Από τη Γάζα στο Μπαμπ Ελ Μαντέκ

Το Ιράν άνοιξε δεύτερο μέτωπο στη σύγκρουση Ισραήλ-Χαμάς στην Ερυθρά Θάλασσα, όπου κάθε πλωτό μέσο όχι μόνον του Ισραήλ, της Δύσης συνολικά, είναι στόχος που μπορεί να βληθεί από τους πυραύλους των φιλοϊρανών ανταρτών Χούθι της Υεμένης.

Ολόκληρη η Ερυθρά Θάλασσα από το Μπαμπ Ελ Μαντέκ (Πύλη των Δακρύων) μέχρι και τη Διώρυγα του Σουέζ είναι ήδη ένα διευρυμένο πεδίο μάχης.

Μια εξέλιξη που δεν ασκεί μόνον πίεση στον Νετανιάχου για τερματισμό της χερσαίας εκστρατείας στη Γάζα, αλλά στη Δύση συνολικά, καθώς η Ερυθρά Θάλασσα είναι στρατηγικής σημασίας ενεργειακός και εμπορικός άξονας που αν τεθεί εκτός λειτουργίας θα θέσει σε δεινή δοκιμασία τις παγκόσμιες ισορροπίες.

Τα παραπάνω αποτελούν εκ των πραγμάτων ισχυρή πίεση στις ΗΠΑ και την Ε.Ε. να πιέσουν τον Νετανιάχου να τερματίσει την εκστρατεία στη Γάζα.

Η εναλλακτική επιλογή, μια επίθεση της Δύσης στις βάσεις των Χούθι στην Υεμένη, ξεπερνά τις σημερινές δυνατότητες των ΗΠΑ και της Ε.Ε. και οδηγεί σε ένα ανεξέλεγκτο ντόμινο διεθνούς αποσταθεροποίησης.

Αθροιστικά τα παραπάνω πιστοποιούν ότι το Ισραήλ και η Δύση έχασαν την πρωτοβουλία των κινήσεων μετά την επίθεση της Χαμάς στις 7/10.

Για να ανακτήσει το Ισραήλ την πρωτοβουλία των κινήσεων θα πρέπει να διαμορφωθεί κοινός παρονομαστής ζωτικών συμφερόντων με τη Δύση.

Το Ιράν, απτόητο από τις κυρώσεις, είναι σήμερα μια περιφερειακή δύναμη χωρίς την οποία -και πολύ περισσότερο εναντίον της οποίας- δεν μπορεί να υπάρξει σταθεροποίηση στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.

Η Τεχεράνη διαθέτει σήμερα πέντε στρατούς:

● τις Ενοπλες Δυνάμεις του Ιράν

● τους Φρουρούς της Επανάστασης

● τη Σιιτική Πολιτοφυλακή του Ιράκ

● τη Χεζμπολά στον Νότιο Λίβανο

●τους αντάρτες Χούθι στην Υεμένη.

Η στρατιωτική ισχύς του Ιράν είναι δεδομένη εδώ και δεκαετίες.

Το νέο δεδομένο είναι η εξομάλυνση των σχέσεων Σαουδικής Αραβίας-Ιράν με μεσολάβηση της Κίνας και στη συνέχεια η ταυτόχρονη προσχώρηση των δύο χωρών στην Ομάδα BRICS.

Ακολούθησε η σύνοδος κορυφής του Αραβικού Συνδέσμου και της Ισλαμικής Διάσκεψης στο Ριάντ που επιβεβαίωσε με τον πιο πανηγυρικό τρόπο τα νέα δεδομένα των περιφερειακών ισορροπιών στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και στην Αραβική Χερσόνησο.