Ελπίζω να μου συγχωρεθεί ότι διεκδικώ χώρο στη σπουδαία αυτή εφημερίδα για να γράψω για τον αδελφό μου Ζαχαρία Τριγάζη, που έφυγε πρόσφατα από τη ζωή στα 72 του χρόνια, έναν χρόνο νεότερός μου.
Η ζωή και η δράση του Ζαχαρία ως ακτιβιστή της Αριστεράς και συνδικαλιστή έχουν ξεχωριστό ενδιαφέρον, γι’ αυτό και η αιφνίδια απώλειά του προκάλεσε κύμα αλληλεγγύης στη σύντροφο και συμμαχήτριά του Αγγελική Μηλιτσοπούλου, πρώην μέλος του διοικητικού προσωπικού του ΕΚΠΑ, όπως και ο αδελφός μου.
Ο Ζαχαρίας ήταν λαϊκός αγωνιστής και λαϊκός άνθρωπος. Πάνω από μισό αιώνα στο κίνημα της Αριστεράς, από τα δύσκολα χρόνια της χούντας, όταν μαζί ενταχθήκαμε στην ΚΝΕ, μετανάστες φοιτητές στο Λονδίνο.
Σπούδαζε και εργαζόταν, αλλά έβρισκε χρόνο για το αντιδικτατορικό κίνημα και για το κόμμα, έχοντας εξαιρετικές επιδόσεις στη στρατολόγηση νέων μελών, των οποίων την εμπιστοσύνη κέρδιζε με τον ζεστό χαρακτήρα και τη λαϊκότητά του. Ετσι, όταν η Πανσπουδαστική έγινε απόλυτη πλειοψηφία στον Σύλλογο Ελλήνων Φοιτητών Λονδίνου (ΣΕΦΛ) και πολλοί απορούσαν πώς συνέβαινε αυτό στην «πόλη των εφοπλιστών», εμείς απαντούσαμε «διότι έχουμε μέλη σαν τον Ζαχαρία».
Μεταδικτατορικά, ο Ζαχαρίας διορίστηκε στο διοικητικό προσωπικό του Πανεπιστημίου Αθηνών από την πρώτη εκλεγμένη πρυτανεία Σταθόπουλου-Αργυριάδη-Φιλοκύπρου, ως έκτακτος του Δημοσίου. Αυτή ήταν και η αρχή της συνδικαλιστικής του δράσης, που το 1989 επιβραβεύτηκε με την εκλογή του ως προέδρου της Ομοσπονδίας Εκτάκτων του Δημοσίου, με αντιπρόεδρο τον Δημήτρη Χατζησωκράτη.
Επίκεντρο της δράσης του παρέμεινε το Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου μετά τη διάσπαση του ενιαίου ΣΥΝ, το 1991, συνίδρυσε με τον καθηγητή Νίκο Πετραλιά οργάνωση, Π.Κ. ήταν τότε το όνομα του κόμματος της νέας Αριστεράς.
Η μεγάλη ώρα για τον συνδικαλιστή Ζαχαρία ήταν το 2013, όταν οι διοικητικοί υπάλληλοι του ΕΚΠΑ και άλλων ΑΕΙ βρέθηκαν αντιμέτωποι με το μνημονιακό μέτρο της διαθεσιμότητας και το αντίστοιχο σωματείο κήρυξε απεργία υπό την πίεση των προσκείμενων στον ΣΥΡΙΖΑ συνδικαλιστών, καλώντας ταυτόχρονα τα μέλη του να μην παραλαμβάνουν έγγραφα, προερχόμενα τότε από το υπουργείο Δημόσιας Διοίκησης, με υπουργό τον Κυριάκο Μητσοτάκη.
Δεν ήταν μια συνηθισμένη απεργία με πολιτικό χαρακτήρα στο πρώτο πνευματικό ίδρυμα της χώρας μας. Γι’ αυτό και χρειάστηκε η καθαίρεση του διοικητικού συμβουλίου του συλλόγου για τη συνέχιση της απεργίας και η στελέχωσή του με μέλη της ενωτικής απεργιακής επιτροπής, με πρόεδρο τον Ζαχαρία. Τελικά η απεργία, που κράτησε 96 ημέρες, απέτρεψε τη διαθεσιμότητα, μέτρο που κατάργησε η κυβέρνηση Τσίπρα.
