Αναρωτιέται κανείς γιατί η εκάστοτε εξουσία ηδονίζεται να δυσκολεύει τη ζωή των πολιτών με συνεχή φιρμάνια βασισμένα σε αλχημείες που ταλαιπωρούν και επιβαρύνουν τους απλούς ανθρώπους (φορολογικό, τιμολόγια ενέργειας, ρυθμίσεις χρεών, εξωδικαστικοί μηχανισμοί κτλ).
Αυτό το «γιατί» είναι το κενό που μας λείπει πάντα από το συστημικό σκηνικό, από τη μεγάλη εικόνα.
Πίσω από αυτό το «γιατί» κρύβεται η αδυναμία μας ως υποκείμενα να κατανοήσουμε τι ακριβώς σημαίνει «κυρίαρχη εξουσία». Να αντιληφθούμε πού τοποθετείται η σχέση δούλου-αφέντη μέσα στη σχέση μεταξύ κράτους και υπηκόων.
Δουλειά και συμφέρον της εξουσίας είναι να επιβάλλεται, να ασκεί βιοπολιτική, να κυριαρχεί στα σώματα και στα μυαλά των ανθρώπων. Να υπαγορεύει νόρμες και να δομεί μια συνθήκη φτιασιδωμένης κανονικότητας.
Ας «επισκεφθούμε» λοιπόν πρώτα τους ορισμούς που αποφεύγουμε επειδή μας θυμίζουν δόγματα και θεωρίες ή μυρίζουν ναφθαλίνη από τα παλιά σεντούκια της Ιστορίας.
Ας ζυγίσουμε τις έννοιες ξανά πριν αναρωτηθούμε τα αυτονόητα στο κοινωνικό γίγνεσθαι: ποιος καταλαμβάνει στην πραγματικότητα την εξουσία; Ποιες κυρίαρχες ομάδες της άρχουσας τάξης τη νέμονται πραγματικά; Ποιοι ιδεολογικοί μηχανισμοί δουλεύουν υπόγεια και στηρίζουν τη μεγα-μηχανή που παράγει αλλοτρίωση και ανισότητες;
Η επίσκεψη στις λέξεις και τα νοήματά τους είναι απαραίτητη πριν τις τοποθετήσουμε στο γλιστερό έδαφος του καθημερινού βίου, πριν τις εντάξουμε στο σήμερα, στο «εικονικό πραγματικό» που υφαίνεται γύρω μας…
