Ζητούνται γνήσια αριστερά αντανακλαστικά…

H (εκλογική) ήττα του Μάη και του Ιούνη (λόγω χρονικής εγγύτητας τις εκλαμβάνω ως μία…) ήταν μεγάλη και βαριά για τον ΣΥΡΙΖΑ. Μη αναμενόμενη και κόντρα ακόμα και στην κοινή λογική, ως προς το εύρος της. Επομένως, τα απόνερα για καιρό ακόμα θα δίνουν το δικό τους παρών και θα θυμίζουν το εκλογικό Βατερλό του ΣΥΡΙΖΑ λίγους μήνες πριν.

Όμως, καμία ήττα δεν μπορεί να είναι η απόλυτη καταστροφή. Ίσα ίσα, κάποιες μπορούν να γίνουν -για όσους είναι ικανοί- και εφαλτήρια για νέα ανοδική πορεία. Στο ΣΥΡΙΖΑ το γνωρίζουν αυτό και ψάχνουν να βρουν την κατάλληλη φόρμουλα. Υπάρχουν διαφορετικές προτάσεις, αλλά τα βασικά συστατικά γνωρίσματα των καιρών μάλλον είναι δύο και τα αναδύει με εμφατικό τρόπο η ίδια η πραγματικότητα: διοικητική και επιχειρησιακή σοβαρότητα (που θα την αφουγκράζεται ακόμα και η επιχειρηματική κοινότητα…), διασύνδεση με την κοινωνία και τις οργανωμένες εκφάνσεις της (κατά βάση συνδικάτα εργαζομένων και τοπική αυτοδιοίκηση).

Ο ΣΥΡΙΖΑ κατά την προσωπική μου άποψη, αν θέλει να αποτελέσει μία ελκυστική και με διακριτή (ΚΑΙ ΣΤΑΘΕΡΗ) απήχηση σε ευρύτερα κοινωνικά ακροατήρια λύση πρέπει να κοιτάει ταυτόχρονα προς διάφορες κατευθύνσεις. Όχι αλληθωρίζοντας, αλλά «στα μάτια»… Όχι μονόπλευρα, αλλά και ούτε σα σαλατοειδής αχταρμάς… Δεν είναι σκοπός να λέει λόγια που θα ακούγονται ωραία σε όλους, αλλά θα αποδεικνύονται μέσα στο χρόνο ανεδαφικά και κούφια. Αλλά, να προτείνει και να εφαρμόζει πολιτικές που θα πείθουν τους πάντες να ακολουθήσουν και να δώσουν μία (απαραίτητη) ευκαιρία για μία διαφορετική Ελλάδα από αυτήν που «δημιουργεί» εδώ και τέσσερα χρόνια ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Βέβαια, όλα αυτά στα λόγια, γιατί η ανάγκη να έχει η χώρα δυνατή Αριστερά δεν σημαίνει ούτε πως αυτή η Αριστερά θα το μπορέσει, ούτε πως οι ίδιες οι συνθήκες θα είναι ευνοϊκές για τα προτάγματά της (ακόμα και αν έχει τις καλύτερες των προθέσεων…).

H Αριστερά στο σήμερα χρειάζεται ένα σοκ λοιπόν. Όντως. Έναν «Κασσελάκη». Όμως ο ίδιος ο Στέφανος Κασσελάκης είναι ταυτισμένος με συγκεκριμένα πράγματα. Κάποιοι ξέρουν και τις ανάγκες εκσυγχρονισμού του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και τι πρεσβεύει και από πού προέρχεται ο Στέφανος Κασσελάκης… Εξάλλου, μην έχουμε αυταπάτες, ο ίδιος «δεν είδε φως και μπήκε απρόσκλητος». Έχει κάνει συζητήσεις, προεργασίες, έχει στήριξη, έχει πλάνο και λόγους για το «μπλέξιμό του» με τα προεδρικά της ελληνικής Αριστεράς. Εδώ προκύπτει ένα θέμα. Το βιογραφικό του, οι διασυνδέσεις του, τα επαγγελματικά του πεπραγμένα, η εν γένει προσωπικότητά του, δείχνουν-αποδεικνύουν (για την ακρίβεια…) έναν ικανότατο, σύγχρονο, δημιουργικό άνθρωπο που ξέρει να διεκδικεί και να πετυχαίνει. Όμως, δεν έχει και πολλή σχέση με την ελληνική Αριστερά. Σχεδόν σε τίποτα… Αντιθέτως, θα μπορούσε άνετα να σταδιοδρομήσει από διάφορα πόστα στο Δημοκρατικό Κόμμα των ΗΠΑ…

