Ολόκληρος ο τίτλος, από την παροιμία: Αλλού τ’ όνειρο κι αλλού το θάμα· άλλο περιμένεις κι άλλο γίνεται ή πετυχαίνουν οι λιγότερες πιθανότητες. Αλλά και τίτλος λαϊκής ταινίας, που προβλήθηκε όμως με τον τίτλο: «Οι δύο μάγγες (έτσι) του Πειραιά» (1957). Με μάγκες τον (ποιον άλλον;) Νίκο Φέρμα και τον Πέτρο Γιαννακό (πιο γνωστός ως Κοκοβιός), ο και σκηνοθέτης, σπουδαίος καρατερίστας, σκηνοθέτης, σεναριογράφος, στιχουργός, αλλά και ρεμπέτης τραγουδιστής, με δισκογραφία (1911–1989). Μου έλεγε ο αξέχαστος φίλος και εν δημοσιογραφία δάσκαλος Πέτρος Γαβαλάς, για κάποιες περιπτώσεις… αμνησίας, όπως του Κοκοβιού, πως η Ελλάδα δεν είναι μητέρα είναι… μητριά (κακιά, προσθέτω, γιατί υπάρχουν και καλές!).
Ξεστράτισα όμως… Γιατί το «όνειρο» είναι το λεχθέν, ενόψει φορολόγησης των ελεύθερων επαγγελματιών, από τον υπουργό Οικονομίας, ότι θα έχει η οικονομία μας (ή η οικονομία τους· δύο άρδην διαφορετικά πράγματα η οικονομία των πολλών και η οικονομία των ολίγων έως πολύ ολίγων…) πρόσθετα έσοδα, τα οποία θα διατεθούν στην υγεία, στην παιδεία και σε άλλους πάσχοντες τομείς του δημόσιου τομέα (ποιος είναι τώρα πια ο δημόσιος τομέας, τρέχα γύρευε… και πλήρωνε).
Το «θάμα» τώρα –άμ’ έπος, άμ’ έργον που λένε…– φιλοξενείται στις αμέσως επόμενες σελίδες της ιδίας «Συντακτών», σελίδες 16 και 17 της 8/11, αριστερά: «Λουκέτο στο Τμήμα Μαστού του νοσοκομείου “Μεταξά” – Αναγκάστηκε να παραιτηθεί η μοναδική ειδικευμένη γιατρός, αφού η διοίκηση και το υπουργείο Υγείας αρνούνταν να στελεχώσουν επαρκώς τη μονάδα – Μένουν ξεκρέμαστοι εκατοντάδες ασθενείς» και δεξιά: «Ελληνικό Μεσογειακό Πανεπιστήμιο (Κρήτης) – Κλείνουν 37 τμήματα ΑΕΙ, ετοιμάζουν πελατεία για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια»· λείπει το υποκείμενο, αλλά, υποθέτω, την πελατεία ετοιμάζουν αυτοί που κλείνουν τα τμήματα…
Λέω, τώρα που θα καταθέσουν τον προϋπολογισμό του 2024, να προσθέσουν στις υποσημειώσεις πως με την αύξηση των φορολογικών εσόδων, ό,τι κλείνει τώρα, θα ξανανοίξει αύριο. Δίκαιο δεν είναι;..
