Μένω σ’ έναν κεντρικό δρόμο της Θεσσαλονίκης μπροστά από τον οποίο υπάρχει ένα μικρό παρκάκι με παρτέρια. Τύχη αγαθή, κάτω από την πολυκατοικία να υπάρχει ιδιωτικό πάρκινγκ (επιχείρηση), το ίδιο συμβαίνει και στη διπλανή οικοδομή, ενώ ακριβώς απέναντι έχει βενζινάδικο με μεγάλο υπαίθριο χώρο στάθμευσης επίσης. Περίπου 300 μέτρα πιο κάτω έχει πολυώροφο πάρκινγκ και άλλα 300 μέτρα πίσω έχει δυο πάρκινγκ -ένα υπαίθριο κι ένα υπόγειο (του Μεγάρου Μουσικής).
Κάθε βράδυ μαζί με την πεντάχρονη κόρη μου βγάζουμε βόλτα τον σκύλο μας γύρω από το τετράγωνο. Συνήθως στο πεζοδρόμιο του πάρκου κάποιος έχει αποφασίσει ότι μπορεί να παρκάρει μια ωρίτσα για να πάει να φάει στο φαστφουντάδικο. Ακόμη χειρότερα, μερικές φορές υπολογίζει ότι ως το πρωί δε θα περάσει η Τροχαία και αφήνει το Ι.Χ. του για ολονυκτία!
Στον γύρο του τετραγώνου συναντάμε καμιά 20αριά διαβάσεις αναπήρων. όλες είναι κλειστές! Κάθε βράδυ! Γιατί κάποιος έχει πείσει τον εαυτό του ότι «δεν πειράζει», το βράδυ δεν κυκλοφορούν ανάπηροι ή μανάδες με καροτσάκι. Κι αν πετύχεις κάποιον την ώρα που παρκάρει εκεί και τον στραβοκοιτάξεις, σου πετάει ένα «τι έγινε, τρέχει τίποτα, φιλάρα;»
Δυστυχώς, αν δεν σηκώσεις το τηλέφωνο να πάρεις το 100, η Τροχαία το βράδυ είναι σαν να μην υπάρχει! Αλλά και πόσες φορές να πάρεις, όταν αυτή την εικόνα τη συναντάς σε όλες τις διαβάσεις αναπήρων; Μα κι αν πάρεις, πόση ώρα θα κάνει να έρθει το περιπολικό για να κόψει κλήση; Κι αν έρθει, απλώς θα κόψει την κλήση -δεν είναι δα και γερανός για ν’ απομακρύνει το αυτοκίνητο…
Μόνη λύση, η ενσυναίσθηση. Και συ που το κάνεις αυτό, φίλε, βάλε στην άκρη το «εγώ» σου, σκέψου λίγο και τους άλλους.
