο».

Την αμέσως επόμενη ημέρα, λειτουργοί της Παιδείας στη λωρίδα γης που τέμνει τη Νότια Αμερική (Χιλή) τον προσέγγισαν ώστε «το ίδιο μάθημα ζωής που έδωσε στην τελετή υποδοχής του, να το μοιραστεί με μαθητές, μόνο κερδισμένοι θα βγουν από τη συζήτηση μαζί του», μας μήνυσε ο Χιλιανός δημοσιογράφος πως δήλωσε ένας δάσκαλος.

Πριν από την πιθανή ένταξή του σε σχετικό εκπαιδευτικό πρόγραμμα, θα ενεργοποιήσει την… πατροπαράδοτη πονηριά του. Με την μπάλα στα πόδια και κυρίως με τη μοναδικότητα της αίσθησης του χώρου στο γήπεδο, κύριο προσόν του ποδοσφαιριστή Βιδάλ. «Καλωσορίζω τη μηχανή που κρύβεις στο μυαλό σου όταν παίζεις μπάλα», του είπε δίπλα στο άλογο ο προπονητής Ντανιέλ Μορόν.

Ας μη λησμονούμε και τη βαθύτερη εξήγηση του οπαδικού κύματος ενθουσιασμού. Το 2001, οικονομικό αδιέξοδο είχε οδηγήσει την Κόλο-Κόλο σε χρεοκοπία και διάλυση. Η αγωνία της ίδιας εποχής θρέφει ακόμη παρόμοιες λυτρωτικές συμπεριφορές των οπαδών της.