Από τον Light ώς τον Μπέο Οψεις εκφασισμού

Ο Light λοιπόν δεν ξέρει την «Ντερμπεντέρισσα» ούτε ως λέξη, ούτε ως τραγούδι, αλλά τη χαρακτηρίζει «απολίθωμα». Δεν ξέρει τον Τσιτσάνη, ούτε ότι τα τραγούδια του δεν έπαψαν ποτέ να ακούγονται σε ραδιόφωνα, σπίτια, μουσικές σκηνές και πίστες.

Οπότε με το δικαίωμα της άγνοιας και της ανοησίας ο Light μπορεί να υποστηρίζει ότι είναι λάθος σήμερα να ζητάς από έναν νέο τραγουδιστή να πει Τσιτσάνη, να κάνει «μπλιαχ» όταν του εξηγούν τι σημαίνει ντερμπεντέρισσα (αφού άλλωστε οι γυναίκες έχουν άλλη θέση σε δικούς του στίχους όπως αυτόν: «Ολες τις πουτάνες απ’ το Insta και τα video τις έχω γαμήσει»). Και να ειρωνεύεται λέγοντας ότι αφού ζητάς από έναν νέο να πει την «Ντερμπεντέρισσα» μπορείς μετά να του ζητήσεις να πει κάτι σε «ιαμβικό 15σύλλαβο» ή να κάνει «γιόντελινγκ».

Ως εδώ η ιστορία θυμίζει το γυμνασιακό ανέκδοτο με το «Ποιος είναι αυτός ο Πάπας δίπλα στον Μητσάρα;». Διότι ποιος είναι ο Light; Ξέρουμε ότι είναι δημοφιλής τράπερ, ιδιοκτήτης δισκογραφικής, ότι είχε συλληφθεί για παράνομη οπλοφορία, οπλοκατοχή, προμήθεια και κατοχή ναρκωτικών κι ότι στα βραβεία Mad είχε παίξει ξύλο επί σκηνής με τον SNIK. Κι ώς εδώ δεν θα είχαμε κανέναν λόγο να ασχοληθούμε με αυτόν τον τύπο και με την «τύφλα» του που την κάνει «σημαία» (σύνηθες φαινόμενο) αν δεν ήταν… «κριτής» σε τηλεοπτικό talent show κι αν αυτά δεν τα έλεγε σε κανάλι πανελλήνιας εμβέλειας, έχοντας δικαίωμα να κρίνει και να συμβουλεύει νέα παιδιά (έστω απ’ αυτά που νομίζουν ότι συμμετέχοντας σε τέτοια σόου έχουν ελπίδα οποιασδήποτε καριέρας). Θα μου πείτε, πρώτη φορά ανακάλυψες την trash TV;

Οχι, αλλά πρώτη φορά ανακάλυψα το εύρος της παθητικότητας απέναντι στην καμαρωτή αμορφωσιά και την τζάμπα μαγκιά. Ολο αυτό δεν απέχει πολύ από τον δήμαρχο Βόλου, τον περιβόητο Αχ. Μπέο, όταν προτρέπει on camera τους πολίτες να ρίχνουν ληγμένα γιαούρτια και αυγά στους δημοσιογράφους που του ασκούν κριτική – και δεν κουνιέται φύλλο. Δεν μου κάνει εντύπωση ο Light ή ο Μπέος και όσα, συνεπή με τον εαυτό τους, λένε. Μου κάνει εντύπωση η ασθμαίνουσα προβολή τους και η φοβισμένη ανοχή απέναντι στη βία που ασκεί καθένας με τον τρόπο του. Κι αυτό, ναι, είναι δείγμα εκφασισμού.