Τα όνειρα στοίχειωσαν κι έγιναν εφιάλτες

Η μοίρα κάνει τα δικά της τερτίπια. Απογειώνει και προσγειώνει. Πρώτα δημιουργεί όνειρα και κατόπιν τα μετατρέπει σε εφιάλτες. Και τούμπαλιν. Δεν αποτελεί ακραίο ούτε συγκυριακό φαινόμενο για να προκαλεί έκπληξη. Ολοι το έχουμε κρυμμένο στο πίσω μέρος του μυαλού μας, αλλά μάλλον αρνούμαστε να το αποδεχτούμε όταν συμβαίνει. Μόνο που φέτος, στις περιπτώσεις της ΑΕΚ και του Παναθηναϊκού, τις δύο ελληνικές ομάδες που αναδείχθηκαν στον αφρό και πάλεψαν με λύσσα την περασμένη σεζόν για την κατάκτηση του πιο συναρπαστικού πρωταθλήματος των τελευταίων ετών, η ευρωπαϊκή τους μετάβαση αφορούσε τον κανόνα. Τη δυσβάσταχτη διαδρομή από τον παράδεισο στην κόλαση. Κι όχι το αντίθετο.

Τα κλειδιά του ευρωπαϊκού παραδείσου έπεσαν μέσα απ’ τα χέρια τους και βυθίστηκαν στον πυθμένα του καζανιού που σιγοβράζει στα έγκατα του Κάτω Κόσμου. Οι ίδιοι οι σύλλογοι δημιούργησαν μεγάλες προσδοκίες στους εαυτούς τους. Ονειρεύτηκαν περαιτέρω διακρίσεις. Υπερβάσεις και… κρότους στα σαλόνια.

Αλλα στο τέλος της ημέρας πιάστηκαν κορόιδα, πέφτοντας στον λάκκο των ψευδαισθήσεων που δημιούργησαν, σαν αμούστακα παιδάκια. Τα «αμούστακα παιδάκια» του Αγιαξ, παρεμπιπτόντως, με μέσο όρο ηλικίας που δεν συναντά κανείς ούτε στις β’ ομάδες των «μεγάλων» της χώρα μας, έχουν στο αίμα τους την τεχνογνωσία. Πολύ απλά διότι ο Αγιαξ δεν αποτελεί φωτοβολίδα, αλλά υπολογίσιμο μέγεθος με διαχρονικότητα στο υψηλό επίπεδο. Οσο κακό κι αν ήταν το μομέντουμ, όσα αγωνιστικά προβλήματα κι αν έχει, ο «Αίαντας» δεν παύει να είναι ένας σύλλογος με ξεχωριστό ειδικό βάρος στο ευρωπαϊκό στερέωμα. Με άλλον αέρα, οντότητα και αύρα σε σχέση με οποιαδήποτε ελληνική ομάδα. Ηθελε μόνο τη νίκη, ενόσω η Ενωση έπαιζε για δύο αποτελέσματα, και την πήρε. Τόσο απλά. Εκμεταλλεύτηκε τα «κιτρινόμαυρα»… δώρα και προσγείωσε τους πάντες στην πραγματικότητα.

Ουδείς δικαιούται να ψέξει την Ενωση και τον Ματίας Αλμέιδα για τον μόχθο και την αυταπάρνηση που κατέθεσαν στο χορτάρι. Αλλά τα απίδια που πιάνει ο σάκος του καθενός δεν αποδεικνύονται στις προθέσεις αλλά στην πράξη. Κι ας ανέβασαν στον… θεό τις προσδοκίες μετά το τεράστιο διπλό στην Αγγλία απέναντι στην Μπράιτον του φαινομένου Ντε Τσέρμπι.

Το οξύμωρο, εν προκειμένω, είναι ότι η «άλωση» του Μπράιτον αποτέλεσε τη μοναδική νίκη της ΑΕΚ στον όμιλο. Δεν γεύτηκε ποτέ το νέκταρ της επιτυχίας στη Νέα Φιλαδέλφεια. Είχε επίσης μία ισοπαλία, το 1-1 απέναντι στον Αγιαξ και… τέλος. Ακολούθησαν τέσσερις ήττες και δη συνεχόμενες, με εννέα γκολ παθητικό και μόλις ένα ενεργητικό, αυτό στη «Γιόχαν Κρόιφ Αρίνα». Πέτυχε συνολικά έξι τέρματα και δέχτηκε δώδεκα. Τα διπλά. Εκανε ατομικά λάθη παιδαριώδη. Υπέπεσε σε πέντε πέναλτι. Αντίκρισε δύο κόκκινες κάρτες. Το λες και… πού πας ρε Καραμήτρο.

