Κι όμως, το ελληνικό ποδόσφαιρο μπορεί να παράγει και επιθετικούς

Ουδέποτε το ελληνικό ποδόσφαιρο είχε να επιδείξει μία πλειάδα επιθετικών παικτών, ικανών να αντεπεξέλθουν σε υψηλό επίπεδο. Ανέκαθεν η ποδοσφαιρική μας παραγωγή αφορούσε την αμυντική/μεσοαμυντική γραμμή και εκεί στηρίζονταν παραδοσιακά και κατά κύριο λόγο οι όποιες εξαγωγές μας.

Μόνο όταν ο… Χριστός περπάτησε στη θάλασσα και φτάσαμε στην κορυφή της Ευρώπης, στο αλησμόνητο όσο και ανεπανάληπτο Euro του 2004 στην Πορτογαλία, υπήρχαν αρκετοί ικανοί στράικερ στο ρόστερ. Ο Χαριστέας, ο Βρύζας και φυσικά ο Ντέμης Νικολαΐδης συνέθεταν την τριπλέτα, αφήνοντας εκτός νυμφώνος κοτζάμ Λυμπερόπουλο, αλλά ακόμα και τότε η δύναμη πυρός μας ήταν αλλού. Στην αναχαίτιση κι όχι στη δημιουργία. Οπως παραδοσιακά συμβαίνει και λογικά θα εξακολουθήσει να συμβαίνει στον αιώνα των αιώνων.

Η ειδοποιός διαφορά στην παρούσα χρονική συγκυρία του ελληνικού ποδοσφαίρου είναι ότι, αναπάντεχα όσο και απροσδόκητα, μαζεύτηκαν αρκετοί αξιόλογοι στράικερ στην ίδια φουρνιά. Ο Γιακουμάκης (28) τα… σπάει στο MLS με την Ατλάντα, ο Παυλίδης (24) κάνει θραύση στην Ολλανδία με τη φανέλα της Αλκμααρ, ο Δουβίκας (24) αγωνίζεται στην Πριμέρα Ντιβιζιόν με τη Θέλτα και ο Ιωαννίδης (23) οργιάζει με τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Τέσσερις φορ, οι τρεις εκ των οποίων σε εξαιρετική ποδοσφαιρική ηλικία, άρα με τεράστια περιθώρια βελτίωσης, που στέκονται άνετα σε διεθνές επίπεδο.

Ο μόνος που αγωνίζεται στο ελληνικό πρωτάθλημα είναι ο Ιωαννίδης. Λογικά όχι για πολύ ακόμα. Η εντυπωσιακή εμφάνισή του απέναντι στους Φαν Ντάικ και Ακέ, δύο «top» επιπέδου στόπερ, της Λίβερπουλ και της Μάντσεστερ Σίτι αντίστοιχα, μοιάζει με πρόσκληση τύπου «ελάτε να με δείτε» προς τις ομάδες που συμμετέχουν στα προηγμένα πρωταθλήματα του ποδοσφαιρικού πλανήτη. Κι όμως. Το δύσμοιρο ελληνικό ποδόσφαιρο μπορεί να παράγει και επιθετικούς. Εστω και μία φορά κάθε είκοσι χρόνια.