Από αυτή εδώ τη στήλη, είχαμε θεωρήσει μετά τις εκλογές του καλοκαιριού ότι μένουν οι αυτοδιοικητικές και, παραπέρα, οι ευρωεκλογές για να αποδειχτεί και να καταδειχτεί κατά πόσον η νίκη της Νέας Δημοκρατίας ήταν μια στρατηγική-συστημική νίκη, ή ήταν μια νίκη που ήρθε, διότι κυριάρχησαν υπολανθάνουσες τάσεις και αντιλήψεις, δευτερεύοντα ή άλλα ελάσσονα διακυβεύματα! Επιπλέον, είχαμε εκτιμήσει πως, αν δεν αλλάξουν, έστω δυνητικά (αυτολεξεί), οι πολιτικοί συσχετισμοί δυνάμεως, η κυβέρνηση δεν θα έβρισκε κανένα «ανάχωμα» στην πορεία που είχε χαράξει και θα ήταν εντελώς γραμμική ως προς τους οικονομικούς-κοινωνικούς και άλλους στόχους της.
Τώρα, πλέον, και ανεξαρτήτως αν οι πολιτικοί συσχετισμοί έχουν αλλάξει ή δεν έχουν αλλάξει εμφανώς στην ελληνική κοινωνία και, επέκεινα, στην εγχώρια πολιτική ζωή, αποδεικνύεται και καταδεικνύεται με ενάργεια πώς επ’ ουδενί η διακριτή, ναι, νίκη του Κ. Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας στις εθνικές εκλογές ήταν μια στρατηγική-συστημική νίκη έναντι του, κυρίως ειπείν, αντιπάλου, αλλά και ευρύτερα.
Και τούτο, διότι τα αποτελέσματα του β΄ (κυρίως) γύρου των αυτοδιοικητικών και περιφερειακών εκλογών, αποκάλυψαν πράγματι ότι υπάρχει σοβαρή κινητικότητα, διεργασίες και αντιδράσεις για την ακολουθούμενη πολιτική, ωστόσο, και για συμπεριφορές στη βάση της ελληνικής κοινωνίας· αποκάλυψαν, εν πολλοίς, αυτό-τούτο-το ίδιο, που αποκαλύπτει και επισημαίνει περίτεχνα ο Τζον Στάινμπεκ στα «Σταφύλια της οργής» του μιλώντας, τόσο αλληγορικά-λογοτεχνικά όσο και ουσιαστικά-ανθρώπινα: «Υπάρχει φωτιά κάτω από την στάχτη – φτάνει να την ανακατώσουμε και θα την βρούμε»!
Οι τελευταίες εκλογές… αποκάλυψαν, λοιπόν, ότι παρά τις προηγμένες, αλήθεια, τεχνικές αποπροσανατολισμού και φαινομενικών ψευδαισθήσεων, τίποτε ακριβώς δεν ξεχνιέται: ούτε η ακολουθούμενη –σκληρή για τους πολλούς– οικονομική πολιτική που έχει διαταράξει κάθετα και οριζόντια τις όποιες βάσεις, υποδομές και δυνατότητες της ελληνικής οικονομικής ζωής, ούτε η ακρίβεια που διογκώνεται ανισόμετρα και παράδοξα, ούτε η παρατεταμένη, αλίμονο, εγκληματική ολιγωρία και σύγχυση του κεντρικού κράτους που στις μέρες μας ξεκίνησε, οιονεί, από τα Τέμπη για να καταλήξει στις μεγάλες φωτιές που έκαψαν τη μισή Ελλάδα (!) και, βέβαια, στις πλημμύρες που αφάνισαν κυριολεκτικά την πιο παραγωγική –ιστορικά– περιοχή της.
Τίποτε δεν ξεχνιέται, επομένως, και τίποτε –όσο μικρό ή μεγάλο κι αν είναι αυτό– δεν χαρίζεται! Ολα κάποια στιγμή επανεξετάζονται και κρίνονται. Είναι, επομένως, στα χέρια –στη βούληση και τη θέληση– του ελληνικού λαού να βαθύνει, να οργανώσει και να διατρανώσει την όποια σοβαρή διαφωνία ή αναντιστοιχία αισθάνεται μεταξύ της κυβέρνησής του και του ίδιου του εαυτού του. Για τούτο, όμως, χρειάζονται απαραιτήτως και υπεύθυνα, αλλά και ακμαία πολιτικά κόμματα που θα επεξεργάζονται σοβαρά και θα προτάσσουν ακέραια τις αγωνίες και ανησυχίες του! Αυτός δεν είναι, άραγε, ο βασικός κανόνας ομαλής λειτουργίας του κοινοβουλευτικού πολιτεύματος;…
