Χρονογράφημα εξ ατυχήματος…

Πλένοντας δυο πιάτα έκανα το πιο απίθανο κόψιμο δάχτυλου που μπορεί να φανταστεί άνθρωπος. Εσπασε το χερούλι στην κούπα του καφέ! Ντιζαϊνάτη, σχεδιασμένη από την Αυστριακή καλλιτέχνιδα Rosina Wachtmeister (1939-), μανιακή με γλυπτά και πορτρέτα γάτας. Τη λάτρευε η γυναίκα μου, τρελαμένη με κούπες ντιζαϊνάτες, υψηλού γούστου ομολογουμένως. Εχω υπάρξει στα νιάτα μου υαλοπώλης. Ουδέποτε φανταζόμουν ότι ακριβή κούπα θα τελείωνε με αίμα!

Την αντικατέστησα με μία του Μπαχ· όχι του… Σπυρόπουλου, του Γιόχαν Σεμπάστιαν· γκραβούρα και κάποια μέτρα από παρτιτούρα. Ε, αυτή την κούπα, με τρεις-τέσσερις ακόμα, αγνώστου προελεύσεως, την είδα στο ντουλάπι πρόσφατα πρώτη φορά στη ζωή μου. Ρώτησα όλους όσοι χρησιμοποίησαν κλειδιά του σπιτιού μου, το τελευταίο διάστημα, ουδείς, ουδεμία, ουδέν γνώριζαν ή υποψιάζονταν το ελάχιστο. Το μυστήριο με τις αδέσποτες κούπες!

Οι μισές πάντως από τις αδέσποτες, επιπλέον, είναι και κιτς. Ενώ όλες –αν αυτό μπορεί να αποτελέσει κριτήριο περαιτέρω έρευνας– είναι μεταχειρισμένες, που σημαίνει ή ότι προέρχονται από σπίτι (ίσως διαλυμένο, αλλά δεν έχω υπόψη μου πρόσφατη διάλυση σε πρόσωπο της οποίας να περιήλθαν τα κλειδιά του σπιτιού μου) ή αγοράστηκαν, σε τιμή ευκαιρίας, σε μπούγιο από παλαιοπωλείο ή παλιατζίδικο. Ας πούμε του Ελαιώνα. Οπου, ενίοτε, από πολλή φτήνια και παζαρέματα, μπορείς, εξ απληστίας, να βρεθείς με μεταχειρισμένη «προίκα» που μετά να μην ξέρεις τι να την κάνεις και βγαίνεις στη γύρα να παρακαλάς κάποιους να δεχτούν το «χάρισμα».

Εγγλέζικος είναι πάντως ο Μπαχ (Made in Egland· μέγκλα δηλαδή· που είναι η μάγκικη συνεκφορά του made in Egland… κι εγώ αργά το έμαθα), εταιρείας επωνυμίας «The Music Gifts Gompany» που πουλάει για δώρα, μάλλον σε προσιτές τιμές, από κάλτσες και μπρελόκ μέχρι φουλάρια, επιστολόχαρτα, κούπες και γκραβούρες, άπαντα σχετιζόμενα με τη μουσική· κάλτσες Chopin φέρ’ ειπείν. Χρόνια στην «πιάτσα», ουδέποτε φαντάστηκα… χρονογράφημα εξ ατυχήματος!