Ο Κραυσίδωνας είναι ο πρώτος ποταμός (ρυάκι στην ουσία τον πιο πολύ καιρό) μπαίνοντας στον Βόλο από την Αθήνα. Ο δεύτερος και τελευταίος, βγαίνοντας αυτός, προς την Αγριά πια και το Πήλιο, είναι ο Άναυρος (με λιγότερο νερό αυτός και που μόλις και διακρίνεται· αν δεν τον γνωρίζεις, τον προσπερνάς). Αυτά τα δυο «ποτάμια», που γενικά πηγάζουν από το Δυτικό Πήλιο, είναι που κυρίως προκάλεσαν τις, «πρωτόγνωρες» κατά τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, καταστροφικές πλημμύρες και μετέτρεψαν τον Βόλο σε πόλη αμφίβια.
Είδα πρώτη φορά τον Κραυσίδωνα, καλοκαίρι του ’91, ανεβαίνοντας, πρώτη φορά, στο Πήλιο. Μου μίλησαν γι’ αυτόν, την αξία του, την προσφορά του στην πόλη και το λιμάνι της, αλλά και τους κινδύνους που εγκλείουν ενδεχόμενες υπερχειλίσεις του από βροχές, φίλοι Βολιώτες· κάποιοι μάλιστα, που γνώρισα αργότερα, σχημάτιζαν και σημαντική περιβαλλοντική ομάδα, με εφημερίδα και ενδιαφέρουσες οικολογικές παρεμβάσεις· δεν ξέρω τι απέγιναν, γιατί γνωρίζω πια πως η απογοήτευση είναι το ήμισυ του ενθουσιασμού!
Έγραψα τότε, μέσα δεκαετίας του ’90, στην «Ελευθεροτυπία», για κάποια «αναμόρφωση» (αργότερα έγινε «ανάπλαση»!) που σχεδίαζε στις όχθες του ποταμού η τότε δημοτική αρχή· θα περιόριζε τη φυσική κοίτη. Εναντιωθήκαμε, φίλοι Βολιώτες και ο επιγραφόμενος. Μείναμε με την «εναντίωση» και την «καθαρή (μας) συνείδηση»… Η «αναμόρφωση» έγινε· κουτσά-στραβά κι αυτή, όπως άπαντα τα εν Ελλάδι «αναπτυξιακά». Ακολούθησαν, μεγάλη -ελάχιστα μικρότερη της προχθεσινής- πλημμύρα το 2006, επίσης μεγάλη πέρσι, αρκετές, μικρότερες, ενδιαμέσως…
Διαβάζω τώρα («Συντακτών», 6/9, Δημήτρης Θεοδοσόπουλος, τοπογράφος μηχανικός, μέλος Πανελληνίου Συλλόγου «Ροή» – Πολίτες υπέρ των Ρεμάτων) ότι το πλάτος εκβολών του Κραυσίδωνα, 40 μέτρα σήμερα, το 1945 ήταν 240! Ενώ, «έργα καναλοποίησης και ευθυγράμμισης» (η «αναμόρφωση» που έλεγα…) γίνονται από τη δεκαετία του ’50! Συμπληρώνω ότι τα παρόχθια διαμερίσματα είναι τα ακριβότερα στον Βόλο! Έτσι μου ’ρχεται να συνεχίσω και τη Δευτέρα…
