Ακουγα το «Ημερολόγιο Καταστρώματος», μια εμβληματική εκπομπή στο Δεύτερο Πρόγραμμα. Στο τιμόνι η Ελενα Διάκου. Ενιωσα τη φωνή της αλλά και τις νότες του τραγουδιού να βγαίνουν έξω από το ηχείο, να εισβάλλουν στο δωμάτιό μου και να με παρασύρουν σε άλματα στον χρόνο και τον χώρο. Να ταξιδεύω στον πλανήτη, να καταβυθίζομαι σε άλλους χρόνους.
Το ίδιο συναίσθημα μου προκάλεσε η νεαρή πιανίστα Ελεωνόρα Αποστολίδη. Την πρωτάκουσα σε μια επετειακή εκδήλωση στον κοινό μας τόπο. Συνήθως όλα αυτά πάσχουν από γραφειοκρατικοποίηση. Αυτό το αίσθημα με διακατείχε. Ωσπου ανέβηκε στη σκηνή η πιανίστα. Νεαρή, εύθραυστη, αμήχανη, μόλο που έχει παίξει σε χώρους σημαντικούς. Η εντύπωση θρυμματίστηκε μόλις βγήκαν οι πρώτες νότες από το πιάνο. Αφοσιωμένη στο έργο της, καβαλίκεψε τις νότες παρασύροντας το ακροατήριο σε μια μέθεξη, σ’ ένα ταξίδι, είτε με βοήθεια το τραγούδι «Συννεφιασμένη Κυριακή» είτε με Σοπέν. Αλλαξε. Οι νότες πειθαρχούσαν στη δική της βούληση. Τα λεπτοφυή δάχτυλά της έμοιαζαν να μαγεύουν τις νότες, να εγχέει σ’ αυτές αισθήματα και δύναμη. Και οι νότες να παίρνουν τη μορφή της Κίρκης μεταμορφώνοντας το επετειακό γεγονός σε ανάγκη υπέρβασης του χώρου και του χρόνου.
Το ίδιο αίσθημα με διακατέχει όταν παρακολουθώ τον Μίλτο Τεντόγλου, έναν άλλο καλλιτέχνη στο είδος του. Αντισυμβατικός, σεμνός. Οχι σεμνότυφος, έχει πλήρη επίγνωση των δυνατοτήτων του. Με σεβασμό για τους αντιπάλους του. Που δεν διστάζει να το ομολογεί δημόσια. Γειωμένος, χωρίς έπαρση και αλαζονεία. Δημιουργεί την εικόνα ενός νέου που ανατράφηκε σε ισορροπημένο περιβάλλον. Τα μυαλά του δεν πήραν αέρα.
Οι κινήσεις του δεν είναι επιτηδευμένες. Δεν επιδιώκει να προκαλέσει το ενδιαφέρον. Δεν είναι σπουδαιοφανής, ένας ιός που πλήττει όσους αποκτούν μεγάλη δημοσιότητα.
Μεταμορφώνεται και προκαλεί περιδίνηση στην ψυχοσυναισθηματική κατάσταση όσων τον παρακολουθούν όταν παίρνει θέση στον διάδρομο για τη δική του προσπάθεια. Τότε όλοι μπαίνουν στα παπούτσια του. Ανεβαίνουν στο κουντεπιέ του και επιχειρούν μαζί του το άλμα. Γίνεται κι αυτός ένας μαΐστρος. Μεταμορφώνεται στον γίγαντα των παραμυθιών που χιλιάδες θεατές κρέμονται από τα παπούτσια του. Για να κάνουν μαζί το άλμα. Να ξεφύγουν από τη μιζέρια της καθημερινότητας. Από τις αγωνίες για την επιβίωση. Από την ασχήμια που έχει ρίξει ρίζες στον κόσμο.
Ακούγοντας τις νότες που καλλιγραφούσε η Ελεωνόρα αναθυμήθηκα τον Μίλτο. Και οι δύο -και πολλά άλλα παιδιά- είναι το πρόσωπο μιας χώρας που ασχημαίνει -κοινωνικά. Απουσιάζουν οι σπουδαίοι που θα πάρουν στις πλάτες τους τον αμήχανο κόσμο. Που θα δώσουν στους πολίτες μπόι και πίστη στο μέλλον. Ευτυχώς που υπάρχουν τα άλματα και οι νότες των νέων. Που μας κάνουν να ξεχνάμε την ασχήμια.
