Πριν από τη χούντα, νέοι Λαμπράκηδες τότε, γελούσαμε με τους παλιούς που μιλούσαν συνέχεια για την Αλβανία, την Κατοχή, την Αντίσταση, τον Εμφύλιο… πιστεύοντας ότι έλεγαν «αρχαιολογίες». Θεωρούσαμε «αρχαιολογίες» τα εντελώς πρόσφατα, δεκαπέντε και είκοσι χρόνων, κρίσιμα, καθοριστικά γεγονότα της Ιστορίας μας. Τα θυμόμουν αυτά –τα λέγαμε και στην παρέα– τώρα που το Πολυτεχνείο συμπληρώνει, σήμερα, 50 χρόνια ζωής. Μισός αιώνας! Παρασκευή ήταν και τότε· Παρασκευή προς Σάββατο. Πρώτα μαρσάρισε το τανκ στην Πατησίων. Φώτισε με τους προβολείς την πύλη. Εκανε λίγο όπισθεν. Και εφόρμησε στην Ιστορία…
Επιμένω στα 50 χρόνια ζωής, αντί επετείου. Γιατί πιστεύω ότι το Πολυτεχνείο ζει. Και ζει γιατί από τη σύστασή του δεν είχε μέσα του σπέρμα θανάτου. Και δεν είχε σπέρμα θανάτου, γιατί ήταν εξέγερση νέων. Και οι εξεγέρσεις νέων, τότε και τώρα και πάντα και στο Παρίσι του Μάη του ’68 και στην Τεχεράνη πέρσι, ίσως, στην Παλαιστίνη σήμερα-αύριο, έχουν διαβατήριο αθανασίας. Αν το Πολυτεχνείο ήταν επανάσταση ή «απόπειρα επανάστασης που απέτυχε», όπως το θεώρησαν κάποιοι, θα είχε ακολουθήσει την «αναγκαιότητα» της «πεπατημένης» όλων των επαναστάσεων, μια προδιαγεγραμμένη καμπύλη ανόδου – κορύφωσης – πτώσης. Τώρα θα κάναμε μνημόσυνα, και στο Πολυτεχνείο και στους πεσόντες.
Μια εξέγερση ποτέ δεν πεθαίνει, γιατί η εξέγερση είναι το μήνυμα που περνάει από γενιά σε γενιά στις επόμενες και πάντα, στο πέρασμα, τη σκυτάλη τη μεταφέρουν και την παραδίδουν νέοι σε νέους. Αυτό το μήνυμα της εξέγερσης είναι που ενοχλεί, που δεν αφήνει σε ησυχία όλους όσοι κατά καιρούς, αρμοί της εξουσίας ή δουλοπάροικοι και υπηρέτες της, πασχίζουν –αλλά μάταια– να υποβιβάσουν τη σημασία και την αξία του Πολυτεχνείου με εκατό τρόπους εκ των οποίων ο ηπιότερος είναι η παραποίηση. Είδα μόλις πρόσφατα και κάποια σχετική «έρευνα» με ερωτήματα του τύπου: «Πιστεύετε ότι υπήρχαν νεκροί στο Πολυτεχνείο;». Αθλιότητες αξιοθρήνητες!..
-320x213.jpg)
