Στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου στο Ρίο άφησε την τελευταία του πνοή ο Χρήστος Χρονόπουλος, που υπήρξε θύμα άγριου βασανισμού στο Αστυνομικό Τμήμα Καλλιθέας το 2007 και έκτοτε καταδικάστηκε σε ισόβια παραλυσία.
Εχοντας υποστεί αμετάστρεπτη εγκεφαλική βλάβη από τα χτυπήματα των δύο αστυνομικών που καταδικάστηκαν για τον βασανισμό του, ο Χρήστος μπαινόβγαινε στα νοσοκομεία και τελικά πέθανε σε ηλικία 49 ετών. Η απουσία του θα είναι εμφανής στο Εφετείο, όταν ξεκινήσει από την αρχή η δευτεροβάθμια δίκη του Αριστείδη Κόκκινου και του Νίκου Σουτόγλου, του αξιωματικού υπηρεσίας και του φρουρού κρατητηρίων, αντίστοιχα, τη νύχτα που ο Χρήστος προσήχθη στο Α.Τ. Καλλιθέας και βγήκε αναίσθητος σε φορείο.
Ο Χρήστος πέθανε γνωρίζοντας ότι η Δικαιοσύνη καταδίκασε τους βασανιστές του, όμως στο μεταξύ η κατάσταση άλλαξε. Η πρώτη δίκη έγινε το 2015 και οι κατηγορούμενοι αστυνομικοί καταδικάστηκαν σε κάθειρξη οκτώ ετών με αναστολή. Ασκησαν έφεση και το Μικτό Ορκωτό Εφετείο της Αθήνας επικύρωσε την καταδίκη τους, αναγνωρίζοντάς τους δύο ελαφρυντικά (του σύννομου βίου και της μετέπειτα καλής συμπεριφοράς), με αποτέλεσμα να τους επιβληθεί ποινή φυλάκισης τριών ετών με αναστολή. Ο ένας αστυνομικός (Ν. Σουτόγλου) προσέφυγε στον Αρειο Πάγο ζητώντας αναίρεση της δευτεροβάθμιας απόφασης και ισχυριζόμενος ότι η απόφαση δεν έχει ειδική και εμπεριστατωμένη αιτιολογία.
Με τον τρόπο αυτό επεδίωκε να επαναληφθεί η δευτεροβάθμια δίκη και να μην καταστεί αμετάκλητη η καταδικαστική απόφαση που θα τον ανάγκαζε να αποταχθεί από την ΕΛ.ΑΣ. και να χάσει το δικαίωμα συνταξιοδότησης. Το Ζ’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου έκανε δεκτή την αίτηση αναίρεσης και έτσι το Εφετείο θα ξεκινήσει από την αρχή, με μεγάλο απόντα τον θανόντα Χρήστο, άτομο με ψυχιατρικό νόσημα, που όμως, πριν χτυπηθεί από τους αστυνομικούς, είχε νοητική διαύγεια και κοινωνική ζωή, ήταν λειτουργικός και αυτοεξυπηρετούμενος, ζούσε μόνος του στο διαμέρισμά του και αντιμετώπιζε με φαρμακευτική αγωγή την κατάσταση της υγείας του.
Η «Εφ.Συν.» κάλυψε τη δίκη σε πρώτο και δεύτερο βαθμό και έχει καταγράψει μια συγκλονιστική σκηνή στο Εφετείο. Ηταν την ώρα που ο πρόεδρος του δικαστηρίου ρώτησε τον θείο του Χρήστου «τι πιστεύετε ότι έγινε στο Αστυνομικό Τμήμα;» και ο μάρτυρας απάντησε: «Εικασίες μπορώ να κάνω μόνο. Πιστεύω ότι ο Χρήστος αντέδρασε εκεί που τον είχαν κλεισμένο, θα φώναζε να τον αφήσουν ελεύθερο, θα χτυπούσε την πόρτα. Τότε θα μπήκαν μέσα και θα άρχισαν να τον χτυπούν με κλομπ. Η αριστερή πλευρά του σώματός του ήταν όλη χτυπημένη, ο γιατρός μού είπε ότι το τραύμα στον θώρακα πρέπει να προέρχεται από κλοτσιά». Τότε ακούστηκε η φωνή του Χρήστου, από το ακροατήριο, που είπε μόνο τρεις λέξεις: «Ψυχοθεραπεία με ξύλο» («Ο άνθρωπος που σακατεύτηκε ανεπανόρθωτα από την ΕΛ.ΑΣ.», «Εφ.Συν.», 18.11.2021).
«Ο Χρήστος δεν πέθανε, δεν έχασε τη ζωή του, δεν κατέληξε, δεν απεβίωσε. Ο Χρήστος δολοφονήθηκε. Κακοποιήθηκε βάναυσα, επαίσχυντα και αδιανόητα. Δεν δολοφονήθηκε αμέσως, αλλά με απόσταση 16 ετών. Ο Χρήστος δολοφονούνταν επί 16 χρόνια συνεχόμενα. Δολοφονούνταν όταν ανένηψε και προσπάθησε να μάθει τη ζωή του από την αρχή, όταν προσπαθούσε να φάει, να καπνίσει, να σταθεί, δολοφονούνταν κάθε φορά που προσερχόταν σε όλες τις βαθμίδες της άδικης «Δικαιοσύνης», όπου αντίκριζε τους βασανιστές του και εξετίθετο στον κυνισμό, στην αναλγησία και στη συγκάλυψη», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η Πρωτοβουλία για ένα Πολύμορφο Κίνημα στην Ψυχική Υγεία και ζητάει την αμετάκλητη καταδίκη των βασανιστών αστυνομικών.
-320x213.jpg)
