Η Μελόνι ως κανονικότητα

Αν το 1994 ο επικεφαλής της Ακροδεξιάς και κυβερνητικός εταίρος τού Μπερλουσκόνι, Φίνι, δήλωνε ότι είναι μεταφασίστας και όχι νεοφασίστας, σήμερα η Μελόνι δεν χρειάζεται να δώσει καμιά εξήγηση.

Για τον πολύ απλό λόγο ότι εδώ και έναν χρόνο η Ιταλία της Μελόνι δεν έχει δημιουργήσει πρόβλημα στην επιστροφή της ευρωζώνης στο status quo που είχε διαμορφωθεί πριν από την πανδημία και την ίδρυση του Ταμείου Ανάκαμψης.

Επιπλέον η Μελόνι, που ως αντιπολίτευση υποσχόταν στρατηγική προσέγγιση με τη Ρωσία του Πούτιν, έχει στοιχηθεί στο πλευρό των ΗΠΑ – ΝΑΤΟ.

Στον έναν χρόνο που πέρασε από την εκλογική νίκη της Μελόνι η πρωθυπουργός της Ιταλίας επένδυσε στη συνεργασία των συντηρητικών δυνάμεων της Ε.Ε. των 27 εν όψει των ευρωεκλογών της προσεχούς άνοιξης.

Μια Ε.Ε. με τη Λεπέν πρόεδρο της Γαλλίας, την Εναλλακτική κυβερνητικό εταίρο στη Γερμανία και τη Μελόνι πρωθυπουργό της Ιταλίας δεν είναι σενάριο πολιτικής μυθοπλασίας, αλλά ένα νέο κεφάλαιο στην Ιστορία της Γηραιάς Ηπείρου.

Τριάντα δύο χρόνια μετά το Μάαστριχτ και είκοσι τέσσερα χρόνια μετά την ίδρυση της ευρωζώνης η Ακροδεξιά στις διάφορες εκφάνσεις της σκιάζει την Ευρώπη ως Σκοτεινή Ηπειρο.

Η μόνιμη σκληρή δημοσιονομική λιτότητα αποσταθεροποίησε τα πολιτικά συστήματα και απαξίωσε τη Δεξιά – Κεντροδεξιά αλλά και την Κεντροαριστερά – Σοσιαλδημοκρατία.

Αν η Ακροδεξιά πάρει τη σκυτάλη της μόνιμης λιτότητας από τα κόμματα του δημοκρατικού τόξου, η επένδυσή της στον ρατσισμό και την ξενοφοβία είναι μονόδρομη επιλογή.

Τα όσα συνέβησαν στην Ανατολική Ευρώπη μετά το 1989 προανάγγειλαν την κατάσταση πραγμάτων που κυριαρχεί σήμερα στη Δυτική Ευρώπη.

Η «κανονικοποίηση» της Ακρας Δεξιάς είναι το τελευταίο χαρτί εκτόνωσης μιας γενικευμένης κοινωνικής και πολιτικής δυσαρέσκειας χωρίς προηγούμενο, για την οποία φέρει ιστορική ευθύνη η Γερμανία με την πολιτική που επέβαλε στους εταίρους της από το 2010 και μετά.

Αρχής γενομένης από την Ιταλία το 1994, η Ακροδεξιά στην Ευρώπη διεκδίκησε από την Αριστερά την απορρόφηση της δυσαρέσκειας που παρήγαγε η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Η Ιταλία, που απενοχοποίησε πρώτη το φασιστικό παρελθόν της το 1994, θα είναι από ό,τι φαίνεται και η πρώτη χώρα στην οποία η κυβερνώσα πλέον Ακροδεξιά θα υποστεί τη φθορά μιας μονόδρομης για όλη την ευρωζώνη κυβερνητικής διαχείρισης.