Στη Γερμανία υπάρχουν πράγματα που πάνε καλά και άλλα που δεν τα καταφέρνουν το ίδιο. Για παράδειγμα, η οικονομία της συγκεκριμένης χώρας βρίσκεται σύμφωνα με τις αναφορές των αναλυτών σε μία περίεργη-συγκεχυμένη κατάσταση. Η παραδοσιακή «ατμομηχανή της ευρωπαϊκής οικονομίας» ασθμαίνει πληρώνοντας τις συνέπειες των κυρίαρχων πολιτικών επιλογών της νυν κυβερνητικής τάξης στη ρωσο-νατοϊκή διένεξη στην Ουκρανία. Επίσης, και η εθνική ομάδα ποδοσφαίρου της Γερμανίας βρίσκεται στη χειρότερη κατάσταση από το 2004, αφού τις προάλλες εισέπραξε μία ξεγυρισμένη τεσσάρα σε εντός έδρας φιλική αναμέτρηση από την Ιαπωνία και ψάχνει για προπονητή…
Όμως, υπάρχει δίπλα σε όλα αυτά, αν και ταξίδεψε για λίγες μέρες στην Ασία…, κάτι το αρκετά ακμαίο που επελαύνει… Η γερμανική εθνική ομάδα μπάσκετ είναι εδώ και κάποιες ώρες Παγκόσμια Πρωταθλήτρια, για πρώτη φορά στην ιστορία της. Μετά από προγραμματισμό κάποιων χρόνων φαίνεται πως βρέθηκε η κατάλληλη συνταγή: μία πολύ καλή φουρνιά που διέπεται από αστείρευτο ατομικό ταλέντο σε συνδυασμό με εμπειρίες στο υψηλότερο επίπεδο (ΝΒΑ, Euroleague, κοκ). Στοιχεία που ήρθαν να ταιριάξουν με ομαδική συνοχή, πνεύμα νικητή, πειθαρχία και προσήλωση στο στόχο. Κλασικές γερμανικές ρετσέτες, παρά τις όψιμες αλλοιώσεις των τελευταίων δεκαετιών… Οι παίκτες της Γερμανίας διασκεδάζουν το κάθε ματς γιατί το οργανωμένο σχέδιο απελευθερώνει τις ατομικές κινητικότητες, γιατί η φυσική κατάσταση επιτρέπει τη διάρκεια, γιατί το καθαρό μυαλό «παντρεύεται» με το σθένος και το κίνητρο.
Μετά το τέλος της διοργάνωσης μπορούμε να το πούμε με απόλυτη ασφάλεια. Φαίνεται και από τη συνολική εικόνα και από το τελικό αποτέλεσμα, πως ο Γκόρντον Χέρμπερτ έκανε πολύ καλή δουλειά. Η μπασκετική nationalmannschaft πέτυχε αυτές τις μέρες πάρα πολλά. Δεν ξέρεις πού να σταθείς. Στο αήττητο; Στο θρίαμβο επί των ΗΠΑ; Στον τελικό; Στο γεγονός πως ξεπέρασε το σκόπελο της Λετονίας που θα μπορούσε να αποδειχθεί η μεγαλύτερη (ανυπέρβλητη) παγίδα;
Δημιουργήθηκε πλέον μετά το περσινό χάλκινο και το φετινό χρυσό μία παράδοση που ανέβασε τον πήχη πιο ψηλά από ποτέ. Πιο ψηλά από την εποχή του Ντέτλεφ Σρεμπφ, πιο ψηλά από την εποχή του Χάρνις, του Βελπ, του Νίρνμπεργκερ, πιο ψηλά από την εποχή του τεράστιου Νοβίτσκι. Τώρα πια είναι η εποχή του Σρέντερ, του Βάγκνερ, του Βόιντγκμαν, του Ομπστ και πάει λέγοντας, η πιο αποστομωτική και «ολοκληρωτική» εκδοχή… Γιατί οι Γερμανοί επικράτησαν όχι γιατί οι άλλοι ήταν χειρότεροι, αλλά γιατί αυτοί επιβλήθηκαν… Είχαν τα προσόντα και τα αξιοποίησαν. Λίγοι τους έβλεπαν εξαρχής, όσο περνούσαν οι μέρες όμως δημιουργούσαν «παράσταση νίκης», μέχρι που στο τέλος όλοι (τους) έκλεισαν το μάτι… H Lady Hope είναι σίγουρη πως αυτή ήταν όντως η πρώτη γενιά γερμανικής μπασκετικής εθνικής που δημιούργησε φίλους, θαυμαστές και επίδοξους μιμητές σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της παγκόσμιας μπασκετικής κοινότητας…
ΥΓ. Ένα χρόνο μετά, κατάλαβαν όλοι οι εγχώριοι μπασκετόφιλοι γιατί η Ελλάδα έχασε πέρυσι στον προημιτελικό του Eurobasket από τη Γερμανία. Ας ελπίσουμε πως η φετινή ελληνική αποτυχία στο FIBA World Cup δεν θα χρειαστεί ένα χρόνο για να γίνουν κατανοητές οι αιτίες της…
ΥΓ1. Στην αθλητική Γερμανία αυτό που πρέπει πρωτίστως να κοιτάξουν άμεσα είναι το πώς θα αποκτήσουν ξανά, και σύντομα μάλιστα (φιλοξενούν και Euro σε κάποιους μήνες), καλή εθνική ομάδα ποδοσφαίρου. Η απομάκρυνση του Φλικ άνοιξε ένα δρόμο, αλλά αυτός ο «προορισμός-οδικός χάρτης» μάλλον καταλήγει στο να διαπιστωθεί αν υπάρχει ή όχι πρόβλημα με το ίδιο το υλικό…
