Ο σύγχρονος άνθρωπος φαντάζει χαμένος και ολομόναχος μέσα στις μεγαλουπόλεις του δυτικού κυρίως κόσμου, που χτίστηκαν υποτίθεται γι’ αυτόν, οι οποίες θυμίζουν ναούς μιας θεότητας που δεν υπάρχει και στις οποίες όμως καταβάλλει ό,τι πιο πολύτιμο έχει: τη ζωή του. Οχι με τη μορφή κάποιας αιματηρής θυσίας, αλλά ουσιαστικής φυλάκισης με ορατά και μη δεσμά.
Εκκινώντας με τον προβληματισμό αυτόν, ο πολυγραφότατος Βασίλης Νικολόπουλος, σε συνεργασία με τον Κώστα Παπαπάνο, μας προσφέρει μετά από τρεις ποιητικές συλλογές και μια πρωτότυπη λογοτεχνική δουλειά.
Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι ο μετα-μπουκοφσκικός αντιήρωας Λούπο Ραμίρεζ, ο άνθρωπος με το όνομα σκύλου. Μέσα σε έναν θολό και άκρως δυστοπικό κόσμο, ο Ραμίρεζ μάς αποκαλύπτει απλόχερα τον ίδιο του τον εαυτό.
Οντας ένας αλήτης της ποίησης και μέλος μιας κρυφής «αριστοκρατίας του περιθωρίου» (δανειζόμενος έναν πολύ πετυχημένο όρο του Νικήτα Σινιόσογλου), τριγυρίζει μέσα στα ζωντανά ερείπια των πόλεων, υπομένοντας ανακρίσεις μέσα σε ύποπτα, άδεια σπίτια για παλιά δανεικά και σηκώνοντας το μεσαίο δάκτυλο σε όσους απλά φυτοζωούν, βαυκαλιζόμενοι μέσα στις ευκολίες τού σήμερα.
Βέβαια ο ίδιος δεν είναι ερημίτης, αλλά δεσμεύεται από τη γαμήλια συνταγή της «ευπρεπούς ζωής», η οποία όμως δεν τον οδήγησε σε συμβιβασμό αλλά στο να χαθεί ακόμη περισσότερο στην άβυσσο της σκέψης του.
Τα τοπία της ιστορίας, βγαλμένα από πλάνα ταινίας του Γιάννη Οικονομίδη, θυμίζοντας έντονα την «Ψυχή στο στόμα». Μια ιστορία δίχως τέλος, καθώς η ιστορία παρουσιάζεται σαν ένα θραύσμα ενός συνεχώς κινούμενου παρόντος – και το παρόν είναι γνωστό ότι δεν «τελειώνει» και δεν ανακυκλώνεται ποτέ πλήρως από το αδηφάγο παρελθόν και το παιδοκτόνο μέλλον.
Κλείνοντας, το Ονομα σκύλου πρέπει να διαβαστεί όχι μόνο από όσους δείχνουν μια συμπάθεια στη, χωρίς λυρικές φανφάρες, ρεαλιστική λογοτεχνία, αλλά και από όσους θέλουν να δουν με άλλο μάτι την καθημερινή ωμή πραγματικότητα, την οποία πολλές φορές ίσως φοβούνται να αντικρίσουν κατάματα.
*Υποψήφιος διδάκτορας στο Τμήμα Φιλοσοφίας του ΕΚΠΑ
