«Τριάντα χρόνια μετά την “Αγία Νοσταλγία”, έρχεται το “Urbanum” για να επιβεβαιώσει αυτό που γνωρίζουν καλά όσες και όσοι έχουν παρακολουθήσει την πορεία μου. Δεν αναπαύομαι, είμαι ακόμη ανήσυχος και -με 64 χρόνια στην πλάτη- παραδίδω την πιο απερίγραπτη δισκογραφική μου εργασία. Ένα μουσικό υβρίδιο με στοιχεία ηλεκτρονικής αλλά και παραδοσιακής φόρμας, με λαούτα και λούπες, με λίγα λόγια και στρυφνά και αρκετό οργανικό χώρο για να αναπτυχθούν νέα συναισθήματα. Οι συνεργάτες μου εμφύσησαν ζωή σε μια προσωπική αναταραχή χωρίς συγκεκριμένο στόχο και τους ευχαριστώ».
Αυτά έγραψε ο Θανάσης Παπακωνσταντίνου στο Facebook για τον καινούργιο δίσκο του «Urbanum» που κυκλοφόρησε χθες. Την κριτική μου γι’ αυτόν θα τη διαβάσετε στις πρώτες «νησίδες» του 2024. Προς το παρόν θα πω ότι είναι ένας πολύ καλός -αλλά και πολύ ιδιαίτερος- δίσκος με τον οποίο ο σπουδαίος δημιουργός μού δίνει την αίσθηση ότι γιορτάζει τα 30 χρόνια του στη δισκογραφία περικλείοντας μέσα του όλες τις προηγούμενες δουλειές του και συνομιλώντας με αυτές.
Μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές τον έχω ακούσει ήδη τρεις φορές. Από την πρώτη ακρόαση κιόλας ξεχώρισα το κομμάτι που ακούμε σήμερα…
