Από την Ταϊβάν στη Γάζα

Οταν πριν από σχεδόν δύο χρόνια η Ρωσία εισέβαλε στην Ουκρανία, ετέθη το εύλογο ερώτημα κατά πόσο η στήριξη των ΗΠΑ στο Κίεβο θα επηρέαζε την πολιτική πυγμής της Ουάσινγκτον απέναντι στο Πεκίνο.

Με το ερώτημα αυτό να παραμένει αναπάντητο και μετά την πρόσφατη συνάντηση Μπάιντεν – Σι, η εν εξελίξει ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή θέτει το αρχικό ερώτημα διευρυμένο.

Μπορούν οι ΗΠΑ να είναι διπλωματικά και δυνητικά στρατιωτικά εμπλεκόμενες ταυτόχρονα σε πολλά μέτωπα;

Οι επιλογές της Ουάσινγκτον τα τελευταία χρόνια θα μπορούσαν απλώς να θεωρηθούν αρνητική απάντηση στο ερώτημα.

Οι ΗΠΑ αποσύρθηκαν συντεταγμένα από το Ιράκ και ασύνταχτα από το Αφγανιστάν και προσπάθησαν να υποκαταστήσουν τη μείωση της παρουσίας τους στη Μέση Ανατολή με περιφερειακές συμμαχίες, που είχαν κοινό παρονομαστή την περιχαράκωση απέναντι στις ηγεμονικές φιλοδοξίες του Ιράν.

Με την αβεβαιότητα να σκιάζει τον ορίζοντα όχι μόνο στην Ουκρανία αλλά και στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και με άγνωστη ακόμη τη διεξαγωγή της προεκλογικής εκστρατείας και την ετυμηγορία της κάλπης στις ΗΠΑ, πόσο έτοιμη και διατεθειμένη είναι η Ουάσινγκτον να παραδεχτεί ότι αντιμετωπίζει την Κίνα σαν στρατηγική απειλή, χωρίς ταυτόχρονα να εγκαταλείψει την Ουκρανία και να χάσει την αξιοπιστίας της ως υπερδύναμης στη Μέση Ανατολή;

Το φόβητρο μιας συνολικής στρατηγικών διαστάσεων αστοχίας στην Ουκρανία, τη Μέση Ανατολή και την Κίνα προκαλεί στρατηγική δύσπνοια στην Ουάσινγκτον.

Στο παρελθόν οι ΗΠΑ και παλαιότερα η Βρετανία οριοθετούσαν την ικανότητά τους να αντιμετωπίσουν ταυτόχρονα πολλαπλές προκλήσεις.

Το Λονδίνο, που είχε ήδη χάσει την όποια επιρροή του στη Μέση Ανατολή, ανήγγειλε στα μέσα της δεκαετίας του 1960 την πλήρη αποχώρηση των στρατιωτικών δυνάμεών του που βρίσκονταν ανατολικά του Σουέζ.

Στις ΗΠΑ, υπήρχε το δόγμα των δυόμισι πολέμων που μπορούν να διεξαχθούν ταυτόχρονα: δύο μεγάλων συγκρούσεων και μιας μικρότερης σύρραξης.

Η επίγνωση των κινδύνων της ταυτόχρονης εμπλοκής σε πολλές συγκρούσεις δεν εγγυάται πάντοτε σώφρονες επιλογές.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα η Γερμανία, η οποία είχε επίσημο δόγμα να αποφεύγει να είναι παρούσα σε δύο πολεμικά μέτωπα ταυτόχρονα, αλλά δεν μπόρεσε να αποφύγει διμέτωπους πολέμους το 1914 με την έναρξη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και το 1941 με την εισβολή στην ΕΣΣΔ.