Ποιος να το περίμενε. Οτι δηλαδή εξήντα χρόνια μετά θα αναζητούσαμε το κλειδί για τα τεκταινόμενα στην εκπαίδευση σε μια παλιά ταινία. Ποιος δεν την έχει παρακολουθήσει, παραπάνω από μια φορά; Εκτός των άλλων και για τα τραγούδια του Μάνου Χατζιδάκι.
Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο, ο τίτλος της ταινίας. Που συχνά έγινε εποπτικό υλικό για να συζητηθεί η ασκούμενη βία από τους εκπαιδευτικούς. Αυτά ισχύουν για το παρελθόν. Η κατάσταση άλλαξε στο μεταξύ. Αλλαξε όμως; Μάλλον πρόκειται για κακόγουστο αστείο. Ο εκπαιδευτικός βιώνει την απαξία από όλους: από την πολιτεία, από τους γονείς, από τους μαθητές/τριες.
Ναρκοπέδιο η τάξη. Στην ταινία ο φιλόλογος Φλωράς διαβαίνει την είσοδο της τάξης με όνειρα. Και με διάθεση να μεταδώσει όσα έμαθε στις μαθήτριές του. Γρήγορα, διαπιστώνει πως η γνώση είναι περιττή για το σχολείο στο οποίο δίδασκε. Η δύναμη του χρήματος και τα δίκτυα των ισχυρών οικογενειών συνιστούν ικανά εχέγγυα για την ενήλικη ζωή. Τα όνειρα είναι για τους αδύναμους.
Θυμήθηκα τον Φλωρά με όσα βιώνουν οι εκπαιδευτικοί σε όλες τις εκπαιδευτικές βαθμίδες. Ποσοτικοποίηση, συμπλήρωση στατιστικών στοιχείων, πέρα από τα εκπαιδευτικά καθήκοντα, κι ένα άξενο περιβάλλον. Που επιδεινώνεται από την αντιμετώπισή τους από το αρμόδιο υπουργείο αλλά και αρκετούς γονείς ως χαραμοφάηδες.
Ναρκοπέδιο το σχολείο για την ψυχική υγεία όσων θέλουν να προσφέρουν στα παιδιά. Και είναι πολλοί. Είναι, όμως, και εκκολαπτήριο μελλοντικών πολιτών που δεν θα μάθουν τα όρια ως εδραίο συστατικό για τη δημοκρατική συνύπαρξη. Εκκολαπτήριο, κάποιες φορές και κυνικής συμπεριφοράς, για να μην προστεθούν άλλοι χαρακτηρισμοί. Σαν αυτό το επεισόδιο σε Γυμνάσιο πόλης του Νότου, όπου ζητήθηκε από τους καθηγητές/τριες να φορέσουν τις κουκούλες του κυνικού εκτελεστή. Να απεκδυθούν το πρόσωπο του δασκάλου. Τους ζητήθηκε να θέσουν υπόψη τους τρεις πρώτους μαθητές της τάξης. Αλλά και τους τρεις χειρότερους (;).
Ο Φλωράς θα άφριζε από την οργή του. Σπούδασε για να γίνει δάσκαλος. Να διδάσκει την αξιοπρέπεια, ίσως να μειδιάσει αν ζει, υπερήλικας πλέον. Πού καταντήσαμε; Θυμάται που αργότερα έκανε και ο ίδιος τον παιδονόμο. Αλλά στην εποχή των τεχνολογικών θαυμάτων; Να γίνει ο δάσκαλος κουκουλοφόρος;
Αν τα πόδια του Φλωρά αντέχουν, θα βγει στους δρόμους. Να ενώσει τη φωνή του με τους φοιτητές και τους δασκάλους τους. Να υπερασπιστεί το δημόσιο πανεπιστήμιο. Γιατί δεν μπορεί να ξεχάσει και τη δική του διαδρομή. Καιρός να επιστρέψει όσα χρωστάει. Να ξοφλήσει το χρέος του στα εγγόνια του που το έχουν ανάγκη.
Δεν αντέχουν τα γόνατα. Τον άφησαν οι δυνάμεις του. Ομως, η καρδιά του λαχταράει να ακούσει τις φωνές των παιδιών. Ανοίγει την τηλεόραση. Πλημμυρίζει από ελπίδα.
