Μετά την εντυπωσιακή νίκη της Ν.Δ. και τη βαριά ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, το «επιτελικό» κράτος είναι ουσιαστικά ανύπαρκτο και ο πρωθυπουργός συνεχίζει αμέριμνα τις διακοπές του. Αραγε, τι παραπάνω έκανε ο κ. Μηταράκης και αποπέμφθηκε πρόσφατα από τον πρωθυπουργό;
Τα προβλήματα έχουν αφεθεί στον αυτόματο πιλότο, χωρίς «επιτελικό» σχέδιο. Αλαζονεία, αμετροέπεια, αυταρχισμός και πληρωμένα ΜΜΕ, που μας παρουσιάζουν τον πρωθυπουργό ως έναν κεντρώο πολιτικό. Ομως Κέντρο σημαίνει συναίνεση, συνεννόηση, διάλογος. Στην πραγματικότητα, έχουμε έναν άκρατα νεοφιλελεύθερο πρωθυπουργό, που εναγκαλίζεται την «υγιή» Ακροδεξιά και κυβερνά μαζί της.
Στην οικονομία, δίκαιο είναι ό,τι επιθυμούν οι μεγαλοεπιχειρηματίες. Είναι εμφανέστατες πια η «απορύθμιση» των νοσοκομείων, η υποχρηματοδότηση της εκπαίδευσης, η εξάπλωση της φτώχειας και η διεύρυνση των οικονομικών ανισοτήτων. Οι τράπεζες θησαυρίζουν ανεξέλεγκτα και οι ατομικές ελευθερίες περιορίζονται. Αγοράζουμε πανάκριβα οπλικά συστήματα για ανάγκες του ΝΑΤΟ και όχι της χώρας.
Υποκλινόμαστε στον «σουλτάνο» και δηλώνουμε πρόθυμοι να αυτοπεριορίσουμε τα κυριαρχικά μας δικαιώματα. Πληροφορούμαστε έκπληκτοι από την αμερικανική Βουλή και όχι από την ελληνική κυβέρνηση τη δημιουργία νέων βάσεων. Οφείλουμε να θυμίσουμε στον υπερφίαλο πρωθυπουργό ότι μετά το 1974, καμία παράταξη δεν κυβέρνησε συνεχόμενα πάνω από δύο θητείες. Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται είναι αν η επόμενη κυβέρνηση θα είναι μια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΣΥΡΙΖΑ ή μια ακροδεξιά κυβέρνηση στην οποία θα συμμετέχει και ένα μέρος της Ν.Δ.
Το ΠΑΣΟΚ με νέα σημιτογενή ηγεσία προσπαθεί να απεμπλακεί και να διαχωρίσει τη θέση του από το κακό του παρελθόν, με νέα πρόσωπα στην κεντρική πολιτική σκηνή και εμφανώς βελτιωμένη παρουσία στα ΜΜΕ, με προγραμματικό λόγο καθαρό. Ομως τα βαρίδια είναι εδώ. Η υποταγή στα μνημονιακά κελεύσματα, η θετική ψήφος στα περισσότερα νομοθετήματα της Ν.Δ. αλλά πιο πολύ η υποστήριξη διαπλεκόμενων και συχνά διεφθαρμένων δημάρχων και περιφερειαρχών δείχνουν ότι πολλά δεν έχουν αλλάξει. Μια ματιά στα στελέχη, ιδιαίτερα στην επαρχία, που συγκέντρωσαν τις πιο πολλές ψήφους στις εκλογές αποδεικνύει ότι αποτελεί μια κακή συνέχεια της δεύτερης σημιτικής κυβερνητικής θητείας.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά την ήττα του 2019, αδυνατεί να βρει προσανατολισμό, να αυτοπροσδιοριστεί, να κοιτάξει το πρόσωπό του στον καθρέφτη, να αποφασίσει ποιους εκφράζει πια. Ετσι, χωρίς σαφή προγραμματικό λόγο, έχοντας εξορκίσει καθετί αριστερό, συνεχίζει μια διγλωσσία και μια κεντρώα στροφή. Ψηφίζει και στηρίζει ουσιαστικά αρκετά νομοσχέδια της Ν.Δ. και αρκείται ή βολεύεται σε κοκορομαχίες που θάβουν και συγκαλύπτουν την πλήρη ταύτιση των μνημονιακών κομμάτων στις βασικές επιλογές της χώρας.
