Χιλιάδες ασυνόδευτα παιδιά πορεύτηκαν αυτό τον καιρό προς τα νότια της Λωρίδας της Γάζας, ενώ οι γονείς τους έμειναν πίσω, στις πόλεις και στα χωριά. Στα χέρια τους, στον καρπό, είχαν περασμένο ένα πάνινο βραχιολάκι, ένα κορδελάκι με το ονοματεπώνυμο και τον τόπο τους ώστε οι οικογένειές τους, όσοι από τα μέλη τους επιζήσουν, να μπορέσουν κάποτε να τα ξαναβρούν. Στον νου μου ήρθε ένα παλιό τραγούδι:
Γκρεμισμένα σπίτια μέσα στο σκοτάδι,
έτσι είν’ η ζωή μας μεσημέρι βράδυ.
Μη ζητάς, κορίτσι μου, ένα κορδελάκι
από τα ερείπια φτιάχνω ένα σπιτάκι.
Από το διαδίκτυο μπορούμε να μάθουμε ότι «Το κορίτσι με το κορδελάκι» του Νότη Περγιάλη είχε πρώτη φορά ανεβεί το 1954 από το Ελληνικό Λαϊκό Θέατρο του Μάνου Κατράκη. Αυτό το τραγούδι, σε μουσική του Γιάννη Μαρκόπουλου, είχε ερμηνεύσει ο Κώστας Χατζής. Εκείνο το θεατρικό έργο ήταν ο προάγγελος του ταπεινού έπους της εσωτερικής μετανάστευσης, των βιοπαλαιστών που πάλευαν να χτίσουν μια παράγκα με λαμαρίνες, κουρελούδες και άλλα ευτελή υλικά. Οταν πρωτάκουσα το τραγούδι, μου φάνηκε κάπως γλυκερό (αυτή η ομοιοκαταληξία σε «-άκι»!), όμως έρχονται στιγμές που διαπιστώνουμε ότι τα πιο σπαρακτικά μελό τα γράφει η ίδια η ζωή, ότι ένα λεπτό νήμα, ένα τόσο δα κορδελάκι χωρίζει το μελό από την τραγωδία.
Αραγε πόσα από τα παιδιά με το «κορδελάκι» θα βρουν μια πατρίδα, ένα σπίτι; Πόσα επέζησαν από τους κτηνώδεις ισραηλινούς βομβαρδισμούς ακόμα και σε καταυλισμούς Παλαιστίνιων προσφύγων στα νότια; Πόσα κορδελάκια βρέθηκαν ανέπαφα σε διαμελισμένα μικρά πτώματα; Και πώς θα φτιαχτεί «ένα σπιτάκι» μέσα από τα τόσα ερείπια; Τι απέγιναν τα κορδελάκια, τι θα απογίνουν τα παιδιά;
Δεν έχει διασωθεί η φωνή του Μάνου Κατράκη που στο φινάλε του έργου θρηνεί το σκοτωμένο κορίτσι με το κορδελάκι. Μόνο μια σύντομη φράση: «Κορίτσι μου… Ας το χτίζαμε στη θάλασσα το σπίτι μας!» Και τότε «σειόταν και βογκούσε όλο το θέατρο».
Εκατομμύρια καρδιές σε όλο τον κόσμο σείονται, βογκούν, εξεγείρονται μπροστά στη συνεχιζόμενη επέλαση του Κακού ενώ οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, οι ΗΠΑ και τα αραβικά κράτη τη διευκολύνουν ή σωπαίνουν. Ας έχτιζαν οι Παλαιστίνιοι στη θάλασσα τα σπίτια τους. Τότε τα παιδιά τους, αγόρια και κορίτσια, δεν θα χρειάζονταν κορδελάκι ταυτοποίησης/αναγνώρισης.
-320x213.jpg)
