Από τα ξένα μέσα που είναι στα αγαπημένα μου και παίρνω περιλήψεις της ειδησεογραφίας τους καθημερινά, είναι η ισραηλινή εφημερίδα Haaretz και η αιγυπτιακή Al Ahram. Κατά διαστήματα παρακολουθώ την αρθρογραφία του παλαιστινιακού πρακτορείου Wafa, όπως και το Al Jazeera, για την εικόνα τους γύρω από τον αραβικό κόσμο.
Από τις 7 Οκτωβρίου τα διαβάζω πιο προσεκτικά όσο περισσότερο μπορώ και νομίζω ότι, παρά το γεγονός πως είναι στο μέσον της φωτιάς, στέκονται υποδειγματικά. Δεν χρησιμοποιούν χαρακτηρισμούς ούτε αναγωγές στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των ναζί και ύμνους για την αντιστασιακή Χαμάς και τους… ψυχωμένους πολεμιστές της Χεζμπολάχ.
Στα καθ’ ημάς, κρίνοντας από αρθρογραφία που έχει δημοσιευτεί ακόμη και σε αυτή την εφημερίδα και σχόλια για εκείνους που «διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους για το δράμα των Ουκρανών, αλλά δεν συγκινήθηκαν ποτέ με το δράμα των Παλαιστινίων», μου γεννάται η απορία τι δουλειά κάνουμε.
Τυγχάνει να έχω πάει, όπως πολλοί άλλοι, για δουλειά στο Ισραήλ και στην Παλαιστίνη κι ακόμα να ασχολούμαι με τη Μ. Ανατολή, οπότε δυσκολεύομαι να δεχτώ εύκολους αφορισμούς, ακόμα και από αυτούς που θεωρούνται καθ’ ύλην αρμόδιοι. Δεν γνωρίζω αν οι αντιλήψεις αυτές διαμορφώθηκαν επειδή η πρεσβεία του Ισραήλ είχε ασκήσει πιέσεις να απολυθεί ένας συνάδελφος ή επειδή σε άλλον έχει εντυπωθεί μια άποψη της Χάας ή του Λεβί προ εικοσαετίας. Ενδεχομένως, στο σημείο που βρίσκονται τα πράγματα, αυτά να μην αφορούν και κανέναν άλλον εκτός από εμάς. Οπως η χρονομέτρηση των τηλεοπτικών εικόνων για το μακελειό στο Supernova και τα ερωτήματα του τύπου «τι ήθελαν και έκαναν φεστιβάλ δίπλα στον φράχτη της Λωρίδας!».
Τι είναι και δεν είναι η Χαμάς το ξέρουν οι Παλαιστίνιοι και από την καλή και από την ανάποδη. Οτι διέπραξε σφαγές και προκάλεσε το νέο μακελειό είναι φανερό, όσο το αίμα που ρέει και στις δύο πλευρές. Το ζήτημα τώρα είναι πότε και πώς θα σταματήσει η αιματοχυσία. Το ότι η Παλαιστινιακή Αρχή δεν καταδικάζει τη Χαμάς, είναι προς συζήτηση. Αλλά ο κόσμος έξω από τη Δυτική Οχθη και τη Γάζα δεν είναι η Αρχή, να ψάχνει για εσωτερικές ισορροπίες, ούτε Χαμάς ή Τζιχάντ ή όποια άλλη οργάνωση κάνει γεωπολιτική πάνω στον παλαιστινιακό λαό. Ούτε εμείς είμαστε Αρχή.
Το ίδιο ισχύει και για τις ισορροπίες στην πολιτική σκηνή του Ισραήλ, με τον Νετανιάχου να ρέπει στον αυταρχισμό και να έχει απέναντί του τον μισό ισραηλινό λαό. Πολιτικά, λοιπόν, μπορεί να προσάψει κανείς ό,τι θέλει στην ισραηλινή ηγεσία. Το κάνουν οι ίδιοι οι Ισραηλινοί και μπορούμε να αντιληφθούμε πως οι επικρίσεις τους θα έχουν συνέχεια. Οσο φταίει όμως το Ισραήλ για τον Νετανιάχου, άλλο τόσο φταίει η Γάζα που έχει τον Χανίγια να διοικεί από το Κατάρ. Αλλά, αντί για αυτά, θέτουμε ερωτήματα από πού ήρθαν οι Ισραηλινοί. Υπάρχει χάσμα λογικής.
Και οι Παλαιστίνιοι και οι Ισραηλινοί έχουν ανάγκη από συμπάθεια και συμπαράσταση και κυρίως από φωνές σύνεσης. Ο πόνος είναι παραπάνω από αρκετός για να τους φανατίσει, δεν χρειάζονται πρόσθετη παρακίνηση. Ευτυχώς, λοιπόν, που οι δικές μας φωνές δεν πάνε τόσο μακριά. Θα ήταν κρίμα για τους Παλαιστίνιους και για τους Ισραηλινούς. Τώρα είναι για εμάς.