Θεωρείται αυτονόητη η νέα εκκωφαντική ήττα στις προσεχείς αυτοδιοικητικές εκλογές και όλοι στον ΣΥΡΙΖΑ ελπίζουν σε καλύτερες μέρες και ποσοστά με τη νέα ηγεσία με θηλυκό πρόσωπο και νεανικό προφίλ, που όμως δεν πρέπει να θεωρείται αυτονόητο. Οποια και αν είναι η νέα ηγεσία, είτε μακροημερεύσει είτε όχι, ένα είναι το σίγουρο. Οταν έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ ξανά στην εξουσία, θα χρειαστεί πολλά δεκανίκια για να μπορέσει να κυβερνήσει.
Η Πλεύση Ελευθερίας, έντονα προσωποπαγές και αρχηγικό κόμμα, δημιούργημα των καναλαρχών και των ΜΜΕ παραμονές των εκλογών, σε αντικατάσταση του ΜέΡΑ25 που ενοχλούσε πια καθώς αποκτούσε πρόγραμμα και ιδεολογία, είναι ένα θνησιγενές μόρφωμα που προσωπικά θεωρώ ότι δεν θα αντέξει στον χρόνο, όπως συνέβη στο παρελθόν με το Ποτάμι, την Ενωση Κεντρώων κ.λπ. Γενικά, ο πολιτικός χώρος μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΚΚΕ είναι πολύ ρευστός με μεγάλη κινητικότητα.
Το ΚΚΕ, που έχει κατηγορηθεί στο παρελθόν, όχι άδικα, για συντηρητισμό και αργοπορία να αντιληφθεί-προσαρμοστεί στην πραγματικότητα, έχει κάνει άλματα την τελευταία δεκαετία, ίσως και για λόγους αυτοσυντήρησης. «Αγκαλιάζει» πλέον κοινωνικά ζητήματα που παλιότερα τα αντιμετώπιζε, «αμήχανα», ως παρατηρητής.
Πιο δεκτικό, πιο κινηματικό, αγκαλιάζει πολύ νέο, όχι μόνο ηλικιακά, κόσμο, πρωτοπορεί ξανά στους φοιτητές, με φρέσκο λόγο συχνά, με προώθηση στα ηγετικά κλιμάκια νέων, όχι μόνο ηλικιακά, στελεχών, με υιοθέτηση πλατιών κοινωνικών αιτημάτων, με συμπόρευση με άλλους, με παρουσία στα συνδικάτα κ.λπ., αποτελεί χρόνια τώρα την ουσιαστική αντιπολίτευση στη χώρα, ρόλο που διεκδικεί να τον «παίξει» καλύτερα τώρα.
Οφείλει όμως το ΚΚΕ να ξεπεράσει τους «φόβους» του και να ανοιχτεί περισσότερο, με ουσιαστική αλλαγή θέσεων, ιδιαίτερα σε κοινωνικά ζητήματα που αφορούν τη νεολαία, όπως τον γάμο ομόφυλων ζευγαριών και την οικολογία, και να μην περιορίζεται σε ατάκες, με χιούμορ, του κ. Κουτσούμπα ή άλλων πρωτοκλασάτων στελεχών του. Ετσι, θα γειωθεί περισσότερο με την κοινωνία, θα διεκδικήσει με αξιώσεις διψήφια ποσοστά στις εθνικές εκλογές και ευρωεκλογές, όπως παλιά, αλλά κυρίως θα κερδίσει μια θέση στην καρδιά μας και όχι μόνο την ψήφο μας.
Οφείλουμε ως ενεργοί πολίτες να αντιταχθούμε σθεναρά στη νεοφιλελεύθερη λαίλαπα και να συμπαραταχθούμε μαζικά με αγώνες για ένα καλύτερο αύριο. Στις προσεχείς αυτοδιοικητικές εκλογές «το φάντασμα του Πελετίδη» πρέπει να απλωθεί σε όλη την Ελλάδα. Να τρομοκρατήσουμε τους τρομοκράτες και να αναδείξουμε με την ψήφο μας πολλούς νέους, μικρούς και μεγάλους «Πελετίδηδες» σε όλη την Ελλάδα.
ΕΔΙΠ ΗΜΜΥ Πολυτεχνείου Κρήτης, τ. πρόεδρος ΠΟΣΕΕΔΙΠ ΑΕΙ
