Ενας φορέας που θέλει να κρύψει την ανεπάρκεια, την αποσπασματικότητα και την προχειρότητά του φροντίζει να εμποδίζεται η πρόσβαση των άμεσα ενδιαφερόμενων στα πεπραγμένα του, ώστε αυτοί να μη μαθαίνουν, να μην αντιδρούν και να μη διεκδικούν.
Ας εξετάσουμε την πολυδιαφημιζόμενη ενασχόληση της Περιφέρειας Αττικής με την προσβασιμότητα: Πρόσφατα, η Ομοσπονδία Κωφών Ελλάδος κατέκρινε την περιφέρεια για ελλιπή προσβασιμότητα σε σημαντική εκδήλωση για τον απολογισμό του έργου της. Στην απάντηση της περιφέρειας, απαριθμήθηκαν διάφορα έργα προσβασιμότητας της θητείας του κ. Πατούλη. Και πράγματι, σε ένα μη έμπειρο μάτι, η απάντηση της περιφέρειας μοιάζει αποστομωτική. Πρόκειται, όμως, περισσότερο για μια θεωρητική συζήτηση περί σεβασμού και ισότητας, παρά για έμπρακτο εξ αρχής σχεδιασμό που να υλοποιείται με γνώμονα τις ανάγκες των ΑμεΑ.
Παράδειγμα, η δημιουργία της γραμμής 1544, στην οποία μπορεί κάθε άτομο όλο το 24ωρο, με κλήση, να αναφέρει προβλήματα στο οδικό δίκτυο δικαιοδοσίας της περιφέρειας. Δυστυχώς, όμως, οι κωφοί πολίτες -οι οποίοι χρησιμοποιούν το οδικό δίκτυο και ως οδηγοί- μέχρι και σήμερα δεν μπορούν να χρησιμοποιήσουν την υπηρεσία. Παρά τις σχετικές υποσχέσεις και για ψηφιακή αποστολή μηνυμάτων, μέχρι σήμερα, αυτή δεν έχει δοθεί στο κοινό.
Επίσης, για θεματικές όπως ο ψηφιακός μετασχηματισμός που περηφανεύεται ο κ. Πατούλης, τα «εμβληματικά» έργα στη Δυτική Αθήνα, ο διοικητικός της απολογισμός και άλλες, οι συμπολίτες μας που χρειάζονται εκφώνηση, διερμηνεία στη νοηματική και υποτίτλους δεν μπορούν να ενημερωθούν. Διότι τα βίντεο της περιφέρειας, που πληρώνονται με δημόσιο χρήμα, δημιουργούνται μη προσβάσιμα και απευθύνονται σε λίγους και όχι σε όλους.
Ετσι τίθεται για μια ακόμα φορά σε διαπραγμάτευση, ως δευτερεύουσα αξία, η προσβασιμότητα. Δεν μιλάμε, λοιπόν, για καθολικό σχεδιασμό με εξ αρχής πρόβλεψη της ισότιμης εξυπηρέτησης κάθε πολίτη, αλλά για εκ των υστέρων προσπάθειες αποσπασματικού χαρακτήρα. Τα επικοινωνιακά πυροτεχνήματα, όμως, δεν φέρνουν αδιαπραγμάτευτες λύσεις σε προβλήματα δεκαετιών.
Ως ανάπηροι πολίτες, λοιπόν, υποκείμεθα στις ίδιες υποχρεώσεις με όλους, αλλά μας αναγνωρίζονται εμπράκτως και διαχρονικά λιγότερα δικαιώματα.
Πριν από 35 χρόνια γεννήθηκα τυφλός, στην Ελλάδα, έχοντας ταυτόχρονα και την καναδική υπηκοότητα, με ενεργό ακόμα και σήμερα το καναδικό μου διαβατήριο. Παρ’ όλα αυτά ζω και μεγάλωσα στη Δυτική Αθήνα, σπούδασα, εργάζομαι ως δικηγόρος, δίνω θέσεις εργασίας σε άλλα ανάπηρα άτομα ως κοινωνικός επιχειρηματίας… Παλεύω να επιβιώσω μόνος μου για χρόνια καθημερινά, μια και η οικογένειά μου λόγω της οικονομικής κρίσης ζει και εργάζεται μόνιμα σε νησί, αλλά δεν έχω φύγει ακόμα για το εξωτερικό.
Μένω στη χώρα που με πληγώνει καθημερινά, που μου δείχνει ότι δεν με θέλει επειδή είμαι ανάπηρος, εδώ που με κρατική και θεσμική ανοχή οι ανάπηροι πετάγονται από τα πλοία στη θάλασσα… Και παλεύω δίπλα στον Γιώργο Ιωακειμίδη για μια πιο προσβάσιμη και συμπεριληπτική καθημερινότητα, για την Αττική που μας αξίζει.
*Υποψήφιος περιφερειακός σύμβουλος Δυτικού Τομέα Αθηνών – «Αττικός Κύκλος Συνεργασίας & Εμπιστοσύνης», δικηγόρος, πρόεδρος ΑΜΚΕ «Με Αλλα Μάτια»
