Τίτλος, κατ’ οικονομία. Ολόκληρος θα ήταν: Πρώτες δημοτικές εκλογές στην Αθήνα του Οθωνα· αν και ο Οθωνας ήταν ακόμα ανήλικος· εκείνες οι δημοτικές εκλογές, οι πρώτες, έγιναν το 1835, 15-20 Μαρτίου – ο Οθωνας ενηλικιώθηκε 1η Ιουνίου. Είπα κάπως να ιστορήσω εκείνες τις πρώτες εκλογές αντιμετωπίζοντας το πάγιο δίλημμα ενός χρονογράφου: τι γράφεις την ημέρα των εκλογών, το οποίο θα διαβαστεί την άλλη μέρα των εκλογών; Πρόβλημα που θα αντιμετωπίσω και την άλλη Κυριακή, με τις επαναληπτικές. Ενα μόνο θα πω, για να με λυπηθεί και ο τελευταίος πικραμένος. Αντιμετωπίζω το ίδιο πρόβλημα από τις εκλογές του 1985 κι εντεύθεν…
Γράφει λοιπόν για κείνες τις εκλογές, στη μνημειώδη γλώσσα των «Απομνημονευμάτων», ο Μακρυγιάννης· εξελέγη τότε δημοτικός σύμβουλος: «… επιστήριζε [υποστήριζε, η κυβέρνηση του Κωλέττη, που είχε προϊστάμενο τον αντιβασιλέα Αρμανσμπεργκ, πρόσωπο γενικής αντιπάθειας] τον Ζαχαρίτσα και τους Βλαχαίους [Βλάχος]. Ψηφοφόρησαν οχτακόσιοι και πήραν αυτείνοι [οι κυβερνητικοί] από εκατόν πενήντα ψήφους και το μέρος οπούχα εγώ με τους νοικοκυραίγους [η αντιπολίτευση, οι συνταγματικοί] πήραμεν όλους τους άλλους. Βάλαμεν τον Ανάργυρον [Πετράκην] Δήμαρχον, τον Καλλιφρονά Πρόεδρον κ’ εμείς σύμβουλοι».
Δεκαοχτώ το όλον οι πρώτοι δημοτικοί σύμβουλοι της Αθήνας των περίπου, τότε, 14.000 κατοίκων. Ψήφιζαν μόνο όσοι πλήρωναν δημοτικό φόρο και η εκλογή του δημάρχου ήταν έμμεση, διά των δημοτικών συμβούλων· υπό ευρεία έννοια, τους διόριζε ο θρόνος! Πρώτη επιλογή της πλειοψηφίας ήταν ο Δημήτριος Καλλιφορνάς, πλην δεν άρεσε στον θρόνο! Κυριότερα προβλήματα, η στέγη και η ακρίβεια (εντός παρενθέσεως, αισχροκέρδεια…).
Αναλογικά, πλην πληθυσμού, έκτοτε δεν πολυδιορθώθηκε η κατάσταση. Μόνο που τότε ανέβαζαν την αξία των ακινήτων η απότομη πληθυσμιακή αύξηση της πρωτεύουσας του νέου κράτους (λίγα σπίτια, πιο πολλά κατεστραμμένα από τον Αγώνα), ιδίως η ανάγκη στέγασης των δημοσίων υπαλλήλων. Τώρα πάνε τα ακίνητα στα ύψη εξαιτίας τουρισμού και rbnb. Η αισχροκέρδεια, σταθερή… αξία!
