Ο ΣΥΡΙΖΑ-Π.Σ., όπως τον παρέδωσε ο Αλ. Τσίπρας αποχωρώντας από την προεδρία του κόμματος, δεν υπάρχει πια. Στη θέση του βρίσκονται, πλέον, δύο πολιτικοί σχηματισμοί που ίσως στο μέλλον αποδειχτούν και περισσότεροι. Η ευρύτερη Αριστερά καταγράφει μια ακόμη τραυματική διάσπαση που είχε όλα τα αρνητικά χαρακτηριστικά των παλιών αριστερών παραδοσιακών διασπάσεων: ακραίες αντιπαραθέσεις, παρανοήσεις, αδυναμία επικοινωνίας, αφορισμούς και μίση, χτυπήματα κάτω από τη ζώνη.
Είναι απολύτως βέβαιο πως όλα αυτά δεν τα γέννησε η εκλογή Κασσελάκη. Προϋπήρχαν. Φαίνεται όμως πως τα επισκίαζε και τα άμβλυνε η προσωπικότητα του πρώην προέδρου του κόμματος και οι συμβιβασμοί που κατάφερνε να επιβάλει. Η αποχώρησή του ήταν σαν το καπάκι που φεύγει από την κατσαρόλα που βράζει. Ο δε νέος πρόεδρος δυνάμωσε τη φωτιά.
Όπως κι αν έχει το ζήτημα, είναι καλό για όλους αυτή η διάσπαση και κυρίως τα αρνητικά της να περάσουν στο παρελθόν. Και να έρθει στη θέση τους η μάχη των ιδεών και των πολιτικών προτάσεων. Το γόνιμο πολιτικό έδαφος πάνω στο οποίο ξεκαθαρίζουν οι διαφορές, πραγματοποιούνται οι συγκλίσεις και ενεργοποιείται η κοινωνία για τη λύση των προβλημάτων της. Σε αυτό το έδαφος θα κριθεί ο ΣΥΡΙΖΑ υπό τον κ. Κασσελάκη και ο πολιτικός οργανισμός όσων αποχώρησαν.
Επί της ουσίας, για όλους, όλα ξεκινούν από το σημείο «μηδέν», καθώς πλέον στη θέση του ενός έχουν προκύψει δύο νέοι πολιτικοί χώροι για τους οποίους τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ο τρόπος που πολιτεύτηκαν μέχρι σήμερα έθεσε εν αμφιβόλω την κληρονομιά που είχαν.
Η ελληνική κοινωνία και κυρίως ο εργαζόμενος λαός στον οποίο απευθύνεται η Αριστερά χρειάζεται ισχυρή αντιπολίτευση απέναντι στη μονοκρατορία της Ν.Δ. του Κ. Μητσοτάκη. Αλλά και η Αριστερά μετά την εφαρμογή μνημονιακής πολιτικής από τον ΣΥΡΙΖΑ πρέπει να ξαναοριστεί. Για να μην πούμε πως αυτό το ζήτημα υπάρχει από τότε που ηττήθηκε ο υπαρκτός σοσιαλισμός.
Ολα αυτά πρέπει να γίνουν γρήγορα και με σαφείς ιδεολογικοπολιτικούς και κοινωνικούς όρους, σε ένα πλαίσιο όπου το κυρίαρχο πολιτικό σύστημα αναζητεί τον δεύτερο πόλο του νέου δικομματισμού. Με αυτή την έννοια, η διάσπαση του ΣΥΡΙΖΑ αποκτά ευρύτερη σημασία, δεν είναι μόνο μια ενδοοικογενειακή πολιτική υπόθεση. Σε αυτό το παιχνίδι οι παίκτες είναι πολύ περισσότεροι από αυτούς που φαίνονται.
