Από το Θέατρο του Λυκαβηττού ώς την πλατεία Βικτωρίας

Το Θέατρο του Λυκαβηττού, που ήταν πάντα σιδερένιο και άχαρο και με κάποια δυσκολία στο ανέβασμα-κατέβασμα αλλά με συγκλονιστική θέα και πολύ βολικό στο κέντρο της Αθήνας για μεγάλες παραστάσεις, μια και είναι δεύτερο σε αριθμό καθισμάτων μετά το Ηρώδειο, ήταν ένα, ας πούμε, δώρο του Γεωργίου Παπανδρέου -του τότε βέβαια, έτσι;- στην Αννα Συνοδινού, η οποία τότε είχε φύγει μετά από πολλά μακελειά που είχαν γίνει στο Εθνικό Θέατρο με αντιμαχόμενες ομάδες, από τη μια την Κατίνα Παξινού και τον Αλέξη Μινωτή και από την άλλη την Αννα Συνοδινού – και όχι μόνο. Φτιάχτηκε λοιπόν αυτό το θέατρο και τα πρώτα δυο-τρία χρόνια γνώρισε στιγμές δόξας και μετά ήρθε η χούντα, το πήρε φυσικά από τα χέρια της Συνοδινού και τις επόμενες δεκαετίες γνώρισε πολλές δόξες αλλά και πολλές βλακείες. Μεγάλους καλλιτέχνες αλλά και απίστευτες «φτήνιες».

Πριν από λίγα χρόνια έκλεισε, γιατί απ’ ό,τι ξέρω στο τσακ έφτασε να πέσει και να τους πλακώσει όλους, έμεινε κάποια χρόνια κλειστό και ευτυχώς φέτος πριν από έναν μήνα περίπου το άνοιξε ξανά ο Κώστας Μπακογιάννης. Να πούμε εδώ πως θα έπρεπε να ονομαστεί Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού-«Αννα Συνοδινού» γιατί νομίζω πως το αξίζει, να πω επίσης πως από του χρόνου καλό θα είναι να υπάρχει μια επιλογή ποιος καλλιτέχνης μπαίνει και ποιος όχι εκεί για να δώσει παραστάσεις και συναυλίες για να μην καταντήσει σκυλάδικο. Και να συμπληρώσω πως ο αείμνηστος και σπουδαίος καλλιτέχνης και ντοκιμενταρίστας Βασίλης Μάρος είχε φτιάξει ένα καταπληκτικό ντοκιμαντέρ τότε πάνω στο φτιάξιμο του θεάτρου και την πρώτη του παράσταση, που θα άξιζε μια βραδιά να προβληθεί εκεί ή στην Τεχνόπολη.

Μπράβο του Μπακογιάννη γι’ αυτό και μπράβο, όπως έλεγα και την προηγούμενη βδομάδα, και για τις αγαπημένες μου πλατείες Βικτωρίας και Αγίου Παντελεήμονα. Εχουν αρχίσει και οι δύο να γίνονται ανθρώπινες και ευπρεπείς και βέβαια αν υπάρχουν ακόμα στοιχεία παρανομίας, σ’ αυτό δεν φταίει κανείς άλλος παρά η έλλειψη αυστηρότητας του νόμου, κάτι που δεν έχει να κάνει με τον δήμο. Ας πω μόνο, για όσους δεν το θυμούνται, πως πριν από 50 χρόνια και κάτι στην πλατεία του Αγίου Παντελεήμονα υπήρχε και μια πισίνα για παιδάκια που μετά μπαζώθηκε και έγινε ένα παρτέρι, όπως και η μεγάλη παιδική χαρά που με τον έναν ή τον άλλον τρόπο άλλαξε μεν αλλά κάτι έχει μείνει.

Οι πλατείες, οι δρόμοι, τα πεζοδρόμια μιας πόλης δεν είναι «έργα βιτρίνας», όπως δηλώνουν κάποιοι υποψήφιοι για τον δήμο φέτος σε κάποιες συνεντεύξεις τους, είναι και αυτά ουσία για τη ζωή των κατοίκων περισσότερο από το να προσπαθεί κάθε υποψήφιος δήμαρχος να κάνει πολιτικές δηλώσεις και να χρησιμοποιεί κάθε δήμο σαν σκαλοπάτι για την πολιτική του καριέρα.

Να συμπληρώσω πως ο Κώστας Μπακογιάννης ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων είναι ο πρώτος δήμαρχος Αθηναίων από το 1987 και μετά που έβαλε στη θέση του διευθυντή του ραδιοφωνικού σταθμού Αθήνα 9,84 έναν άνθρωπο του ραδιοφώνου -και σημαντικό άνθρωπο του ραδιοφώνου-, τη Μαργαρίτα Μυτιληναίου, που έχει κάνει σπουδαία δουλειά τα τελευταία 4 χρόνια, αντίθετα με άλλους -με πρώτο και καλύτερο βέβαια τον προηγούμενο δήμαρχο των τελευταίων 8 άχρηστων ετών- που έβαζαν βασικά πολιτικό συντάκτη και τοποτηρητή.

ΥΓ.: Μου είπε κάποιος και σημαντικός πως πάντα θαύμαζε την «Εφημερίδα των Συντακτών» αλλά τα κομμάτια μου υπέρ του Μπακογιάννη των τελευταίων 3 εβδομάδων, που στην ουσία είναι αντίθετα με τη γραμμή της εφημερίδας, τον έχουν πείσει πόσο ελεύθερα είναι τα πράγματα εδώ. Του απάντησα πως ok, αλλά και εγώ δεν τραβάω τα πράγματα στα άκρα…