Και εδώ προκύπτει το θέμα; Τι ποσοστό αμερικανοποίησης αντέχει σήμερα η ελληνική Αριστερά; Εγώ, προσωπικά, γνωρίζοντας το ρόλο του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ στο παγκόσμιο γεωστρατηγικό ανταγωνισμό των σύγχρονων καιρών μας, όχι απλά διατηρώ επιφυλάξεις, αλλά διαφωνώ που δεν χρειάζεται να βρω και να αραδιάσω ούτε μία σχετική λέξη στο κείμενο αυτό. Από εκεί και πέρα, ο καθένας και η κάθε μία κάνει τις επιλογές του. Οφείλω, όμως, να διερευνώ όλες τις ατραπούς και να έχω άποψη που δεν θα την κρατάω κλεισμένη στο μπαούλο του υπόκρυφου, αλλά και δεν θα αδικεί κανέναν (κυρίως όσους διαφωνώ μαζί τους)…

Ο Στέφανος Κασσελάκης είναι αυτός που είναι και δεν κρύβεται. Κάθε πολιτική διαφωνία με όσα πρεσβεύει είναι θεμιτή και ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ. Κάθε κουτσομπολιό, κάθε προσωπική επίθεση που ξεφεύγει από τα όρια του κοινώς αποδεκτού είναι τρισάθλια και καταδικαστέα. Από εκεί και πέρα, η εμφάνιση του «κομήτη Κασσελάκη» είναι μία πρώτης τάξεως ευκαιρία να διαφανούν τα αριστερά αντανακλαστικά της πλειοψηφίας των ανθρώπων που ασχολούνται με τον ΣΥΡΙΖΑ. Έτσι το αντιλαμβάνομαι εγώ το πράγμα, μετά το σοκ των πρώτων ημερών…

Ο Κασσελάκης έδωσε νεύρο, ενδιαφέρον και δημοσιότητα στη διαδικασία εκλογής και αυτό είναι χρήσιμο για όλους στο συγκεκριμένο κομματικό οργανισμό. Το θέμα είναι να δώσει και ουσία. Και ουσία σημαίνει να ξέρει η κάθε πλευρά και τι θέλει, και για ποιο λόγο το θέλει, και κυρίως το πώς θα το κάνει… Γιατί μιλώντας για σύγχρονη και αποδοτική Αριστερά αυτή ανεπιφύλακτα πρέπει ταυτόχρονα και το επιχειρηματικό πνεύμα να ωθήσει να παράγει πλούτο και να προσφέρει θέσεις εργασίας, αλλά και το κράτος να κουμαντάρει την αγορά με τέτοιο τρόπο ώστε να αποτρέπονται διαφόρων ειδών παραεργασίες και ατέρμονες διευρύνσεις των κοινωνικών ανισοτήτων. Αλλά, επίσης, θα πρέπει να καλλιεργείται και η κοινωνική αυτενέργεια μέσω του συνδυασμού επαρκούς ιδεολογικής συγκρότησης και έμπρακτου συλλογικού διεκδικητισμού. Με απλά λόγια; Για να ευδοκιμήσει η Αριστερά πρέπει να συμβάλλει να πάρει μπρος η μηχανή σε όλα τα «εγχώρια συνεργεία»… Και πρωτίστως σε αυτά που είναι «δική της ιδιοκτησία»…

Aν, λοιπόν, κάποιοι γνήσιοι Αριστεροί άνθρωποι, σε πολιτικό επίπεδο ανησυχούν από το τι εκπροσωπεί ο Στέφανος Κασσελάκης, το πρόβλημα δεν είναι αυτός. Το πραγματικό πρόβλημα είναι το αν υπάρχουν Σεπτέμβριο του 2023 ΕΠΑΡΚΗ αριστερά αντανακλαστικά και το κάτα πόσο αυτά μπορούν να αποτρέψουν πιθανές νεοφιλελεύθερες (αγγλοσαξονικού τύπου και περιεχομένου…) εκτροπές δίχως όμως να χαθεί η ευκαιρία του απαραίτητου εκσυγχρονισμού του κόμματος. Ζητούνται γνήσια αριστερά αντανακλαστικά… Τέτοια που θα επιτρέψουν στον Στέφανο Κασσελάκη να προσφέρει αυτά που μπορεί, αλλά που δεν θα προκαλέσουν έμπρακτη κρίση ταυτότητας και καταλυτικά κρίσιμη αποκοπή από τις ρίζες… Κανένας σωστός και σοβαρός Αριστερός δεν πρέπει να φοβάται τον Στέφανο Κασσελάκη, αντιθέτως πρέπει ο καθένας και η κάθε μία ξεχωριστά να οξύνει τη σκέψη του για να εξασφαλίσει καλύτερη ζωή στην πλειοψηφία της κοινωνικής-λαϊκής βάσης αποτρέποντας την άσκηση πολιτικών που παραπέμπουν σε ελίτ και ανθρώπους με μεγάλο κοινωνικό status… Αυτοί οι δεύτεροι, άλλωστε, έχουν παγκοσμίως πολλούς πολιτικούς υπαλλήλους, δεν χρειάζεται να μαγαρίσουμε και την εγχώρια Αριστερά, έστω και την ανανεωτική…

