Στο Κυπαρίσσι Λακωνίας

Φιλοξενούμενος από φίλους και με καλή παρέα πέρασα ένα τριήμερο στο Κυπαρίσσι Λακωνίας από τα αξέχαστα! Χωριό που αφήνεται στη θάλασσα, του Μυρτώου και του Αιγαίου τα κύματα, περίκλειστο από γιγάντιους βράχους/οχυρά που ανοίγονται σε ποδιές κατάφυτες, μέχρι το ακροθαλάσσι με τα λευκά και γκρίζα βότσαλα και τη διάφανη θάλασσα.

Ακρόπολη των αρχαίων Κυφάντων με αρχαία και ενετικά κατάλοιπα. Μονοπάτια με παγκάκια να ξαποστάσεις ρεμβάζοντας, αγριολούλουδα, μοσχομυριστό θυμάρι και γινωμένα κούμαρα. Ασβεστωμένα ξωκλήσια στην αφή των κυμάτων. Φωτοσκιάσεις στο παιχνίδισμα του ήλιου με τα σύννεφα.

Απομονωμένο το Κυπαρίσσι από στεριά πριν από τριάντα-σαράντα χρόνια, προσιτό μόνο από θάλασσα. Το θυμόμουν, εικόνα φευγαλέα, πριν από χρόνια, επιστρέφοντας από Μονεμβασιά ακτοπλοϊκώς. Πρώτη οδική σύνδεση, τέλη δεκαετίας ’80-αρχές ’90, από την τεχνική υπηρεσία στρατού (και των τριών όπλων) ΜΟΜΑ (Μικτές Ομάδες Μηχανημάτων Ανασυγκρότησης, 1956 – 1992), που πρόσφερε μεγάλες υπηρεσίες στην ανασυγκρότηση της χώρας, ιδίως σε ορεινές και νησιωτικές περιοχές. Διαλύθηκε, μετά από έντονες πιέσεις μεγαλοεργολάβων και μεγαλοεκδοτών, επί κυβερνήσεως Κώστα Μητσοτάκη (Ν. 2026/92), με τα περιουσιακά της στοιχεία να εκποιούνται «κοψοχρονιά».

Ωραίο χωριό, καθαρό, βραβευμένο για την καθαριότητα, περιποιημένα σπίτια, παλιά και νεότερα. Τρεις οικισμοί: Ο παλιός, κάπως ψηλά, σε χαράδρα, αθέατος από θάλασσα και… πειρατές. Ο κάπως νεότερος, στην προκυμαία, όπου και το κοσμικό χωριό με καφενεία, μπαράκια, «φαγάδικα», δύο μικρά ξενοδοχεία, κλειστά τα πιο πολλά τώρα, αλλά τίγκα τον Αύγουστο… Ο τρίτος οικισμός, ο νεότερος, που μου φάνηκε και πυκνότερος, είναι ανηφορίζοντας προς Βορρά, με διακριτή τη μητρόπολη του χωριού, εξ ης ονομάζεται και Μητρόπολη· οι δε γυναίκες της Μητρόπολης… Μητροπολίτισσες.

Πανδαισία γεύσεων στο εγκάρδιο σπιτικό της Λούλας και του Σταύρου· βάλαμε και κανα-δυο κιλά και χαλάλι! Στον δρόμο για τη Σπάρτη, ο Γιάννης στο τιμόνι, ακούστηκε η Μαίρη από το πίσω κάθισμα: «Δεν ήταν σαν να περάσαμε πολλές μέρες;..».