Λέγεται πως κρατούσε από τη γενιά του Μάκβεθ: «Εχω ξεχάσει ολότελα την αίσθηση του φόβου/ Επέρασε ο καιρός που όταν γρικούσα θόρυβο της νύχτας μ’ έπιανε το ρίγος, και παραμύθι αν άκουα θλιβερό εσηκώνονταν του κορμιού μου οι τρίχες/ σα να είχαν μέσα τους ζωή./ Μ’ έχει χορτάσει η φρίκη! Ο στοχασμός μου ο φονικός συνηθισμένος είναι στο φοβερό, και πια δεν μπορεί να με φοβίσει».
Εζησε έτσι γενναία, «όπως ταιριάζει σε Ιρλανδό», κι έθιξε όλα τα σοβαρά προβλήματα του καιρού του, που διαπερνούν τα χρονικά και τοπικά σύνορα της ανθρωπότητας κι απασχολούν και μας.
Ο αγώνας για μια δίκαιη κοινωνία (από τη σκοπιά του σοσιαλιστή), για τα δικαιώματα των γυναικών (από τη σκοπιά του πρακτικού ανθρωπιστή), για σεβασμό κάθε ζωής (από τη σκοπιά του βιοκεντριστή φιλόζωου, από τους πρώτους χορτοφάγους στον κόσμο), για λιγότερη υποκρισία (από τη σκοπιά αυτού που τολμά να δει την ηθικολογία ως το μεγάλο στήριγμα του ανήθικου) σημάδεψε τη ζωή και το έργο του.
Τιμήθηκε τόσο με το Νόμπελ όσο και με το Οσκαρ σε εποχές που είχαν βαρύτητα μεγάλη. Ως Corno di Basetto ασχολήθηκε και με την κριτική θεατρικών και μουσικών έργων. Καλέστηκε κυριολεκτικά (δεν το ’χε σκεφτεί ώς τότε) από έναν προοδευτικό θίασο, το Court Theatre, και τον διευθυντή του, Χάρλεϊ Γκράνβιλ Μπάρκερ, να γράψει θεατρικά έργα. Και αναδείχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς του είδους που υπήρξαν ποτέ.
Φίλος και σύντροφος του θρυλικού Γουίλιαμ Μόρις, από τους πρωτεργάτες της Παρισινής Κομμούνας, καταρρακώθηκε από τη φονικότητα του Α’ Π.Π. και ίδρυσε μαζί με την Μπεατρίς και τον Σίντνεϊ Γουέμπ την περίφημη Φαβιανή Εταιρεία (όνομα εμπνευσμένο από τον Ρωμαίο Κουίντο Φάβιο Μάξιμο και τη στάση του απέναντι στον Αννίβα), μια πρωτοβουλία διανοούμενων για την έρευνα και διάχυση σοσιαλιστικών ιδεών. Μερικά από τα πιο γνωστά του έργα είναι «Το επάγγελμα της κυρίας Γουόρεν», «Η Αγία Ιωάννα» «Ο Ανθρωπος και τα Οπλα», «Ο Ανδροκλής και το Λιοντάρι», «O Πυγμαλίων» («Ωραία μου Κυρία» ως κινηματογραφική διασκευή), «Ανθρωποι και Υπεράνθρωποι».
Δεν τόλμησε ποτέ να σιωπήσει (θεωρώντας τη σιωπή βαρβαρότητα και την αδιαφορία το ύψιστο στήριγμά της), στάση τραγικά επίκαιρη, αναλαμβάνοντας την ευθύνη: «Ελευθερία σημαίνει υπευθυνότητα. Γι’ αυτό πολλοί άνθρωποι τη φοβούνται». Δεν διανοήθηκε ποτέ και να απογοητευτεί:
«Μερικοί άνθρωποι βλέπουν τα πράγματα όπως είναι και ρωτάνε “γιατί”. Εγώ τα βλέπω όπως θα έπρεπε να είναι και ρωτώ “γιατί όχι”».
Πέθανε στις 2/11/1950.