Το έργο που έχει μπροστά της η νέα ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ είναι δύσκολο, είναι μεγάλο, είναι ιστορικά κομβικό και αφορά και στην ίδια τη χώρα και στους ανθρώπους που διαμένουν σε αυτήν. Χρειάζονται συνθέσεις, τόλμη, πρακτικισμός, εξυπνάδα, δημιουργικότητα, φρέσκο κόμμα, ενεργητική και αισιόδοξη κοινωνία με στόχους και μόχθο για την κατάκτησή τους. Μπορεί ο σημερινός και ο αυριανός ΣΥΡΙΖΑ να τα εμπνεύσει όλα αυτά; Μπορεί να πάρει από κάθε ιδεολογικό ρεύμα και από κάθε κοινωνικό χώρο τα χρήσιμα και απαραίτητα συστατικά για να οικοδομηθεί κάτι το αισθητικά ωραίο και το πρακτικά λειτουργικό στην ταλαιπωρημένη γεωγραφική μας επικράτεια; Η Ελλάδα δεν χρειάζεται ένα παράρτημα του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ, η ελληνική Αριστερά πρέπει να απορροφήσει και από αυτό το δυνατό παγκοσμίως κέντρο εξουσίας οτιδήποτε θετικό έχει (κάτι θα έχει…) και να αφήσει στην άκρη οτιδήποτε επιζήμιο (δεν είναι και λίγα αυτά κατά την προσωπική μου άποψη, αλλά το συγκεκριμένο κρίμα είναι για το δικό μου λαιμό που ως γνωστό εμπνέομαι περισσότερο από τη σημερινή κινεζική σοσιαλδημοκρατία και το ρωσικό νεοκρατισμό…). Ας είναι…

ΥΓ. Επί της ουσίας, λοιπόν, καλό είναι όσοι εμπλακούν ψηφίζοντας στις διαδικασίες για την εκλογή νέου Προέδρου στον ΣΥΡΙΖΑ να έχουν στο πίσω μέρος του κεφαλιού τους πως την επόμενη μέρα το κόμμα θα χρειαστεί εξίσου με τα προσόντα του ανθρώπου που θα επικρατήσει στις εκλογές και τα χαρίσματα και τον ενεργό σχεδόν καθημερινό (συλλογικής υφής) ρόλο των ηττημένων προσώπων. Αν μέσα σε αυτό το πλαίσιο διασφαλιστεί η διατήρηση του αριστερού και λαϊκού χαρακτήρα της πλειοψηφίας των αναζητήσεων του συγκεκριμένου κόμματος, τότε θα υπάρχει λόγος ύπαρξης. Αλλά και θορυβώδης κοινωνική αποδεκτικότητα. Αλλιώς, θα κυριαρχήσει τεράστιο υπαρξιακό και συνειδησιακό πρόβλημα που θα θυμίζει το πάλαι ποτέ ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα που έγινε Δημοκρατικό Κόμμα και ακόμα οι σχετικές πίκρες και απορίες βρίσκονται ευλόγως στα στόματα πολλών (άκρως απογοητευμένων) γνήσιων Αριστερών ανθρώπων…

ΥΓ1. Θα κλείσω το συγκεκριμένο κείμενο με κάτι σχηματικό. Από την Εκάλη προτιμώ τα Πετράλωνα και τα Δυτικά Προάστια, αλλά σκοπός πρέπει να είναι ότι πράττουν οι περιοχές αυτές να κάνουν την Εκάλη να τις αναγνωρίσει και να τις σεβαστεί… Ο νοών νοείτω…