Κι αν η Ενωση είχε το ελαφρυντικό της παρουσίας στον όμιλο του «θανάτου» του Γιουρόπα Λιγκ, ο Παναθηναϊκός είχε, θεωρητικά τουλάχιστον, πιο βατό μονοπάτι. Τουλάχιστον σε ό,τι αφορά την τρίτη θέση που οδηγούσε στα πλέι οφ του Κόνφερενς. Η Μακάμπι Χάιφα δεν έχει ασφαλώς ανάλογο ειδικό βάρος με τον Αγιαξ, αλλά μόλις πέρυσι φιλοδώρησε με τέσσερα γκολ τον Ολυμπιακό μέσα στο Φάληρο. Οχι τίποτα άλλο, για να έχουμε αντικειμενική κρίση όταν κοιτάζουμε συνολικά το ελληνικό ποδόσφαιρο στον καθρέπτη μας.

Το «τριφύλλι» έκανε την υπέρβαση της χρονιάς το καλοκαίρι, αποκλείοντας κοτζάμ Μαρσέιγ μέσα στο κολασμένο «Βελοντρόμ». Μία μεγαλειώδης πρόκριση που θα μνημονεύεται στην ιστορία. Επέστρεψε στους ομίλους έπειτα από επτά χρόνια ευρωπαϊκής ανυποληψίας. Εφτασε πολύ κοντά στο Τσάμπιονς Λιγκ κοιτάζοντας στα μάτια και χάνοντας στις λεπτομέρειες από την Μπράγκα. Γέμισε ασφυκτικά το ΟΑΚΑ υποτάσσοντας τη Βιγιαρεάλ και προκαλώντας τον ευρωπαϊκό θαυμασμό και ήταν ανταγωνιστικός σε όλα τα ματς που έδωσε. Στο τέλος της διαδρομής του αρκούσε μία ισοπαλία στη Λεωφόρο απέναντι στους Ισραηλινούς.

Απέτυχε. Εβαλε τα χέρια του και έβγαλε τα μάτια του. Πνίγηκε σε μια κουταλιά νερό. Εχυσε την καρδάρα με το γάλα. Πάλι κραυγαλέα ατομικά λάθη που δεν γίνονται ούτε σε ερασιτεχνικό επίπεδο. Πάλι ένα τσουβάλι χαμένες ευκαιρίες απ’ αυτές που λες δεν γίνεται να χάνονται. Ακόμα πιο εξοργιστικό είναι ότι όλες οι ήττες του ήταν στο όριο. Από τη Μακάμπι και τη Ρεν στη Λεωφόρο με 2-1, από τη Βιγιαρεάλ με 3-2, μόνο στη Γαλλία έχασε με δύο γκολ διαφορά έχοντας αριθμητικό πλεονέκτημα για περισσότερο από ένα ολόκληρο ημίχρονο.

Πέτυχε επτά γκολ και δέχτηκε δέκα, τη στιγμή που οι Ισραηλινοί σημείωσαν τρία τέρματα, τα δύο απέναντι στο «τριφύλλι». Δεν ξέρεις τι είναι χειρότερο: να είσαι χειρότερος και να αποδέχεσαι την ανωτερότητα του αντιπάλου ή να είσαι καλύτερος και να αυτοκτονείς; Διότι ο Παναθηναϊκός ήταν καλύτερος της Μακάμπι Χάιφα στον «τελικό» της Λεωφόρου, αλλά όταν υπάρχει το «πρέπει» μπροστά από τους «πράσινους» κάτι συμβαίνει. Το είδαμε πέρυσι. Το βλέπουμε και φέτος. Ξεκίνησε εντυπωσιακά και δημιούργησε προσδοκίες ακόμη και για την κατάκτηση της πρώτης θέσης, αλλά όταν τα κάστανα μπήκαν στη φωτιά, λύγισε. Η επιστροφή στην ελληνική πραγματικότητα είναι σκληρή και οι πληγές που άφησαν οι ευρωπαϊκοί αποκλεισμοί θα χρειαστούν χρόνο και νίκες για να κλείσουν.