Πώς μια προσωπική εικαστική διεργασία γίνεται κοινό βίωμα

Τα έργα 35 σημαντικών Ελλήνων καλλιτεχνών, οι οποίοι ανήκουν σε διαφορετικές γενιές, από τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα μέχρι τις μέρες μας, και έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στη σύγχρονη ελληνική τέχνη αλλά και στην ευρωπαϊκή σε πολλές περισσότερες, έργα που έγιναν με διαφορετικά εκφραστικά καλλιτεχνικά μέσα και, ανάλογα με την εποχή, αποτέλεσαν πρωτοπορία, παρουσιάζονται στην έκθεση «Βίοι Παράλληλοι», σε επιμέλεια της Αρτέμιδας Ποταμιάνου. Η έκθεση άνοιξε χθες για το κοινό (εγκαινιάστηκε προχθές) στο Μέγαρο Χορού Καλαμάτας, διαρθρώνεται σε θεματικές ενότητες που συνομιλούν μεταξύ τους και παρουσιάζει έργα ζωγραφικής, γλυπτικής, μικτής τεχνικής και εγκαταστάσεις, όλων των διαστάσεων, τα οποία προέρχονται από ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές.

«Η εικαστική πρακτική, η δημιουργία ενός έργου τέχνης ανεξάρτητα από την εποχή, τη θεματική ή τα μέσα που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης, αποτελεί ως επί το πλείστον μια μοναχική διαδικασία. Ενα ιδιαίτερα προσωπικό, σχεδόν μυστηριακό στη φύση του, πόνημα, που τελείται ξεκινώντας από τη διάνοια, τη σκέψη, τον συνειρμό, την ανάγκη, την έρευνα, τις αναζητήσεις του εικαστικού καλλιτέχνη και πλάθεται με βάση μια πληθώρα παραμέτρων έξω από τη σφαίρα επιρροής του. Παράμετροι όπως οι κοινωνικές συνθήκες, η ιστορική περίοδος στην οποία ζει, το συλλογικό υποσυνείδητο το οποίο κουβαλά και που ακούσια επηρεάζει την αντίληψη, τις αποφάσεις, το έργο του», σημειώνει η επιμελήτρια Αρτεμις Ποταμιάνου, η οποία συστήνει την έκθεση ως «μια γιορτή, ένα αφιέρωμα στην ανθρώπινη δημιουργικότητα.

Με αφετηρία συγκεκριμένες θεματικές ενότητες, κοινές στα επιλεγμένα έργα των καλλιτεχνών, ξεκινά μια διαλεκτική αφήγηση, που εκτυλίσσεται με βάση τις κοινές αναζητήσεις και τα ερωτήματα που τίθενται από κάθε έργο. Οι κοινωνικοί θεσμοί, οι ρόλοι ανάμεσα στους ανθρώπους, τα φύλα και τις τάξεις, η ανάγκη για αλλαγή, ο αγώνας και η αγωνία για ένα καλύτερο μέλλον, υπαρξιακά ταξίδια αλλά και θέματα που αφορούν την ίδια την εικαστική πρακτική, την αναπαράσταση, την αποτύπωση διαρθρώνουν τα μέρη του διαλόγου αυτού, δημιουργώντας μια εικονική στιχομυθία ανάμεσα στους καλλιτέχνες».

Η κόκκινη φιγούρα του Ακροβάτη του Γιώργου Λάππα, τα «ανθρωπάκια» του Γιάννη Γαΐτη, μια χαρακτηριστική εγκατάσταση του Βλάση Κανιάρη από σύρμα, ξύλα και ρούχα ταλαιπωρημένα, το πολιτικό σχόλιο στα κολάζ του Κώστα Χριστόπουλου, η διεκδίκηση και ο αγώνας στο έργο του Γιάννη Ψυχοπαίδη, ο οποίος «στη διαδήλωση του ομώνυμου έργου του έχει αιχμαλωτίσει την ορμή της κίνησης, το δευτερόλεπτο πριν τη δράση, ένα στιγμιότυπο μιας εικόνας ζωντανής και πάλλουσας, που όμως είναι αποτυπωμένη με λάδι πάνω σε χάρντμπορντ», όπως γράφει η επιμελήτρια, συνομιλούν μεταξύ τους και με τα «Κορίτσια που Κεντούν» στο έργο του Γιώργου Γουναρόπουλου, την «Παγίδα» της Ιφιγένειας Σδούκου, το οποίο «παραπέμπει σε μεσαιωνικές ταπισερί και βάζει στο μικροσκόπιο τις σχέσεις του ζευγαριού», και όλα τα υπόλοιπα έργα που θα έχει την ευκαιρία να δει το κοινό.

Το «στοίχημα» της έκθεσης, όπως σημειώνει η επιμελήτρια, είναι «η συμμετοχή, η αλληλεπίδραση, η μετάφραση και μετουσίωση της προσωπικής εικαστικής διεργασίας σε βίωμα κι εμπειρία, μια συνέργεια που τελικά καθορίζει τη ζωή ενός έργου τέχνης».

Παρουσιάζονται, με αλφαβητική σειρά, έργα των: Αλέξη Ακριθάκη, Αγγελου Αντωνόπουλου, Κωστή Βελώνη, Σπύρου Βικάτου, Γιάννη Γαΐτη, Βάσως Γκαβαϊσέ, Βαγγέλη Γκόκα, Γιάννη Γρηγοριάδη, Γιώργου Γουναρόπουλου, Γιώργου Γύζη, Γιάννη Ζιώγα, Βλάση Κανιάρη, Ελλης Κελεμένδρη, Παναγιώτη Κουλουρά, Παναγιώτη Λαμπρινίδη, Γιώργου Λάππα, Κωνσταντίνου Μαλέα, Χριστίνας Μήτρενσε, Φρύνης Μουζακίτου, Σπύρου Παπαλουκά, Κωνσταντίνου Παρθένη, Ναυσικάς Πάστρα, Παύλου (Διονυσόπουλου), Αρτέμιδος Ποταμιάνου, Ιφιγένειας Σδούκου, Γιώργου Σικελιώτη, Αγγελου Σκούρτη, Βασίλη Σκυλάκου, Μάριου Σπηλιόπουλου, Μαρίας Σταμάτη, Τάσσου (Αλεβίζου), Γιάννη Χρηστάκου, Κώστα Χριστόπουλου, Χρύσα (Βαρδέα) και Γιάννη Ψυχοπαίδη.

Την έκθεση παρουσιάζει ο Εικαστικός Τομέας της K.E. Φάρις του Δήμου Καλαμάτας.

Τα έργα προέρχονται από τις συλλογές: Δημοτικής Πινακοθήκης Λάρισας-Μουσείο Γ. Ι. Κατσίγρα, Πινακοθήκη Γιώργου Ν. Βογιατζόγλου, Συλλογή Σύγχρονης Τέχνης της Πόλλυς και του Χρήστου Κολλιαλή, το Ιδρυμα Β. & Μ. Θεοχαράκη, του Δημήτρη Λυμπερόπουλου. Διάρκεια έκθεσης: έως 12 Δεκεμβρίου 2023.