Και καλά, η επιστολική ψήφος που προτείνει ο πρωθυπουργός, δοκιμαστικά για τις ερχόμενες ευρωεκλογές και μετά βλέπουμε… κάπως πάει κι έρχεται. Και ομογένεια έχουμε στην αλλοδαπή δόξα τω θεώ. Και η μεγάλη αποχή στις διπλές εκλογές εφέτος μπορεί να σταθεί ως επιχείρημα πέρα από προσχήματα. Και οι εκλογείς της Επικράτειας που απέχουν από τις περιφέρειές τους –ιδίως εποχικοί εργαζόμενοι και φοιτητές– είναι λόγος που συνηγορεί στην επιστολική ψήφο. Υπάρχει άλλωστε και σχετική διάταξη στο Σύνταγμα· υπό όρους και προϋποθέσεις βέβαια, που εδώ δεν έχει νόημα να τα αναλύσουμε.
Ολα εντάξει έως εδώ και με τις ευλογίες του Συντάγματος και των νόμων που λέμε. Αρκεί βέβαια να μην ψηφιστούν νέοι νόμοι, υποβοηθητικοί της επιστολικής ψήφου· και μάλιστα με τη συνήθη μέθοδο της κυβερνώσας πλειοψηφίας, μονοκούκι, με σνομπάρισμα των λοιπών κομμάτων, των συναινέσεων και όλων αυτών των λεπτομερειών που ουδόλως υπολήπτεται ένα αναιδέστατο 41%. Κυρίως –μιας και ευτυχώς ακόμα λειτουργούμε ως αντιπροσωπευτική, κοινοβουλευτική δημοκρατία, με κορυφή τη δημοκρατία και υπηρέτες της το αντιπροσωπευτικό σύστημα και το Κοινοβούλιο– η επιστολική ψήφος ή όποια άλλη μορφή εκδήλωσης της λαϊκής βούλησης επιλεγεί, να αποσκοπεί στη, διά της συμμετοχής των πολιτών, ενδυνάμωση και διεύρυνση της δημοκρατίας και των δημοκρατικών θεσμών.
Αλλιώς, μιλάμε για κοινές ψηφοθηρικές διεργασίες προφανούς σκοπιμότητας· πιο προφανούς δεν γίνεται. Που ανάλογες έχει γευτεί η χώρα πληθωρικά (μπούχτισε) στην εκλογική/πολιτική της Ιστορία. Τόσο που της έμεινε μόνιμα μια πικρή γεύση στο στόμα, η οποία, στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να εκδηλώνεται και ως ξινίλα! Επειδή στις προτάσεις Μητσοτάκη δεν είδα την ελάχιστη μνεία (ούτε από το απέναντι πεζοδρόμιο…) της συνάφειας, έστω της ελάχιστης σχέσης, επιστολικής ψήφου– δημοκρατίας (η ψήφος, ως γνωστόν και σε πρωτοετείς πολιτικών επιστημών, δεν εγγυάται, απαραίτητα, τη δημοκρατία) και δεδομένης της αρχομανίας του νυν πρωθυπουργού, φοβάμαι μήπως την επιστολική ψήφο ακολουθήσει επιστολική δημοκρατία…
-320x213.jpg)
